பாரபட்சம் செய்யும் சேதத்தை ஒவ்வொரு குடும்பமும் அறியும். ஒரு பிள்ளைக்குப் புதிய உடைகள், பாராட்டு, தகப்பனின் கவனம் கிடைக்கின்றன; மற்றவர்கள் கணக்கு வைக்கிறார்கள். இப்போது, தன் மூத்த சகோதரர்கள் எல்லோரும் தன்னை வணங்குவார்கள் என்று சொப்பனம் கண்டதாக — இரண்டு முறை — அவர்களிடம் சொல்லும் ஒரு பதின்வயதுப் பையனைச் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள். ஆதியாகமம் 37 அந்தக் குடும்பம்தான்; அது பெரும்பாலானவற்றைவிட வெகுதூரம் போகிறது: பொறாமை வெறுப்பாகிறது, வெறுப்பு ஒரு திட்டமாகிறது; அந்தத் திட்டம், ஒரு வறண்ட கிணற்றிலிருந்து ஒரு சிறுவன் அழுதுகொண்டிருக்கையில் அவன் சகோதரர்கள் சாப்பிட உட்காருவதுடன் முடிகிறது. ஆதியாகமத்தின் மிக நீண்ட தனிக்கதையின் முதல் அதிகாரம் இது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஆதியாகமம் ஒரு குடும்பத்தினூடாக வாக்குறுதியைப் பின்தொடர்ந்து வருகிறது; இங்கிருந்து புத்தகத்தின் முடிவுவரை, அந்தக் குடும்பம் எப்படி எகிப்தில் வந்து சேர்கிறது என்று யோசேப்பின் கதை விளக்குகிறது — மூன்றாம் பகுதியின் மாபெரும் மீட்பான யாத்திராகமத்துக்கு மேடை அமைக்கிறது. மனிதத் தவறுகளை நியாயப்படுத்தாமலேயே தேவன் அவற்றினூடாக எப்படி அமைதியாகச் செயல்படுகிறார் என்பது பற்றிய வேதாகமத்தின் மிக நீண்ட தியானமும் இதுவே. இந்த அதிகாரத்தில் தேவன் அரிதாகவே குறிப்பிடப்படுகிறார்; தீங்கு செய்யும் மனிதர்களை மட்டுமே வாசகர் காண்கிறார்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: யோசேப்பின் கதையைத் தொடங்குவது: குடும்பத்தின் காயங்களை — பாரபட்சம், பொறாமை, வஞ்சகம் — வெளிப்படுத்தி, யோசேப்பை அவன் விருப்பத்துக்கு மாறாகக் கானானிலிருந்து எகிப்துக்குக் கொண்டுசெல்வது; அங்கே வாக்குறுதி பாதுகாக்கப்படும்.
- 37:1–4 — பதினேழு வயதான யோசேப்பு தன் ஒன்றுவிட்ட சகோதரர்களுடன் மந்தைகளை மேய்த்து, அவர்களைப் பற்றிய கெட்ட செய்தியைத் தங்கள் தகப்பனிடம் கொண்டுவருகிறான். தன் முதிர்வயதில் பிறந்த மகன் என்பதால் யாக்கோபு அவனை எல்லோரையும்விட அதிகமாக நேசித்து, அவனுக்கு ஒரு சிறப்பான அங்கியைச் செய்விக்கிறான். அவன் சகோதரர்களால் அவனிடம் ஒரு அன்பான வார்த்தையும் பேச முடியவில்லை.
- 37:5–11 — இரண்டு சொப்பனங்கள்: சகோதரர்களின் அரிக்கட்டுகள் யோசேப்பின் அரிக்கட்டை வணங்குகின்றன; பின்பு சூரியனும் சந்திரனும் பதினொரு நட்சத்திரங்களும் அவனை வணங்குகின்றன. இரண்டையும் அவன் அவர்களிடம் சொல்கிறான். அவன் சகோதரர்கள் அவனை இன்னும் அதிகமாகப் பகைக்கிறார்கள்; அவன் தகப்பன் அவனைக் கடிந்துகொள்கிறான், ஆனாலும் அந்தக் காரியத்தை மனதில் வைத்துக்கொள்கிறான்.
- 37:12–17 — சீகேமுக்கு அருகில் மந்தைகளை மேய்த்துக்கொண்டிருக்கும் தன் சகோதரர்களைப் பார்த்துவரும்படி யாக்கோபு யோசேப்பை அனுப்புகிறான். அவர்கள் தோத்தானுக்குப் போய்விட்டார்கள் என்று ஒரு அந்நியன் சொல்லும்வரை அவன் வெளிகளில் அலைந்து திரிகிறான்.
- 37:18–28 — அவன் வருவதை அவர்கள் காண்கிறார்கள் — 'இதோ, சொப்பனக்காரன் வருகிறான்' — அவனைக் கொல்லச் சதி செய்கிறார்கள். அதற்குப் பதிலாக அவனை ஒரு வெறுமையான குழியில் போடும்படி ரூபன் அவர்களை இணங்கவைக்கிறான்; பிறகு அவனை மீட்பது அவன் எண்ணம். ரூபன் இல்லாத நேரத்தில், கொல்வதற்குப் பதிலாக விற்கலாம் என்று யூதா யோசனை சொல்கிறான்; யோசேப்பு கடந்துபோகும் வியாபாரிகளுக்கு இருபது வெள்ளிக்காசுக்கு விற்கப்படுகிறான்.
- 37:29–36 — ரூபன் திரும்பி வந்து குழி வெறுமையாக இருப்பதைக் கண்டு மனமுடைகிறான். சகோதரர்கள் அங்கியை வெள்ளாட்டு இரத்தத்தில் தோய்த்து, தகப்பனே முடிவுக்கு வரும்படி விடுகிறார்கள்; யாக்கோபு எந்த ஆறுதலையும் ஏற்க மறுக்கிறான். இதற்கிடையில், எகிப்தில், யோசேப்பு பார்வோனின் அதிகாரியான போத்திபாருக்கு விற்கப்படுகிறான்.
முக்கிய வசனம்: ஆதியாகமம் 37:28 · அதனால் என்ன: பொறாமை அரிதாகவே சிறியதாக இருக்கிறது; ஒருகாலத்தில் கற்பனைகூடச் செய்திருக்காததை மக்கள் செய்யும்வரை அது வளர்கிறது. பெற்றோரே விதைகளை விதைக்கலாம் என்பதிலும் அதிகாரம் நேர்மையாக இருக்கிறது. குடும்பத்தால் துரோகம் செய்யப்பட்ட வாசகர்களுக்கு, வேதாகமத்தின் மாபெரும் மீட்புக் கதை சரியாக அதனுடன் தொடங்குவது குறிப்பிடத்தக்கது — அது தவறு என்பதைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை என்பதுபோல் நடிக்கவும் இல்லை.