என் எலும்புகளில் அடைபட்ட அக்கினி

தனிப்பட்ட நாட்குறிப்பு எழுதுகிறவர்களில் பெரும்பாலானோர் ஒருபோதும் வெளிப்படையாகச் சொல்லாதவற்றை அதில் எழுதுகிறார்கள்: இனி என்னால் இதைச் செய்ய முடியாது; இந்த வேலையை ஏற்றுக்கொள்ளாமலே இருந்திருக்கலாம்; நான் ஏன் சம்மதம் சொன்னேன்? இப்போது அந்த நாட்குறிப்பு வேதவாக்கியத்துக்குள் சேர்த்துக் கட்டப்படுவதாகக் கற்பனை செய்யுங்கள். எரேமியா 20 ஏறக்குறைய அதுதான். அது ஒரு பொதுக் காட்சியோடு தொடங்குகிறது — ஒரு ஆசாரியன் தீர்க்கதரிசியை அடித்து இரவு முழுவதும் தொழுமரத்தில் பூட்டிவைக்கிறான் — பின்பு உள்நோக்கித் திரும்புகிறது. அதைத் தொடர்வது ஒரு பிரசங்கம் அல்ல, தேவனோடு வாதாடும் ஒரு மனிதன்: நீர் என்னை ஏமாற்றினீர், எல்லாரும் என்னைப் பரியாசம் பண்ணுகிறார்கள், பேசாமலிருக்க முயன்றேன், முடியவில்லை. தான் பிறந்த நாளைச் சபிப்பதோடு அது முடிகிறது. வேதாகமம் அனைத்தையும் வைத்திருக்கிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், சிறையிருப்பை நோக்கிப் போகும் ஒரு ஜனத்துக்குத் தீர்க்கதரிசிகள் தேவனுடைய குரலாக இருக்கிறார்கள்; அந்தக் குரலைச் சுமக்கும் மனிதனுக்கு அது என்ன விலை என்பதை இந்த அதிகாரம் காட்டுகிறது. எரேமியாவின் 'அறிக்கைகள்' (வழக்கமாக 11, 12, 15, 17, 18, 20 ஆகிய அதிகாரங்களில் எண்ணப்படுகின்றன) இங்கே அவற்றின் மிகத் தாழ்ந்த நிலையை அடைகின்றன. இந்த அதிகாரம் புத்தகத்தில் ஒரு திருப்பத்தையும் குறிக்கிறது: வடக்கிலிருந்து வரும் எதிரி முதன்முறையாக பாபிலோன் என்று வெளிப்படையாகப் பெயரிடப்படுகிறது. இனிமுதல் அந்த அச்சுறுத்தலுக்கு ஒரு பெயர் உண்டு, தீர்க்கதரிசியின் பாடுகளுக்கும் ஒரு பெயர் உண்டு.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: உண்மையான தீர்க்கதரிசனத்தின் விலையைக் காட்டுவது — பொது அவமானமும் தனிப்பட்ட வேதனையும் — விசுவாசம் உடையும் நிலையில் இருக்கும்போது அதற்கான வார்த்தைகளை வாசகர்களுக்குக் கொடுப்பது; அங்கே துதியும் விரக்தியும் ஒழுங்குபடுத்தப்படாமல் அருகருகே அமர்ந்திருக்கின்றன.

• 20:1–6 — ஆசாரியனும் ஆலயத்தின் பிரதான விசாரணைக்காரனுமாகிய இம்மேரின் மகன் பஸ்கூர், எரேமியாவை அடித்து, மேல் பென்யமீன் வாசலில் தொழுமரத்தில் மாட்டுவிக்கிறான். மறுநாள் காலையில் விடுவிக்கப்பட்ட எரேமியா அவனுக்கு 'சுற்றிலும் பயங்கரம்' என்ற புதிய பெயரைக் கொடுத்து, யூதா பாபிலோன் ராஜாவின் கையில் ஒப்புக்கொடுக்கப்படும் என்று அறிவிக்கிறான் — புத்தகம் பாபிலோனின் பெயரைச் சொல்வது இதுவே முதல் முறை — பஸ்கூரும் அவன் வீட்டாரும் அங்கே சிறையிருப்பில் சாவார்கள் என்றும் சொல்கிறான்.
• 20:7–10 — எரேமியா தேவனுக்கு விரோதமாகத் திரும்புகிறான்: நீர் என்னை இணங்கப்பண்ணினீர், நானும் இணங்கினேன்; நீர் என்னை மேற்கொண்டீர். உம்முடைய வார்த்தையைப் பேசுவது பரியாசத்தை மட்டுமே கொண்டுவருகிறது. ஆனாலும் இனி ஒன்றும் பேசமாட்டேன் என்று அவன் தீர்மானிக்கும்போது, அந்த வார்த்தை அவன் எலும்புகளுக்குள் அடைபட்ட அக்கினியைப்போல ஆகிறது; அதை அடக்கிவைக்க அவனால் முடியவில்லை. இதற்கிடையில் நண்பர்கள் அவனுடைய சொந்த வாக்கியத்தையே அவனுக்கு விரோதமாக முணுமுணுத்து, அவன் தவறிவிழுவதற்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்.
• 20:11–13 — திடீரென்று ஒரு திருப்பம்: கர்த்தர் பயங்கரமான பராக்கிரமசாலியைப்போல அவனோடு இருக்கிறார், எனவே அவனைத் துன்பப்படுத்துகிறவர்கள் இடறுவார்கள். அவன் தன் வழக்கை தேவனிடம் ஒப்புவித்து, துதியிலும் வெடிக்கிறான்; ஏனெனில் தேவன் எளியவனைப் பொல்லாதவர்களின் கைக்குத் தப்புவிக்கிறார்.
• 20:14–18 — பின்பு, எந்த இணைப்புமின்றி, புத்தகத்தின் மிக இருண்ட வரிகள்: நான் பிறந்த நாள் சபிக்கப்படுவதாக; என் தகப்பனுக்குச் செய்தி கொண்டுவந்த மனிதன் சபிக்கப்படுவானாக. வருத்தத்தைக் காணவும், என் நாட்களை வெட்கத்தில் முடிக்கவும்தானா நான் கர்ப்பத்திலிருந்து வெளியே வந்தேன்? அதிகாரம் அங்கேயே, தீர்வின்றி முடிகிறது.

முக்கிய வசனம்: எரேமியா 20:9  ·  அதனால் என்ன: விசுவாசம் எப்போதும் நம்பிக்கையோடு ஒலிக்கவேண்டும் என்று பல வாசகர்கள் நினைக்கிறார்கள். எரேமியா 20 துதியையும், பிறக்காமலே இருந்திருக்கலாமே என்ற ஏக்கத்தையும் சில வசனங்கள் இடைவெளியில் வைக்கிறது; இரண்டில் எதையும் திருத்துவதில்லை. தாங்கள் நம்பிய ஒன்றில் உள்ளுக்குள் உடைந்துகொண்டே தொடர்ந்து உழைத்த எவருக்கும், தேவனிடம் நேர்மையாக இருக்க இந்த அதிகாரம் அனுமதி தருகிறது — அப்படிப்பட்ட நேர்மை விசுவாசத்தின் முடிவு அல்ல என்பதற்குச் சான்றும் தருகிறது.