நம்மில் அநேகர், ஒருபோதும் தூக்கியெறிய முடியாத, ஒரு பெரியவரின் கடிதத்தை வைத்திருக்கிறோம்: ஒரு தாத்தாவின் கடைசிக் குறிப்பு, இனி நம்மைப் பார்க்க மாட்டோம் என்று தெரிந்தபோது ஒரு ஆசிரியர் எழுதிய வார்த்தைகள். அப்படிப்பட்ட கடிதங்கள் வேறுவிதமான பாரத்தைச் சுமக்கின்றன. அவை சிறு பேச்சுகளைத் தவிர்த்து, மிக முக்கியமானதை மட்டுமே சொல்கின்றன. இரண்டாம் தீமோத்தேயு அப்படித்தான் வாசிக்கப்படுகிறது. பவுல் ரோமில் சங்கிலிகளில் இருக்கிறார், அநேக நண்பர்கள் அவரை விட்டுப் போய்விட்டார்கள்; தம் அன்பான குமாரன் என்று அழைக்கும் அந்த இளைஞருக்கு அவர் எழுதுகிறார். பிரிந்தபோது தீமோத்தேயு சிந்திய கண்ணீரையும், முதலில் அவருடைய பாட்டி லோவிசாளிடமும் தாய் ஐனிக்கேயாளிடமும் வாழ்ந்த விசுவாசத்தையும் நினைவுகூர்கிறார். அவருக்குச் சொல்கிறார்: தேவன் நமக்குப் பயமுள்ள ஆவியைக் கொடுக்கவில்லை.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — முதல் தலைமுறையிலிருந்து அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடந்துசெல்லும் சபை. வீட்டுக் காவலில் இருந்தும் சுதந்திரமாகப் பிரசங்கிக்கும் பவுலுடன் அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் முடிந்தது; இங்கே தொனி இருண்டது. பவுல் ஒரு குற்றவாளியைப் போலச் சங்கிலியில் கட்டப்பட்டிருக்கிறார், ஆசியாவிலுள்ள அநேகரால் கைவிடப்பட்டிருக்கிறார், மரணத்தை எதிர்பார்க்கிறார். இப்போது முக்கியமானது அவருடைய சொந்த உயிர் பிழைப்பு அல்ல; அவரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட சுவிசேஷம் தீமோத்தேயுவாலும் அவருக்குப் பின் வருகிறவர்களாலும் உண்மையாய்க் கைமாற்றப்படுமா என்பதே.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: கடினமான நாட்களுக்காக, பயந்த சுபாவமுள்ள ஒரு இளைய தலைவரைப் பலப்படுத்துவது: அவருடைய குடும்பத்தின் விசுவாசத்தையும் அவருடைய அழைப்பையும் நினைவூட்டுவது, வெட்கமின்றிப் பாடுகளில் பங்குகொள்ளத் தூண்டுவது, தம்மிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட போதனையைக் காத்துக்கொள்ளக் கட்டளையிடுவது.
- 1:1–5 — தம் அன்பான குமாரனாகத் தீமோத்தேயுவைப் பவுல் வாழ்த்தி, இரவும் பகலும் அவருக்காகத் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தி, பிரிந்தபோது அவர் சிந்திய கண்ணீரை நினைவுகூர்ந்து, அவரைக் காண வாஞ்சிக்கிறார். முதலில் தீமோத்தேயுவின் பாட்டி லோவிசாளிடமும் தாய் ஐனிக்கேயாளிடமும் வாழ்ந்து, இப்போது அவரிடம் வாழும் மாயமற்ற விசுவாசத்தை நினைவுகூர்கிறார்.
- 1:6–7 — பவுலின் கைகளை வைத்ததின் மூலம் தேவன் தமக்குக் கொடுத்த வரத்தை அனல்மூட்டி எழுப்பும்படி தீமோத்தேயுவுக்கு நினைவூட்டுகிறார்; ஏனெனில் தேவன் பயமுள்ள ஆவியை அல்ல, பலமும் அன்பும் தெளிந்த புத்தியுமுள்ள ஆவியையே கொடுத்தார்.
- 1:8–12 — கர்த்தரைப் பற்றிச் சாட்சி கொடுப்பதைக் குறித்தோ, அவருடைய கைதியாகிய பவுலைக் குறித்தோ தீமோத்தேயு வெட்கப்படாமல், சுவிசேஷத்துக்காகப் பாடுகளில் பங்குகொள்ள வேண்டும். காலங்கள் தொடங்குவதற்கு முன்பே கிறிஸ்துவுக்குள் கொடுக்கப்பட்டு இப்போது வெளிப்படுத்தப்பட்ட கிருபையினால் தேவன் அவர்களை இரட்சித்து அழைத்தார்; ஏனெனில் கிறிஸ்து மரணத்தை அழித்து, ஜீவனையும் அழியாமையையும் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்தார். இதற்காகப் பவுல் வெட்கமின்றிப் பாடுபடுகிறார், ஏனெனில் தாம் விசுவாசித்திருக்கிறவர் இன்னார் என்று அவர் அறிவார்.
- 1:13–14 — பவுலிடமிருந்து கேட்ட ஆரோக்கியமான வசனங்களின் சட்டத்தை, விசுவாசத்தோடும் அன்போடும் தீமோத்தேயு பற்றிக்கொண்டு, தம்மிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட நல்ல பொறுப்பைப் பரிசுத்த ஆவியின் உதவியால் காத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
- 1:15–18 — ஆசியாவிலுள்ள எல்லாரும் பவுலை விட்டு விலகிவிட்டார்கள் — பிகெல்லுவும் எர்மொகெனேயும் உட்பட. ஆனால் ஒநேசிப்போரு அடிக்கடி அவரை இளைப்பாற்றினார், அவருடைய சங்கிலியைக் குறித்து வெட்கப்படவில்லை, ரோமில் அவரைக் கண்டுபிடிக்கும்வரை கருத்தாய்த் தேடினார், எபேசுவிலும் நன்றாக ஊழியம் செய்திருந்தார்.
முக்கிய வசனம்: 2 தீமோத்தேயு 1:7 · அதனால் என்ன: பயம் விசுவாசத்தின் அமைதியான எதிரி: மக்கள் என்ன சொல்வார்கள் என்ற பயம், ஒரு பதவியை இழக்கும் பயம், அவமானத்திலிருக்கும் ஒருவருடன் இணைக்கப்படும் பயம். அதற்காகப் பவுல் தீமோத்தேயுவைக் கடிந்துகொள்ளவில்லை; அவரிடமுள்ள வரத்தையும் அவரை உருவாக்கிய மக்களையும் அவருக்கு நினைவூட்டுகிறார். லோவிசாளையும் ஐனிக்கேயாளையும் குறிப்பிடுவது, வீட்டிலேயே விசுவாசத்தைக் கைமாற்றும் தாய்மார்களையும் பாட்டிமார்களையும் கனப்படுத்துகிறது — பல இந்தியக் குடும்பங்களில் பழக்கமான ஒரு மாதிரி.