பல இந்தியக் குடும்பங்களில் ஒரு திறமை பார்த்துக் கற்பதன் மூலம் கைமாறுகிறது: ஒரு பாட்டியின் ஊறுகாய்ச் செய்முறை, மரத்தைப் பற்றிய ஒரு தச்சரின் உணர்வு, ஆசிரியரின் காலடியில் அமர்ந்து கற்ற ஒரு ராகம். ஆசிரியரிடமிருந்து மாணவருக்குச் செல்லும் சங்கிலி எந்த ஒரு தனிக் கலைஞரைவிடவும் முக்கியமானது, ஏனெனில் சங்கிலி அறுந்தால் கலை தொலைந்துவிடும். பவுல் அப்படிப்பட்ட சங்கிலிகளாகச் சிந்திக்கிறார். இந்த அதிகாரத்தில், தாம் கற்றதை மற்றவர்களுக்கும் போதிக்கக்கூடிய நம்பத்தகுந்தவர்களிடம் ஒப்படைக்கும்படி தீமோத்தேயுவுக்குச் சொல்கிறார் — ஒரே வாக்கியத்தில் நான்கு தலைமுறைகள். பின்பு இதற்குத் தேவையான சகிப்புத்தன்மையின் மூன்று எளிய சித்திரங்களைக் கொடுக்கிறார்: பொதுமக்களின் அலுவல்களில் சிக்கிக்கொள்ளாத போர்வீரன், விதிகளைக் கடைப்பிடிக்கும் விளையாட்டு வீரன், சாப்பிடுவதற்கு முன் கடினமாக உழைக்கும் விவசாயி.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — தன் நிறுவனர்களுக்குப் பின்னும் நிலைத்திருக்கக் கற்றுக்கொள்ளும் சபை. அப்போஸ்தலர்கள் என்றென்றும் இங்கே இருக்கப்போவதில்லை; சுவிசேஷத்தை முன்னே கொண்டுசெல்வது, ஆளுக்கு ஆள் கைமாற்றப்படும் உண்மையுள்ள போதனையே. சங்கிலியில் கட்டப்பட்டிருந்தாலும் தேவவசனம் கட்டப்படவில்லை என்று உறுதியாயிருக்கும் பவுல், அடுத்த தலைமுறைத் தலைவர்கள் எப்படி உழைக்க வேண்டும், பாடுபட வேண்டும், கருத்து வேறுபாட்டைக் கையாள வேண்டும் என்று வகுக்கிறார்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: அப்போஸ்தலர்களுக்குப் பின் சுவிசேஷம் எப்படி முன்னே கொண்டுசெல்லப்படுகிறது என்று தீமோத்தேயுவுக்குக் காட்டுவது — உண்மையுள்ள போதகர்கள், கடினமான சகிப்பு, வேதத்தைக் கவனமாகக் கையாளுதல் மூலம் — ஒரு தலைவர் கள்ளப்போதனையை உறுதியோடும் சாந்தத்தோடும் ஒருசேர எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்று காட்டுவது.
- 2:1–7 — தீமோத்தேயு கிருபையில் பலப்பட்டு, பவுலிடமிருந்து கேட்டதை மற்றவர்களுக்கும் போதிக்கத் திறமையுள்ள உண்மையுள்ள மனிதர்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும். நல்ல போர்வீரனைப் போலப் பாடுகளில் பங்குகொள்ள வேண்டும், விளையாட்டு வீரனைப் போல விதிகளின்படி போட்டியிட வேண்டும், பலனில் முதல் பங்கைப் பெறும் விவசாயியைப் போலக் கடினமாக உழைக்க வேண்டும்.
- 2:8–13 — மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பப்பட்ட, தாவீதின் சந்ததியில் வந்த இயேசுகிறிஸ்துவை நினைத்துக்கொள். இந்தச் சுவிசேஷத்துக்காகப் பவுல் ஒரு குற்றவாளியைப் போலச் சங்கிலியில் கட்டப்பட்டுப் பாடுபடுகிறார்; ஆனால் தேவவசனம் கட்டப்படவில்லை. நம்பத்தகுந்த ஒரு வாக்கை மேற்கோள் காட்டுகிறார்: நாம் அவரோடே மரித்தோமானால், அவரோடே பிழைத்துமிருப்போம்; சகித்தால், ஆளுகையும் செய்வோம்; அவரை மறுதலித்தால், அவரும் நம்மை மறுதலிப்பார்; நாம் உண்மையில்லாதவர்களாயிருந்தாலும், அவர் உண்மையுள்ளவராயிருக்கிறார்.
- 2:14–19 — வார்த்தைகளைப் பற்றி வாக்குவாதம் செய்வதற்கு எதிராகத் தீமோத்தேயு மக்களை எச்சரித்து, சத்திய வசனத்தை நிதானமாய்ப் பகுத்துப் போதித்து, தேவனுக்கு முன்பாக உத்தமனாக நிற்க முயல வேண்டும். சீர்கெட்ட வீண்பேச்சுகள் அரிபிளவையைப்போலப் பரவுகின்றன: உயிர்த்தெழுதல் ஏற்கனவே நடந்துவிட்டது என்று இமெனேயுவும் பிலேத்துவும் சொல்கிறார்கள். ஆனாலும் தேவனுடைய அஸ்திபாரம் உறுதியாய் நிற்கிறது: கர்த்தர் தம்முடையவர்களை அறிவார்.
- 2:20–26 — ஒரு பெரிய வீட்டில் பொன், வெள்ளிப் பாத்திரங்களும் மரம், மண் பாத்திரங்களும் உண்டு; தன்னைச் சுத்திகரித்துக்கொள்கிறவன் கனத்துக்குரிய பயன்பாட்டுக்குத் தகுதியானவனாகிறான். தீமோத்தேயு பாலியத்துக்குரிய இச்சைகளுக்கு விலகியோடி, நீதியையும் விசுவாசத்தையும் அன்பையும் சமாதானத்தையும் பின்தொடர்ந்து, புத்தியீனமான தர்க்கங்களைத் தவிர்த்து, கர்த்தருடைய ஊழியக்காரனாக எல்லாரிடமும் தயவாயிருந்து, தேவன் எதிர்ப்பவர்களை மனந்திரும்புதலுக்கு வழிநடத்துவார் என்ற நம்பிக்கையில் அவர்களைச் சாந்தமாகத் திருத்த வேண்டும்.
முக்கிய வசனம்: 2 தீமோத்தேயு 2:15 · அதனால் என்ன: கிறிஸ்தவ சேவையைப் பற்றிய பவுலின் சித்திரம் கவர்ச்சியற்றது: போர்வீரனின் ஒழுக்கம், விளையாட்டு வீரனின் விதிகள், விவசாயியின் அதிகாலைகள். தவறாக இருப்பவர்களைக் கையாளுவதற்கான அவருடைய அறிவுரை வியக்கத்தக்க அளவு சாந்தமானது — எந்த விலை கொடுத்தும் வாக்குவாதங்களில் வெல்வது அல்ல, தயவும் பொறுமையான திருத்தமும். மார்க்கத்தைப் பற்றிய இணைய வாக்குவாதங்களின் காலத்தில், 'புத்தியீனமான தர்க்கங்களைத் தவிர்' என்பதும் 'எல்லாரிடமும் தயவாயிரு' என்பதும் கடினமானவையும் தேவையானவையுமான வார்த்தைகளாக நிற்கின்றன.