பர்வதங்களோடு பேசுதல்

மக்கள் சில சமயம் இடங்களோடு பேசுகிறார்கள். தான் வளர்ந்த வீடு விற்கப்படுவதற்கு முன் ஒரு மனிதன் அதன் வழியாக நடந்து, காலியான அறைகளோடு பேசுகிறான்; பயங்கரமான ஒன்று நடந்த ஒரு நதியருகே ஒரு பெண் நின்று, தண்ணீரை நோக்கிப் பேசுகிறாள். ஆயிரம் கிலோமீட்டர் பாலைவனத்துக்கு அப்பால் அதையே செய்யும்படி எசேக்கியேல் சொல்லப்படுகிறார்: இஸ்ரவேலின் பர்வதங்களுக்கு நேராக உன் முகத்தைத் திருப்பி, அவற்றோடு பேசு. அவர் பாபிலோனில் உட்கார்ந்திருக்கிறார்; மலைகள் வெகுதொலைவில் உள்ளன. ஆனால் பிரச்சினை குடியிருப்பது அந்த மலைகளில்தான் — பலிபீடங்களால் நிறைந்த முகடுகளும் பள்ளத்தாக்குகளும் — ஆகவே வார்த்தை அதன் ஜனங்களிடம் மட்டுமல்ல, தேசத்தினிடமே புறப்படுகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இன்னும் மூன்றாம் பகுதியில், இஸ்ரவேலின் கதை அதன் தீர்க்கதரிசிகள் எச்சரித்த சிறையிருப்பை நெருங்குகிறது. மேடைகளிலுள்ள உள்ளூர்ப் பலிபீடங்கள் எப்படி மீண்டும் மீண்டும் கட்டப்பட்டன, எசேக்கியா, யோசியா போன்ற சீர்திருத்த ராஜாக்களால் இடிக்கப்பட்டன, மறுபடியும் கட்டப்பட்டன என்று இராஜாக்களின் புத்தகம் சொல்லியிருக்கிறது. பாபிலோனிலுள்ள ஆசாரியனாகிய எசேக்கியேல் இப்போது அவற்றைக் குறித்த இறுதி வார்த்தையை அறிவிக்கிறார்: போட்டி வழிபாட்டின் முழு நிலப்பரப்பும் வெறுமையாக்கப்படும்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: நியாயத்தீர்ப்பை நகரத்திலிருந்து முழு நாட்டுப்புறத்துக்கும் அதன் வழிபாட்டிடங்களுக்கும் விரிவுபடுத்துவது; புத்தகம் முழுவதும் வளரப்போகும் ஒரு குறிப்பை அறிமுகப்படுத்துவது: ஜாதிகளுக்குள் சிதறடிக்கப்பட்ட ஒரு மீதியானோர் சுயநினைவுக்கு வந்து கர்த்தரை அறிவார்கள்.

• 6:1–7 — எசேக்கியேல் பர்வதங்களையும், மலைகளையும், ஓடைகளையும், பள்ளத்தாக்குகளையும் நோக்கிப் பேசுகிறார். பட்டயம் வரும்; பலிபீடங்கள் நொறுக்கப்படும், தூபபீடங்கள் உடைக்கப்படும்; செத்தவர்கள் தங்கள் விக்கிரகங்களுக்கு முன்பாகக் கிடப்பார்கள்; அவர்கள் சேவித்த பலிபீடங்களைச் சுற்றிலும் அவர்களுடைய எலும்புகள் சிதறியிருக்கும். அப்பொழுது 'நான் கர்த்தர் என்று அறிந்துகொள்வீர்கள்' — புத்தகம் முழுவதும் எதிரொலிக்கும் ஒரு பல்லவி.
• 6:8–10 — ஒரு திருப்பம்: சிலர் பட்டயத்துக்குத் தப்பி ஜாதிகளுக்குள் சிதறடிக்கப்படுவார்கள். அங்கே அவர்கள் தேவனை நினைப்பார்கள்; அவரைவிட்டு அலைந்துபோன இருதயங்களால் அவர் எப்படி மனம் நொந்தார் என்பதையும் நினைப்பார்கள். தாங்கள் செய்தவைகளுக்காகத் தங்களையே அருவருப்பார்கள்; அவருடைய எச்சரிப்புகள் வெற்று வார்த்தைகள் அல்ல என்று அறிந்துகொள்வார்கள்.
• 6:11–14 — எசேக்கியேல் கைகொட்டி, காலால் தரையை மிதித்து, 'ஐயோ!' என்று கதறும்படி சொல்லப்படுகிறார். பட்டயமும் பஞ்சமும் கொள்ளைநோயும் தூரத்திலும் அருகிலும் எட்டும்; தெற்கிலுள்ள வனாந்தரம்முதல் வடக்கேயுள்ள திப்லாவரை — மலைமேட்டுப் பலிபீடங்கள் முன்பு நின்ற இடமெல்லாம் — தேசம் பாழாக விடப்படும்.

முக்கிய வசனம்: எசேக்கியேல் 6:9  ·  அதனால் என்ன: இந்த அதிகாரத்தின் மிகக் கடினமான வரியே அதன் மிக மென்மையான வரியும்கூட: தம்முடைய ஜனங்களின் அலைந்துபோகும் இருதயங்களால் தாம் மனம் நொந்ததை — உடைந்துபோனதைக்கூட — தேவன் சொல்கிறார். இங்கே நியாயத்தீர்ப்பு உணர்ச்சியற்றது அல்ல. மீதியானோரின் மனந்திரும்புதல் சொந்த நாட்டில் அல்ல, பழக்கமான எல்லாம் போய்விட்ட தொலைதூரத்தில் நிகழ்கிறது. பலர் சரியாக அப்படிப்பட்ட இடத்தில்தான் தேவனிடம் திரும்பும் வழியைக் கண்டடைகிறார்கள் — இழப்புக்கு முன் அல்ல, இழப்புக்குப் பின்.