யோபு விருதாவாகவா தேவனுக்குப் பயப்படுகிறான்?

நம்மில் பெரும்பாலோர், நேர்மையாகச் சொன்னால், ஒருவரை அவர் யார் என்பதற்காக நேசிக்கிறோமா, அவர் நமக்குத் தருவதற்காக நேசிக்கிறோமா என்று யோசித்திருப்போம். அது சங்கடமான கேள்வி, ஏனெனில் பதில் என்ன என்று நமக்கு உறுதியாகத் தெரியாது. யோபு புத்தகம் தேவன்மேலுள்ள விசுவாசத்தைப் பற்றி அதைக் கேட்கிறது. ஒரு மனிதனுக்கு எல்லாம் இருக்கிறது — குடும்பம், செல்வம், நற்பெயர், தெளிவான மனசாட்சி. பின்பு, அவன் ஒருபோதும் காணாத ஒரு காட்சியில், அவனுடைய நன்மை வெறும் நல்ல வியாபாரம்தானா என்று ஒருவன் கேட்கிறான். ஒரே நாள் முடிவதற்குள் அவன் ஏறக்குறைய எல்லாவற்றையும் இழந்துவிடுகிறான்; அந்தக் கேள்விக்கான பதில் அவன் வாழ்க்கையிலேயே சொல்லப்படுகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஆதியாகமம் இப்போதுதான் ஒரு குடும்பத்தைப் பஞ்சம், துரோகம், மீட்பு ஆகியவற்றினூடாகப் பின்தொடர்ந்தது; இறுதியில் தேவனுடைய நோக்கம் வெளிப்படையாக்கப்பட்டது. பாடுபடுகிறவனுக்கு அந்த நோக்கம் ஒருபோதும் விளக்கப்படாதபோது என்ன நடக்கும் என்று யோபு கேட்கிறது. வேதாகமத்தின் முழுக் கதையிலும் மிகக் கடினமான கேள்வியைப் பற்றிய ஒரு ஞானக் கவிதையாக அது முற்பிதாக்களின் கதைகளுக்கு அருகில் நிற்கிறது — தேவன் நல்லதாகப் படைத்த உலகில் குற்றமற்றவர்கள் ஏன் பாடுபடுகிறார்கள்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: யோபை உண்மையாகவே நல்ல ஒரு மனிதனாக அறிமுகப்படுத்துவது; அவன் பாடுகளுக்குப் பின்னாலுள்ள பரலோகச் சவாலை வாசகருக்கு (ஆனால் யோபுக்கு ஒருபோதும் அல்ல) வெளிப்படுத்துவது; பேரழிவுக்கு அவனுடைய முதல் பதிலைக் காட்டுவது: ஆராதனையுடன் இணைந்த துக்கம்.

• 1:1–5 — ஊத்ஸ் தேசத்து யோபு உத்தமனும் சன்மார்க்கனுமாயிருக்கிறான்; கிழக்கத்திய மக்கள் எல்லோரிலும் பெரியவன், பிள்ளைகளிலும் மந்தைகளிலும் செல்வந்தன். அவன் எவ்வளவு கவனமானவன் என்றால், தன் பிள்ளைகளின் விருந்துகளுக்குப் பின், அவர்களில் யாராவது தங்கள் இருதயத்தில் தேவனைத் தூஷித்திருக்கக்கூடும் என்று பலிகளைச் செலுத்துகிறான்.
• 1:6–12 — காட்சி பரலோகத்துக்கு மாறுகிறது; அங்கே 'தேவபுத்திரர்' கர்த்தருக்கு முன் வந்து நிற்கிறார்கள்; அவர்கள் நடுவில் 'சாத்தான்' — நேரடியாக 'குற்றஞ்சாட்டுகிறவன்' — வருகிறான். தேவன் யோபைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; தான் பாதுகாக்கப்படுவதால்தான் யோபு தேவனைச் சேவிக்கிறான் என்று குற்றஞ்சாட்டுகிறவன் பதில் சொல்கிறான். யோபுக்கு உள்ள எல்லாவற்றையும் தொட தேவன் அவனை அனுமதிக்கிறார், ஆனால் யோபையே அல்ல.
• 1:13–19 — ஒரே நாளில் நான்கு தூதுவர்கள் வருகிறார்கள்; ஒவ்வொருவனும் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே அடுத்தவன் வருகிறான்: கொள்ளைக்காரர் எருதுகளையும் கழுதைகளையும் கொண்டுபோகிறார்கள், ஆடுகள்மேல் அக்கினி விழுகிறது, கல்தேயர் ஒட்டகங்களைப் பிடித்துக்கொள்கிறார்கள், ஒரு பெருங்காற்று வீட்டை அவனுடைய பத்துப் பிள்ளைகள்மேலும் இடித்து விழச்செய்கிறது.
• 1:20–22 — யோபு தன் சால்வையைக் கிழித்து, தன் தலையைச் சிரைத்து, தரையிலே விழுந்து பணிந்துகொள்கிறான்: நிர்வாணியாய் வந்தேன், நிர்வாணியாய்த் திரும்புவேன்; கர்த்தர் கொடுத்தார், கர்த்தர் எடுத்தார். அவன் பாவம் செய்யவில்லை, தேவன்மேல் குற்றம் சாட்டவும் இல்லை என்று கதைசொல்லி சேர்க்கிறார்.

முக்கிய வசனம்: யோபு 1:21  ·  அதனால் என்ன: யோபுவின் முதல் பதில் வேதனையை மறுப்பது அல்ல — அவன் தன் வஸ்திரங்களைக் கிழித்துத் தரையிலே விழுகிறான் — இன்னும் தேவனிடம் பேசும் துக்கமே. புத்தகம் இங்கேயே நின்றுவிடுவதில்லை; பிற்கால அதிகாரங்கள் கோபத்துக்கும் முறையீட்டுக்கும் இடமளிக்கின்றன. ஆனால் விசுவாசம் ஒரு கொடுக்கல்வாங்கலைவிட மேலானதாக இருக்க முடியும் என்றும், நன்மைகள் மறையும்போதுதான் அது சரியாகச் சோதிக்கப்படுகிறது என்றும் சொல்லி அது தொடங்குகிறது.