சகோதர சகோதரிகளுக்கு அந்த உணர்வு தெரியும்: பெற்றோர் ஒரு பிள்ளையைப் புகழ்கிறார்கள், மற்றப் பிள்ளைக்குள் ஏதோ கசப்பு எழுகிறது. பெரும்பாலான குடும்பங்கள் அதைக் கையாளக் கற்றுக்கொள்கின்றன. சில கற்றுக்கொள்வதில்லை; நிலத்துக்காகவோ தயவுக்காகவோ எழும் சண்டைகள் தலைமுறைகளுக்கு நீளலாம். ஆதியாகமம் 4 முதல் குடும்பச் சண்டை; அது செல்லக்கூடிய எல்லை வரை செல்கிறது. இரு சகோதரர்கள் காணிக்கை கொண்டுவருகிறார்கள்; ஒன்று அங்கீகரிக்கப்படுகிறது, மற்றொன்று இல்லை. கோபமான சகோதரனிடம், பாவம் ஒரு மிருகத்தைப் போல அவன் வாசலில் படுத்திருக்கிறது என்று தேவன் எச்சரிக்கிறார். அவன் கேட்கவில்லை; ஒரு வயல் குற்றம் நடந்த இடமாகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இரண்டாம் பகுதி, வீழ்ச்சி, இப்போது பரவுகிறது. அதிகாரம் 3இன் உடைந்த நம்பிக்கை சகோதரர்களுக்கிடையே வன்முறையாகவும், பின்பு பழிவாங்குதலைப் பற்றிப் பெருமை பேசும் ஒரு கலாச்சாரமாகவும் மாறுகிறது. ஆனாலும் தேவனுடைய பொறுமையின் கீழ் மனிதப் படைப்பாற்றல் — நகரங்கள், மேய்ப்பு, இசை, உலோக வேலை — தொடர்வதையும் அதிகாரம் காட்டுகிறது; மக்கள் கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ளத் தொடங்குவதுடன் அது முடிகிறது. வரிசையில் வாசித்தால், பாவம் இனி ஒரு தனிச் செயல் அல்ல; அது ஒரு குடும்ப வரலாறாகிவிட்டது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: வீழ்ச்சி ஒரு செயலிலிருந்து வன்முறை, நாடுகடத்தல், பழிவாங்கும் கலாச்சாரம் என்று எவ்வளவு விரைவாகப் பரவுகிறது என்று காட்டுவது — மேலும் தேவன் இன்னும் எச்சரிக்கிறார், பாதுகாக்கிறார், தம் நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ளும் ஒரு மக்கள் வரிசையைக் காக்கிறார் என்று காட்டுவது.
- 4:1–7 — ஏவாள் காயீனையும் ஆபேலையும் பெறுகிறாள்; ஒருவன் நிலத்தைப் பயிரிடுகிறான், ஒருவன் ஆடுகளை மேய்க்கிறான். ஆபேல் தன் மந்தையின் தலையீற்றுகளிலிருந்து கொண்டுவந்த காணிக்கையைத் தேவன் அங்கீகரிக்கிறார், காயீனுடையதை அல்ல. பாவம் வாசலில் படுத்திருக்கிறது, அது அவனை வாஞ்சிக்கிறது, ஆனால் அவன் அதை ஆள வேண்டும் என்று கோபமான காயீனைத் தேவன் எச்சரிக்கிறார்.
- 4:8–16 — காயீன் வயலில் ஆபேலைக் கொல்கிறான். அவன் சகோதரன் எங்கே என்று கேட்கப்பட்டபோது, 'நான் என் சகோதரனுக்குக் காவலாளியோ?' என்று பதில் சொல்கிறான். ஆபேலின் இரத்தம் நிலத்திலிருந்து கூப்பிடுகிறது. காயீன் அலைந்து திரிகிறவனாகத் துரத்தப்படுகிறான் — ஆனாலும் யாரும் அவனைக் கொல்லாதபடி தேவன் அவன் மேல் ஒரு அடையாளத்தை வைக்கிறார்.
- 4:17–24 — காயீனின் வம்சம் முதல் நகரத்தைக் கட்டுகிறது; யாபால் (கூடாரங்களும் கால்நடைகளும்), யூபால் (சுரமண்டலமும் நாகசுரமும்), தூபால்காயீன் (வெண்கல, இரும்புக் கருவிகள்) அதிலிருந்து வருகிறார்கள். பின்பு இரண்டு மனைவிகளையுடைய லாமேக்கு, ஒரு மனிதனைக் கொன்றதைப் பற்றிப் பாடி, எழுபத்தேழு மடங்கு பழிவாங்குதலைக் கோருகிறான்.
- 4:25–26 — ஏவாள் சேத்தைப் பெறுகிறாள் — 'ஆபேலுக்குப் பதிலாக வேறொரு சந்ததி'. சேத்தின் மகன் ஏனோஸ் பிறக்கிறான்; அக்காலத்தில் மக்கள் கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ளத் தொடங்குகிறார்கள் — லாமேக்கின் வீம்புப் பேச்சுக்கு எதிரான ஒரு அமைதியான மாற்று வரிசை.
முக்கிய வசனம்: ஆதியாகமம் 4:7 · அதனால் என்ன: கோபம் நம்மை ஆள்வதற்கு முன் நாம் அதை ஆள வேண்டும் என்று இந்த அதிகாரம் கருதுகிறது; ஒருவருக்கொருவர் பொறுப்பை நாம் தட்டிக்கழிக்க அது விடுவதில்லை — 'என் சகோதரனுக்குக் காவலாளி' என்பதுதான் நாம் இருக்க வேண்டியது. கொலைகாரன் கூடப் பழிக்குப்பழியிலிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறான். வன்முறையைப் பற்றி வேதாகமத்தின் முதல் வார்த்தை: அது பெருக அனுமதிக்கப்படக்கூடாது.