முதற்பலன்களின் ஒரு கூடை

இந்தியாவின் அநேக குடும்பங்கள் எதனுடையாவது முதலானதைச் செலுத்துகின்றன: முதல் அறுவடையை வழிபாட்டுத்தலத்துக்கு, முதல் சம்பளத்தைப் பெற்றோருக்கு, புதிய மரத்தின் முதல் கனிகளைத் தேவனுக்கு. அந்தச் செயல் சொல்கிறது: இதை அனுபவிப்பதற்கு முன், இது எங்கிருந்து வந்தது என்று நினைவுகூருகிறேன். உபாகமம் 26 இஸ்ரவேலுக்கு அப்படிப்பட்ட ஒரு சடங்கைக் கொடுக்கிறது — ஒரு திருப்பத்தோடு. விவசாயி விளைச்சலின் ஒரு கூடையை ஆசாரியனிடம் கொண்டுபோவது மட்டுமல்ல. அவன் பேசுகிறான். சில வாக்கியங்களில் அவன் தன் ஜனத்தின் முழுக் கதையையும் — அலைந்து திரிந்த ஒரு முன்னோர் முதல் எகிப்தின் அடிமைத்தனம் வரை, பின்பு பாலும் தேனும் ஓடும் தேசம் வரை — சொல்கிறான்; அதைத் தன் சொந்தக் கதையாகச் சொல்கிறான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இது மூன்றாம் பகுதி தன் உடன்படிக்கை உச்சத்தை அடைவது. நீண்ட சட்டத்தொகுப்பு (12–26 அதிகாரங்கள்) இங்கே முடிகிறது; அடுத்த அதிகாரங்கள் சடங்கு, ஆசீர்வாதம், சாபம் இவற்றுக்குத் திரும்புகின்றன. விவசாயியின் சிறிய அறிக்கை (26:5–9) ஆதியாகமத்தையும் யாத்திராகமத்தையும் ஒரே மூச்சில் சுருக்குகிறது. யூதக் குடும்பங்கள் ஒவ்வொரு பஸ்காவிலும் இன்னும் அதைத் திரும்பச் சொல்கின்றன: சேடர் விருந்தின் மையக் கதைகூறல் இந்த வசனங்களைச் சுற்றியே கட்டப்பட்டுள்ளது. உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவுக்குப் பவுல் பயன்படுத்தும் ஒரு உருவகத்தைக் கிறிஸ்தவர்கள் முதற்பலன்களில் கேட்கிறார்கள் (1 கொரிந்தியர் 15:20).

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: இஸ்ரவேலின் அன்றாட அறுவடையை அதன் மீட்பின் கதையோடு இணைப்பதும், லேவியன், அந்நியன், திக்கற்ற பிள்ளை, விதவை இவர்களுக்கான தாராளத்தை ஆராதனையின் பகுதியாக்குவதும், உடன்படிக்கையை இருவழி அர்ப்பணிப்பாக முத்திரையிடுவதும்.

• 26:1–4 — தேசத்தில் குடியேறியபின், ஒவ்வொரு இஸ்ரவேலனும் தன் நிலத்தின் முதல் விளைச்சலில் கொஞ்சத்தை ஒரு கூடையில் வைத்து, தேவன் தெரிந்துகொள்ளும் இடத்துக்குக் கொண்டுவருகிறான். தேவன் கொடுப்பதாக ஆணையிட்ட தேசத்துக்குள் தான் வந்துவிட்டதாக ஆசாரியனிடம் அறிவிக்கிறான்.
• 26:5–11 — பின்பு அவன் சொல்கிறான்: 'என் தகப்பன் அலைந்து திரிந்த ஒரு அரமேயன்' — அவன் எகிப்துக்குப் போய், ஒரு ஜனமாகப் பெருகி, அடிமையாக்கப்பட்டு, கூக்குரலிட்டு, தேவனுடைய பலத்த கரத்தால் இந்த தேசத்துக்குள் கொண்டுவரப்பட்டான். அவன் கூடையை வைத்து, பணிந்து, லேவியனோடும் அந்நியனோடும் கொண்டாடுகிறான்.
• 26:12–15 — மூன்றாம் வருடந்தோறும் தசமபாகம் ஊர்களிலுள்ள லேவியனுக்கும் அந்நியனுக்கும் திக்கற்ற பிள்ளைக்கும் விதவைக்கும் போகிறது. கொடுப்பவன், தான் கட்டளையைக் கைக்கொண்டதாகவும் பரிசுத்த பங்கைத் தவறாகப் பயன்படுத்தவில்லை என்றும் தேவனுக்கு முன்பாக அறிவித்து, பின்பு இஸ்ரவேலின்மேலும் தேசத்தின்மேலும் ஆசீர்வாதத்துக்காக ஜெபிக்கிறான்.
• 26:16–19 — மோசே ஒரு பரஸ்பர அறிவிப்போடு சட்டத்தொகுப்பை முடிக்கிறான்: கர்த்தரே தன் தேவன் என்று இன்று இஸ்ரவேல் அறிவித்திருக்கிறது; இஸ்ரவேல் தமக்குப் பிரியமான ஜனம், பரிசுத்தமானது, ஜனங்கள் எல்லாருக்கும் மேலாக உயர்த்தப்பட்டது என்று இன்று கர்த்தர் அறிவித்திருக்கிறார்.

முக்கிய வசனம்: உபாகமம் 26:5  ·  அதனால் என்ன: தலைக்குள் மட்டுமே இருக்கும் நன்றி மங்கிப்போகும் தன்மை கொண்டது. இந்த அதிகாரம் அதைக் கைகளில் — உண்மையான விளைச்சலின் ஒரு கூடையாக — உதடுகளில் — உரக்கச் சொல்லப்படும் ஒரு கதையாக — வைக்கிறது. தனிப்பட்ட மதத்தையும் அது மறுக்கிறது: கொண்டாட்டத்தில் லேவியனும் அந்நியனும் சேர்க்கப்பட வேண்டும்; தசமபாகம் விதவையையும் திக்கற்ற பிள்ளையையும் போஷிக்க வேண்டும். இன்றைய வாசகர்களுக்கு, நன்றி செலுத்துவதும் ஓரங்களிலுள்ளவர்களோடு பகிர்ந்துகொள்வதும் இரண்டு செயல்கள் அல்ல, ஒரே செயலாக இருக்க வேண்டும்.