ஆலய வாசலில் ஒரு பிரசங்கம்

சில சொற்றொடர்கள் ஜெபங்களாகத் தொடங்கி, மெல்ல மெல்லக் கடவுச்சொற்களாக மாறிவிடுகின்றன. போதுமான அளவு அவற்றைச் சொன்னால், உள்ளே வரும் வழியில் நீங்கள் என்ன செய்திருந்தாலும் கதவு திறக்கும் என்பது அதற்குப் பின்னாலுள்ள எண்ணம். சரியாக அதையே செய்யும் ஒரு கூட்டத்தை எரேமியா கேட்கிறான்; 'கர்த்தருடைய ஆலயம்' என்று மூன்றுமுறை திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டு, அந்தக் கட்டிடமே ஒரு உத்தரவாதம் என்பதுபோல அவர்கள் ஆலயத்துக்குள் திரண்டு வருகிறார்கள். அவன் வாசலிலேயே நிலைகொண்டு நின்று, அந்த வார்த்தைகள் வெறுமையானவை என்று சொல்கிறான். நீங்கள் திருடுகிறீர்கள், கொலைசெய்கிறீர்கள், ஆணைகளை மீறுகிறீர்கள், அந்நிய தேவர்களைப் பின்பற்றுகிறீர்கள் — பின்பு இங்கே நின்று, நாங்கள் பாதுகாப்பாயிருக்கிறோம் என்கிறீர்களா? ஒரு பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் பிரசங்கிக்கப்பட்ட மிகத் துணிவான பிரசங்கங்களுள் இதுவும் ஒன்று; இது கிட்டத்தட்ட அவனுடைய உயிரைப் பறித்தது என்பதை 26ஆம் அதிகாரம் ஏற்கெனவே உங்களுக்குச் சொல்லிவிட்டது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி, இஸ்ரவேல், அதன் கடைசித் தலைமுறையில். ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பு எருசலேம் சனகெரிப்பிலிருந்து தப்பியிருந்தது; அந்த நினைவு, தன் நகரத்தையோ தன் வீட்டையோ தேவன் ஒருபோதும் விழவிடமாட்டார் என்ற நம்பிக்கையாகக் கடினமாகியிருந்தது. கூட்டத்தின் எதிர்வினையை எரேமியா 26 நமக்குத் தந்தது; இதுவே அந்தப் பிரசங்கம். கதையின் மையச் சின்னமாகிய ஆலயத்தையே இது கேள்வியாக்குகிறது — ஆறு நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்பு, இதே முற்றங்களில் இயேசு இதன் 'கள்ளர் குகை' என்ற வரியை மேற்கோள் காட்டுவார் (மாற்கு 11:17).

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பொய்யான பாதுகாப்பு உணர்வைத் தகர்ப்பது: நியாயமும் உண்மையும் இல்லாத ஆராதனை ஒருவரையும் இரட்சிக்காது; தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட வீடுகூட சீலோவின் வழியே போகலாம். பின்பு அந்த ஆராதனை என்னவாக மாறியிருந்தது என்பதை இந்த அதிகாரம் காட்டுகிறது — அந்நிய தேவர்களுக்குக் காணிக்கைகள், இன்னோம் பள்ளத்தாக்கில் சுட்டெரிக்கப்படும் பிள்ளைகள்.

• 7:1–15 — ஆலய வாசலில் எரேமியா மாற்றத்திற்கு அழைக்கிறான்: நியாயமாய் நடவுங்கள், அந்நியனையும் திக்கற்ற பிள்ளையையும் விதவையையும் ஒடுக்குவதை நிறுத்துங்கள், குற்றமற்ற இரத்தம் சிந்துவதையும் அந்நிய தேவர்களைப் பின்பற்றுவதையும் நிறுத்துங்கள்; அப்பொழுது இந்தத் தேசத்தில் நீங்கள் தங்கலாம். 'கர்த்தருடைய ஆலயம்' என்ற முழக்கத்தை நம்பாதீர்கள். இந்த வீடு கள்ளர் குகையாய் ஆகிவிட்டதா? சீலோவுக்குப் போய், நான் அங்கே செய்ததைப் பாருங்கள்.
• 7:16–20 — இந்த ஜனத்துக்காக ஜெபம்பண்ணவேண்டாம் என்று எரேமியாவுக்குச் சொல்லப்படுகிறது. குடும்பங்களே ஒட்டுமொத்தமாக அந்நிய தேவர்களின் ஆராதனையில் சேருகின்றன: பிள்ளைகள் விறகு சேர்க்கிறார்கள், தகப்பன்மார் நெருப்பு மூட்டுகிறார்கள், ஸ்திரீகள் 'வானராக்கினிக்கு' அப்பங்கள் சுடப் பிசைகிறார்கள் — அவள் பண்டைய அண்மைக் கிழக்கில் கனம்பண்ணப்பட்ட ஒரு தேவி — அதேசமயம் அந்நிய தேவர்களுக்குப் பானபலிகள் ஊற்றப்படுகின்றன.
• 7:21–28 — ஒரு திடுக்கிடவைக்கும் வரி: உங்கள் முன்னோரை நான் எகிப்திலிருந்து கொண்டுவந்தபோது, நான் அவர்களிடம் கேட்டது சர்வாங்க தகனபலிகளை அல்ல, என் சத்தத்திற்குக் கீழ்ப்படிவதையே என்று கர்த்தர் சொல்கிறார். கீழ்ப்படிதல் இல்லாத பலி வெறும் இறைச்சி. ஆயினும் அந்நாள்முதல் அவர்கள் கேட்க மனதில்லாதிருந்தார்கள்; சத்தியம் அவர்களுடைய உதடுகளிலிருந்து அற்றுப்போயிற்று.
• 7:29–34 — எருசலேம் தன் தலைமயிரை வெட்டிப்போட்டுப் புலம்பும்படி சொல்லப்படுகிறாள். பென்இன்னோம் பள்ளத்தாக்கிலுள்ள தோப்பேத்தில் ஜனங்கள் தங்கள் குமாரரையும் குமாரத்திகளையும் சுட்டெரித்திருக்கிறார்கள் — தான் ஒருபோதும் கட்டளையிடவில்லை என்றும், அது தன் மனதில் தோன்றவேயில்லை என்றும் தேவன் சொல்கிறார். அந்தப் பள்ளத்தாக்கு சங்காரப் பள்ளத்தாக்கு என்று பெயர்மாற்றப்படும்; மணவாளனுடைய, மணவாட்டியுடைய சத்தங்கள் அடங்கிப்போகும்.

முக்கிய வசனம்: எரேமியா 7:4  ·  அதனால் என்ன: ஒரே சமயத்தில் மிகவும் மதபக்தியுள்ளவராகவும் மிகவும் அநியாயக்காரராகவும் இருக்க முடியும்; பரிசுத்த ஸ்தலங்களையும் சடங்குகளையும் வார்த்தைகளையும் தேவனோடான சந்திப்பாக அல்லாமல் ஒரு காப்பீடாக நடத்தவும் முடியும். ஆராதனையை நிறுத்தும்படி எரேமியா கேட்கவில்லை; ஆராதனையும் அன்றாட வாழ்க்கையும் ஒரே மனிதருக்கு உரியவையாய் இருக்கவேண்டும் என்றே கேட்கிறான். ஜெபங்கள் உண்மையானவையா என்பதைச் சோதிப்பவர்கள் விதவையும் அந்நியனும் திக்கற்ற பிள்ளையும்தான்.