தீபாவளிக்கு வீட்டுக்கு வருவதாக ஒரு மகன் தன் அம்மாவுக்கு வாக்குக் கொடுக்கிறான். பிறகு திட்டங்கள் மாறுகின்றன — வேலை, ஒரு நெருக்கடி, ஒரு நியாயமான காரணம் — அவன் வரவில்லை. அவன் போன் செய்யும் நேரத்தில், உறவினர்கள் அதன் அர்த்தத்தை ஏற்கனவே தீர்மானித்துவிட்டார்கள்: அவன் ஒன்று சொல்லி வேறொன்று செய்கிறான்; அவனுக்கு இனி அக்கறையில்லை. பவுல் சரியாக அந்த நிலையில் இருக்கிறார். தாம் வருவதாகக் கொரிந்தியரிடம் சொல்லியிருந்தார், பின்பு திட்டங்களை மாற்றினார். இப்போது அவருடைய வார்த்தைக்கு அர்த்தமே இல்லை என்று சிலர் சொல்கிறார்கள். ஆகவே இந்த நிருபம் ஒரு தற்காப்புடன் அல்ல, ஒரு அறிக்கையுடன் தொடங்குகிறது: ஆசியாவில் அவர் அவ்வளவு நொறுக்கும் ஒன்றைக் கடந்து வந்ததால், சாகப்போவதாகவே எதிர்பார்த்தார். அதன் பின்புதான் தாம் ஏன் வரவில்லை என்று விளக்குகிறார்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — சபை பரவுகிறது; இங்கே, நெருக்கடிக்கு உள்ளாகிறது. 1 கொரிந்தியருக்கும் இந்த நிருபத்துக்கும் இடையே கொரிந்துவுடனான உறவு மோசமாக முறிந்துபோனது. 2 கொரிந்தியர் பவுலின் மிகத் தனிப்பட்ட நிருபம்: ஒரு கோட்பாட்டு நூல் என்பதைவிட, ஒரு உறவைச் சரிசெய்ய முயலும் காயப்பட்ட ஒரு மேய்ப்பனின் எழுத்து. அதன் மையக்கருத்து — மனித பலவீனத்தில் வெளிப்படும் தேவனுடைய வல்லமை — இந்த முதல் அதிகாரம் முதல் கடைசி வரை ஓடுகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பவுலின் பாடுகளையும் அவர் பெற்ற ஆறுதலையும் பகிர்ந்துகொள்வதன் மூலம் கொரிந்துவுடனான உறவை மீண்டும் திறப்பது; அவருடைய மாறிய திட்டங்கள் நிலையற்ற மனம் அல்ல, இரக்கம் என்று காட்டுவது — இன்னொரு வேதனையான சந்திப்பிலிருந்து அவர்களைக் காக்கவே அவர் வரவில்லை.
- 1:1–7 — பவுலும் தீமோத்தேயுவும் கொரிந்துவிலுள்ள சபையையும் அகாயா முழுவதிலுமுள்ள எல்லா விசுவாசிகளையும் வாழ்த்துகிறார்கள். சகல ஆறுதலின் தேவனைப் பவுல் ஸ்தோத்திரிக்கிறார்; நாம் மற்றவர்களைத் தேற்றும்படி, எல்லா உபத்திரவத்திலும் அவர் நம்மைத் தேற்றுகிறார்; கிறிஸ்துவின் பாடுகள் நம்மிடத்தில் பெருகுவதுபோல, ஆறுதலும் பெருகுகிறது.
- 1:8–11 — ஆசியாவில் பவுல் தம் பலத்துக்கு மிஞ்சிய பாரத்தால் அழுத்தப்பட்டு, பிழைப்போம் என்ற நம்பிக்கையையே இழந்தார் — மரண தண்டனை பெற்றுவிட்டதாக உணர்ந்தார். அது தம்மேல் அல்ல, மரித்தோரை எழுப்புகிற தேவன்மேல் நம்பிக்கை வைக்க அவருக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது. அவர்களுடைய ஜெபங்களைக் கேட்கிறார்.
- 1:12–22 — அவருடைய நடத்தை உண்மையுள்ளதாக இருந்திருக்கிறது; அவருடைய நிருபங்கள் சொல்வதையே அர்த்தப்படுத்துகின்றன. அவர்களை இருமுறை சந்திக்கத் திட்டமிட்டார்; ஒரே நேரத்தில் 'ஆம்' என்றும் 'இல்லை' என்றும் சொல்லி, அவர் இலேசாகத் திட்டங்களை மாற்றினாரா? இல்லை — கிறிஸ்துவுக்குள் தேவனுடைய வாக்குத்தத்தங்களெல்லாம் 'ஆம்' என்றிருக்கின்றன; தேவன் விசுவாசிகளை முத்திரையிட்டு, ஆவியானவரை அச்சாரமாகக் கொடுத்திருக்கிறார்.
- 1:23–24 — தேவனைச் சாட்சியாக அழைத்து, அவர்களைத் தப்புவிக்கவே தாம் மீண்டும் கொரிந்துவுக்கு வரவில்லை என்று பவுல் சொல்கிறார். அவர்களுடைய விசுவாசத்தின்மேல் ஆளுகை செய்ய அவர் விரும்பவில்லை; அவர்களுடைய சந்தோஷத்துக்காக அவர்களுடன் உழைக்கிறார்.
முக்கிய வசனம்: 2 கொரிந்தியர் 1:3–4 · அதனால் என்ன: பவுல் தம் தொல்லைகளுக்கு மேலானவர் என்று பாசாங்கு செய்யவில்லை; தாம் ஏறக்குறைய உடைந்துபோனதாகக் காயப்பட்ட ஒரு சபையிடம் சொல்கிறார். அந்த வெளிப்படைத்தன்மையே ஒரு வாதம்: ஆறுதல் அவர் பாதுகாப்பான தூரத்திலிருந்து முன்வைக்கும் ஒரு கோட்பாடு அல்ல, கைக்குக் கை கடத்தப்படும் ஒன்று. தாங்கள் நேசிக்கும் மக்களிடம் உடைந்த ஒரு வாக்குறுதியை விளக்க வேண்டியிருந்த எவருக்கும், குணமாக்கும் வரிசையையும் இந்த அதிகாரம் காட்டுகிறது — முதலில் நேர்மை, பின்பு விளக்கம்.