பல இந்திய வீடுகளில், சாதாரண நாட்களுக்கு ஒருபோதும் பயன்படுத்தப்படாத ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது — மெல்லிய காகிதத்தில் மடித்து வைத்த ஒரு திருமணப் புடவை, பூட்டிய பெட்டியிலுள்ள ஒரு தங்கச் சங்கிலி, தகுதியான சந்தர்ப்பத்துக்காக வைத்திருக்கும் அந்த ஒரு நல்ல பொருள். பெத்தானியாவின் மரியாளிடம் அப்படி ஒன்று இருந்தது: ஏறக்குறைய ஒரு ஆண்டுக் கூலி மதிப்புள்ள, ஒரு இராத்தல் சுத்தமான நளதம். இயேசுவைக் கனப்படுத்தக் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு விருந்தில், அவளுடைய சகோதரன் லாசரு உயிரோடு பந்தியில் இருக்க, அவள் அதைத் திறந்து, இயேசுவின் பாதங்களில் ஊற்றி, தன் தலைமயிரால் அவற்றைத் துடைத்தாள். வீடு முழுவதும் அந்த வாசனையால் நிரம்பியது. யூதாஸ் அதை வீண் என்றான். இயேசு அதைத் தம் அடக்கத்துக்கான ஆயத்தம் என்றார்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: கானா ஊர்க் கல்யாணம் முதல் யோவானின் சுவிசேஷம் இயேசுவின் 'வேளையை' நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டி வந்திருக்கிறது; இங்கே அந்த வேளை வருகிறது. லாசரு எழுப்பப்பட்டது (யோவான் 11) இயேசுவைப் புறக்கணிக்க முடியாதவராக்கி, அவருக்கு எதிரான தலைவர்களின் முடிவை உறுதியாக்கியிருக்கிறது. இப்போது நான்காம் பகுதி திரும்புகிறது: பகிரங்க அடையாளங்கள் முடிகின்றன, கிரேக்கர்கள் — பரந்த தேசங்கள் — இயேசுவைத் தேடி வருகிறார்கள், எல்லோரையும் தம்மிடத்தில் இழுத்துக்கொள்ளத் தாம் உயர்த்தப்படுவதைப் பற்றி அவர் பேசுகிறார். யோவானின் முதல் பாதி இங்கே முடிகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: யோவானில் இயேசுவின் பகிரங்க ஊழியத்தை முடிப்பது: தாராளமான அன்பின் ஒரு செயல் அவருடைய மரணத்தை முன்னறிவிக்கிறது, கூட்டங்கள் அவரை ராஜாவாகப் போற்றுகின்றன, வெளியாட்கள் அவரைத் தேடத் தொடங்குகிறார்கள், தம் மகிமை மரிப்பதன் மூலமே வரும் என்று அவர் விளக்குகிறார்.
- 12:1–11 — பஸ்காவுக்கு ஆறு நாட்களுக்கு முன், பெத்தானியாவில் ஒரு விருந்தில், மரியாள் விலையுயர்ந்த நளதத்தால் இயேசுவின் பாதங்களை அபிஷேகம் செய்கிறாள். யூதாஸ் பணத்தைக் குறித்து ஆட்சேபிக்கிறான் — அவன் பணப்பையை வைத்திருந்து அதிலிருந்து திருடினான் என்று யோவான் குறிப்பிடுகிறார் — இயேசு அவளுக்காகப் பரிந்து பேசுகிறார். லாசரு மக்களை இயேசுவிடம் இழுப்பதால், அவனையும் கொல்லப் பிரதான ஆசாரியர்கள் திட்டமிடுகிறார்கள்.
- 12:12–19 — கூட்டங்கள் குருத்தோலைகளை எடுத்துக்கொண்டு இயேசுவைச் சந்திக்கப் புறப்பட்டு, அவரை இஸ்ரவேலின் ராஜா என்று ஆர்ப்பரிக்கிறார்கள். அவர் ஒரு கழுதைக்குட்டியின் மேல் அமர்கிறார்; யோவான் அதைத் தாழ்மையுள்ள ஒரு ராஜாவைப் பற்றிய சகரியாவின் தீர்க்கதரிசனத்துடன் இணைக்கிறார்; உலகமே அவருக்குப் பின்சென்றது என்று பரிசேயர்கள் குறைகூறுகிறார்கள்.
- 12:20–36 — சில கிரேக்கர்கள் இயேசுவைக் காண வேண்டும் என்று பிலிப்புவிடம் கேட்கிறார்கள். வேளை வந்தது என்று அவர் பதிலளிக்கிறார்: கனிகொடுக்க ஒரு கோதுமை மணி நிலத்தில் விழுந்து சாக வேண்டும். கலங்கியவராக, பிதாவின் நாமம் மகிமைப்பட வேண்டும் என்று ஜெபிக்கிறார்; வானத்திலிருந்து ஒரு சத்தம் பதிலளிக்கிறது; எல்லோரையும் தம்மிடத்தில் இழுத்துக்கொள்ளத் தாம் உயர்த்தப்படுவதைப் பற்றி அவர் பேசுகிறார்.
- 12:37–43 — பல அடையாளங்கள் இருந்தும் பெரும்பாலோர் விசுவாசிக்கவில்லை என்று ஏசாயாவை மேற்கோள் காட்டி யோவான் சிந்திக்கிறார்; சில தலைவர்கள் விசுவாசித்தார்கள், ஆனால் ஜெப ஆலயத்திலிருந்து புறம்பாக்கப்படுவோம் என்ற பயத்தால் மௌனமாக இருந்தார்கள்.
- 12:44–50 — யோவானில் இயேசுவின் கடைசிப் பகிரங்க வார்த்தைகள்: அவரை விசுவாசிப்பது அவரை அனுப்பினவரை விசுவாசிப்பதாகும்; உலகத்தை நியாயந்தீர்க்க அல்ல, அதை இரட்சிக்கவே அவர் வந்தார்; பிதா தமக்குக் கொடுத்ததையே அவர் பேசுகிறார்.
முக்கிய வசனம்: யோவான் 12:24 · அதனால் என்ன: விவேகமுள்ள ஒரு கணக்காளருக்கு மரியாளின் காணிக்கை வீணாகத் தோன்றியது; இயேசு அந்தக் கணக்கோடு வாதிடவில்லை — சரியான தருணத்தில் செலுத்தப்பட்ட அன்பாக அதை ஏற்றுக்கொண்டார். கோதுமை மணியைப் பற்றிய வார்த்தையும் அதே விதமாகச் செயல்படுகிறது: சில காரியங்கள் விட்டுக்கொடுக்கப்படுவதன் மூலம் மட்டுமே கனிகொடுக்கின்றன. இன்றைய வாசகருக்கு அது ஆறுதலும் சவாலும் ஆகும். மதிப்புள்ள எல்லாவற்றையும் அவற்றின் பயன்பாட்டால் அளக்க முடியாது.