ஓர் அடக்க ஆராதனையில், குடும்பத்தின் விசுவாசம் எதுவாக இருந்தாலும், அடுத்து என்ன வரும் என்பதைப் பற்றிய வார்த்தைகளை மக்கள் தேடுகிறார்கள். சிலர் மறுபிறப்பைப் பற்றி, சிலர் இளைப்பாறுதலைப் பற்றி, சிலர் மீண்டும் சந்திப்பதைப் பற்றி, சிலர் வெறுமனே நினைவைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள். பழைய ஏற்பாட்டின் பெரும்பகுதியில், இஸ்ரவேலின் பதில் அமைதியானதாக இருந்தது: மரித்தவர்கள் பாதாளத்துக்கு இறங்குகிறார்கள்; நம்பிக்கை தேசத்தின்மேலும் அதன் பிள்ளைகளின்மேலும் இருக்கிறது. தானியேல் 12 அந்த அமைதியை உடைக்கிறது. சேனைகளும் கொடுங்கோலர்களும் நிறைந்த ஒரு தரிசனத்துக்குப் பின், மண்ணில் நித்திரையடைந்தவர்கள் விழித்தெழுவதைப் பற்றி அது பேசுகிறது — சிலர் நித்திய ஜீவனுக்கு. எபிரெய வேதாகமத்தில் உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றிய மிகத் தெளிவான கூற்று இது; தங்கள் விசுவாசத்துக்காக மரணத்தை எதிர்கொள்ளும் மக்களுக்கு இது சொல்லப்படுகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மரித்தவர்களைப் பற்றிய பழைய ஏற்பாட்டின் நம்பிக்கை அதன் முழுமையான நிலையை அடைவது இங்கேதான். முந்தைய பகுதிகள் அதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன (ஏசாயா 26:19); எசேக்கியேலின் எலும்புகளின் பள்ளத்தாக்கு உயிர்ப்பிக்கப்பட்ட ஒரு தேசத்தைச் சித்தரிக்கிறது; தானியேல் 12 அதைத் தெளிவாகவும் தனிப்பட்ட விதத்திலும் சொல்கிறது. வேதாகமத்தின் ஆறு பகுதிகளில், இது நேராகக் கடைசிப் பகுதியை — புதிய படைப்பை — நோக்குகிறது; மரித்தவர்கள் தம் சத்தத்தைக் கேட்டுக் கல்லறைகளிலிருந்து வெளியே வருவார்கள் என்று இயேசு பேசும் புதிய ஏற்பாட்டுக்கு ஆயத்தம் செய்கிறது (யோவான் 5:28–29).
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: துன்புறுத்தப்படும் விசுவாசிகளுக்கு, உயிர்பிழைப்பதைவிடப் பெரிய ஒரு நம்பிக்கையைக் கொடுப்பது — உண்மையுள்ளவர்களுக்கு மரணம் முடிவு அல்ல, நீதி கல்லறையைக் கடந்தும் எட்டுகிறது — அதே நேரத்தில் அவர்கள் கையில் ஒரு நாட்காட்டியைக் கொடுக்க மறுப்பது.
- 12:1–4 — அக்காலத்தில் பெரிய அதிபதியாகிய மிகாவேல் எழும்புவான்; முன்பு ஒருபோதும் இல்லாத இக்கட்டு உண்டாகும்; ஆனால் புஸ்தகத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிற எவரும் விடுவிக்கப்படுவார்கள். மண்ணில் நித்திரையடைந்திருக்கிறவர்களில் அநேகர் விழித்தெழுவார்கள் — சிலர் நித்திய ஜீவனுக்கு, சிலர் நிந்தைக்கு; ஞானவான்கள் ஆகாயமண்டலத்தைப்போலவும் நட்சத்திரங்களைப்போலவும் பிரகாசிப்பார்கள். முடிவுகாலம்வரை புஸ்தகத்தை முத்திரையிடும்படி தானியேலுக்குச் சொல்லப்படுகிறது.
- 12:5–7 — நதியின் இரு கரைகளிலும் இரண்டு பேர் நிற்கிறார்கள். இந்த அதிசயங்களின் முடிவுக்கு எவ்வளவு காலம் என்று ஒருவர் கேட்கிறார்; சணல்நூல் வஸ்திரம் தரித்த மனிதன் இரண்டு கைகளையும் வானத்துக்கு நேராக உயர்த்தி ஆணையிடுகிறார்: 'ஒரு காலமும், காலங்களும், அரைக்காலமும்' — பரிசுத்த ஜனத்தின் வல்லமையைச் சிதறடிப்பது முடியும்வரை.
- 12:8–13 — தானியேலுக்குப் புரியவில்லை; முடிவு என்னவாக இருக்கும் என்று கேட்கிறான். வார்த்தைகள் முத்திரையிடப்பட்டிருக்கின்றன என்று அவனுக்குச் சொல்லப்படுகிறது; அநேகர் சுத்திகரிக்கப்படுவார்கள், துன்மார்க்கர் உணரமாட்டார்கள், ஞானவான்களோ உணர்ந்துகொள்வார்கள். இரண்டு எண்கள் கொடுக்கப்படுகின்றன — 1,290 நாட்களும் 1,335 நாட்களும் — பின்பு ஒரு தனிப்பட்ட வார்த்தை: நீ உன் வழியே போ, இளைப்பாறு, நாட்களின் முடிவில் உனக்குக் குறிக்கப்பட்ட பங்கைப் பெற எழுந்திருப்பாய்.
முக்கிய வசனம்: தானியேல் 12:2 · அதனால் என்ன: தானியேல் 12 பல நூற்றாண்டுகளாகத் தேதி நிர்ணயிக்கும் முயற்சிகளுக்குத் தீனி போட்டிருக்கிறது; ஆனாலும் தானியேலுக்கே, அவன் புரிந்துகொள்ளமாட்டான், வெறுமனே தன் வழியே போகவேண்டும் என்று சொல்லப்படுகிறது. அவன் பெறுவது ஒரு கால அட்டவணை அல்ல, ஒரு நம்பிக்கை: உண்மைப்பற்று வீணாவதில்லை, மரித்தவர்கள் மறக்கப்படுவதில்லை, அவனே எழுந்திருப்பான். தாங்கள் நேசித்த ஒருவரை அடக்கம்பண்ணிய எவருக்கும், முடிவுகாலத்தின் எந்த வரைபடத்தையும்விட அந்த வாக்குறுதியே முக்கியம்.