एक मुलगा आईला वचन देतो की दिवाळीला तो घरी येईल. मग योजना बदलतात — काम, एखादे संकट, एखादे रास्त कारण — आणि तो येत नाही. तो फोन करतो तोपर्यंत नातेवाइकांनी त्याचा अर्थ ठरवूनही टाकलेला असतो: तो बोलतो एक आणि करतो दुसरेच; त्याला आता काळजीच नाही. पौल नेमका त्याच स्थितीत आहे. त्याने करिंथकरांना सांगितले होते की तो भेटायला येईल, आणि त्याने योजना बदलली. आता काही जण म्हणतात की त्याच्या शब्दाला काहीच किंमत नाही. म्हणून हे पत्र बचावाने नव्हे, तर कबुलीने सुरू होते: आशियात तो इतक्या चिरडून टाकणाऱ्या अनुभवातून गेला की आपण मरणार असेच त्याला वाटले. त्यानंतरच तो दूर का राहिला हे स्पष्ट करतो.
कथेत हे कुठे आहे: पाचवा अंक — पसरणारी मंडळी, आणि येथे ताणली गेलेली. करिंथकरांस पहिले पत्र आणि हे पत्र यांच्या दरम्यान करिंथबरोबरचे संबंध वाईट रीतीने बिघडले. करिंथकरांस दुसरे पत्र हे पौलाचे सर्वात वैयक्तिक पत्र आहे: प्रबंधापेक्षा ते नाते दुरुस्त करू पाहणाऱ्या दुखावलेल्या पाळकाचे पत्र अधिक आहे. त्याचा विषय — मानवी दुर्बलतेत दिसणारे देवाचे सामर्थ्य — या पहिल्या अध्यायापासून शेवटच्या अध्यायापर्यंत चालतो.
हा अध्याय काय करतो: पौलाचे दुःख आणि त्याला मिळालेले सांत्वन सांगून करिंथबरोबरचे नाते पुन्हा जोडणे, आणि त्याच्या बदललेल्या योजना चंचलपणा नव्हे तर दया होती हे दाखवणे — त्यांना आणखी एका वेदनादायक भेटीपासून वाचवण्यासाठी तो दूर राहिला.
- 1:1–7 — पौल आणि तीमथ्य करिंथमधील मंडळीला आणि अखयातील सर्व विश्वासणाऱ्यांना सलाम करतात. पौल सर्व सांत्वनाच्या देवाचा धन्यवाद करतो, जो आपल्या प्रत्येक संकटात आपले सांत्वन करतो, म्हणजे आपण इतरांचे सांत्वन करू शकू; जशी ख्रिस्ताची दुःखे आपल्यावर ओसंडून येतात, तसेच सांत्वनही ओसंडून येते.
- 1:8–11 — आशियात पौलावर त्याच्या ताकदीपलीकडचा भार पडला आणि तो जीवनाबद्दलच निराश झाला — आपल्याला मृत्युदंड मिळाला आहे असे त्याला वाटले. त्यातून तो स्वतःवर नव्हे, तर मेलेल्यांना उठवणाऱ्या देवावर विसंबून राहायला शिकला. तो त्यांच्याकडे प्रार्थनेची मागणी करतो.
- 1:12–22 — त्याचे वर्तन प्रामाणिक राहिले आहे, आणि त्याच्या पत्रांत जे लिहिले आहे तेच त्यांना अभिप्रेत आहे. त्याने त्यांना दोनदा भेटण्याची योजना केली होती; त्याने एकाच वेळी 'हो' आणि 'नाही' म्हणत हलकेपणाने योजना बदलली का? नाही — ख्रिस्तामध्ये देवाची सर्व अभिवचने 'हो' आहेत, आणि देवाने विश्वासणाऱ्यांवर शिक्का मारला आहे आणि पहिला हप्ता म्हणून आत्मा दिला आहे.
- 1:23–24 — देवाला साक्षी ठेवून पौल म्हणतो की त्यांना वाचवण्यासाठीच तो पुन्हा करिंथला आला नाही. त्यांच्या विश्वासावर धनीपणा गाजवण्याची त्याची इच्छा नाही; तो त्यांच्या आनंदासाठी त्यांच्याबरोबर काम करतो.
मुख्य वचन: करिंथकरांस दुसरे पत्र 1:3–4 · मग काय: पौल आपण आपल्या संकटांच्या पलीकडे असल्याचा आव आणत नाही; तो एका दुखावलेल्या मंडळीला सांगतो की तो जवळजवळ मोडून पडला होता. ही असुरक्षितता स्वतःच एक युक्तिवाद आहे: सांत्वन हा तो सुरक्षित अंतरावरून मांडत असलेला सिद्धांत नाही, तर हातातून हातात दिली जाणारी गोष्ट आहे. ज्यांना आपल्या प्रिय लोकांना मोडलेल्या वचनाचे स्पष्टीकरण द्यावे लागले आहे, त्यांना हा अध्याय बरे करणारा क्रमही दाखवतो — आधी प्रामाणिकपणा, मग स्पष्टीकरण.