നമ്മിൽ പലരും ഒരിക്കലും കളയാനാവാത്ത, ഒരു മുതിർന്നയാളുടെ ഒരു കത്ത് സൂക്ഷിക്കുന്നു: ഒരു മുത്തച്ഛന്റെ അവസാന കുറിപ്പ്, ഇനി നമ്മെ കാണില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു അധ്യാപകൻ എഴുതിയ വാക്കുകൾ. അത്തരം കത്തുകൾക്ക് മറ്റൊരു ഭാരമുണ്ട്. അവ കുശലാന്വേഷണങ്ങൾ ഒഴിവാക്കി ഏറ്റവും പ്രധാനമായതു മാത്രം പറയുന്നു. രണ്ടാം തിമൊഥെയൊസ് അങ്ങനെയാണ് വായിക്കപ്പെടുന്നത്. പൗലൊസ് റോമിൽ ചങ്ങലയിലാണ്; അനേകം സുഹൃത്തുക്കൾ അദ്ദേഹത്തെ വിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു; തന്റെ പ്രിയമകൻ എന്നു വിളിക്കുന്ന ഇളയ മനുഷ്യന് അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു. വേർപിരിയലിലെ തിമൊഥെയൊസിന്റെ കണ്ണീരും, ആദ്യം അവന്റെ വല്യമ്മ ലോവീസിലും അമ്മ യൂനീക്കയിലും വസിച്ചിരുന്ന വിശ്വാസവും അദ്ദേഹം ഓർക്കുന്നു. അദ്ദേഹം അവനോടു പറയുന്നു: ദൈവം നമുക്കു തന്നത് ഭീരുത്വത്തിന്റെ ആത്മാവല്ല.
കഥയിൽ ഇത് എവിടെ: അഞ്ചാം അങ്കം — ഒന്നാം തലമുറയിൽനിന്ന് അടുത്തതിലേക്കു കടക്കുന്ന സഭ. വീട്ടുതടങ്കലിലായിരിക്കെയും സ്വതന്ത്രമായി പ്രസംഗിക്കുന്ന പൗലൊസിലാണ് അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ അവസാനിച്ചത്; ഇവിടെ സ്വരം കൂടുതൽ ഇരുണ്ടതാണ്. പൗലൊസ് ഒരു കുറ്റവാളിയെപ്പോലെ ചങ്ങലയിലാണ്; ആസ്യയിലെ അനേകർ അദ്ദേഹത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു; താൻ മരിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ പ്രധാനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം അതിജീവനമല്ല; തന്നെ ഭരമേല്പിച്ച സുവിശേഷം തിമൊഥെയൊസും പിന്തുടരുന്നവരും വിശ്വസ്തമായി കൈമാറുമോ എന്നതാണ്.
ഈ അധ്യായം എന്ത് ചെയ്യുന്നു: ഇളയതും ഭീരുവുമായ ഒരു നേതാവിനെ കഠിനനാളുകൾക്കായി ശക്തിപ്പെടുത്താൻ: അവന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ വിശ്വാസത്തെയും അവന്റെ വിളിയെയും ഓർമ്മിപ്പിച്ചും, ലജ്ജ കൂടാതെ കഷ്ടതയിൽ പങ്കുചേരാൻ പ്രബോധിപ്പിച്ചും, തന്നെ ഭരമേല്പിച്ച ഉപദേശം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ കല്പിച്ചും.
- 1:1–5 — പൗലൊസ് തിമൊഥെയൊസിനെ തന്റെ പ്രിയമകനായി അഭിവാദനം ചെയ്യുന്നു; രാവും പകലും അവനുവേണ്ടി ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയുന്നു; വേർപിരിയലിലെ അവന്റെ കണ്ണീർ ഓർക്കുന്നു; അവനെ കാണാൻ വാഞ്ഛിക്കുന്നു. ആദ്യം തിമൊഥെയൊസിന്റെ വല്യമ്മ ലോവീസിലും അമ്മ യൂനീക്കയിലും വസിച്ച്, ഇപ്പോൾ അവനിൽ വസിക്കുന്ന നിർവ്യാജവിശ്വാസം അദ്ദേഹം ഓർക്കുന്നു.
- 1:6–7 — പൗലൊസിന്റെ കൈവയ്പിലൂടെ ദൈവം തനിക്കു നൽകിയ കൃപാവരം ജ്വലിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം തിമൊഥെയൊസിനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു; ദൈവം തന്നത് ഭീരുത്വത്തിന്റെ ആത്മാവല്ല, ശക്തിയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും സുബോധത്തിന്റെയും ആത്മാവാണല്ലോ.
- 1:8–12 — കർത്താവിനെക്കുറിച്ചുള്ള സാക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ചോ അവിടുത്തെ തടവുകാരനായ പൗലൊസിനെക്കുറിച്ചോ തിമൊഥെയൊസ് ലജ്ജിക്കരുത്; സുവിശേഷത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള കഷ്ടതയിൽ പങ്കുചേരണം. കാലാരംഭത്തിനു മുമ്പേ ക്രിസ്തുവിൽ നൽകപ്പെട്ട്, ഇപ്പോൾ വെളിപ്പെട്ട കൃപയാൽ ദൈവം അവരെ രക്ഷിച്ചു വിളിച്ചു; ക്രിസ്തു മരണത്തെ നീക്കി ജീവനും അമർത്യതയും വെളിച്ചത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നല്ലോ. ഇതിനുവേണ്ടി പൗലൊസ് ലജ്ജ കൂടാതെ കഷ്ടം അനുഭവിക്കുന്നു; താൻ ആരെ വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാം.
- 1:13–14 — പൗലൊസിൽനിന്നു കേട്ട ആരോഗ്യകരമായ ഉപദേശത്തിന്റെ മാതൃക തിമൊഥെയൊസ് വിശ്വാസത്തിലും സ്നേഹത്തിലും മുറുകെപ്പിടിക്കണം; തന്നെ ഭരമേല്പിച്ച നല്ല ഉപനിധി പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ സഹായത്താൽ കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം.
- 1:15–18 — ഫുഗലൊസും ഹെർമ്മൊഗനേസും ഉൾപ്പെടെ ആസ്യയിലുള്ളവരെല്ലാം പൗലൊസിനെ വിട്ടുമാറിയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഒനേസിഫൊരൊസ് പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചങ്ങലയെക്കുറിച്ചു ലജ്ജിച്ചില്ല; റോമിൽ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടെത്തുംവരെ ഉത്സാഹത്തോടെ അന്വേഷിച്ചു; എഫെസൊസിലും നന്നായി ശുശ്രൂഷ ചെയ്തിരുന്നു.
മുഖ്യ വാക്യം: 2 തിമൊഥെയൊസ് 1:7 · അതുകൊണ്ട് എന്ത്: ഭയം വിശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു നിശ്ശബ്ദ ശത്രുവാണ്: ആളുകൾ എന്തു പറയും എന്ന ഭയം, ഒരു സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം, അപമാനിതനായ ഒരാളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം. അതിന്റെ പേരിൽ പൗലൊസ് തിമൊഥെയൊസിനെ ശകാരിക്കുന്നില്ല; അവനുള്ള കൃപാവരത്തെയും അവനെ രൂപപ്പെടുത്തിയ ആളുകളെയും അദ്ദേഹം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ലോവീസിനെയും യൂനീക്കയെയും കുറിച്ചുള്ള പരാമർശം, വീട്ടിൽവച്ച് വിശ്വാസം കൈമാറുന്ന അമ്മമാരെയും മുത്തശ്ശിമാരെയും ആദരിക്കുന്നു — പല ഇന്ത്യൻ കുടുംബങ്ങളിലും പരിചിതമായ ഒരു രീതി.