ஒரு தாத்தாவையோ பாட்டியையோ வழியனுப்ப ஒரு இந்திய ரயில் நிலைய நடைமேடையில் நின்ற எவருக்கும் இந்தக் காட்சி தெரியும். ரயில் தாமதம், அறிவுரைகள் வந்துகொண்டே இருக்கின்றன — ஒருவரையொருவர் கவனித்துக்கொள்ளுங்கள், நான் கற்றுக்கொடுத்ததை மறக்காதீர்கள் — பின்பு பெட்டி நகரும்போது, இதுவே கடைசி முறையாக இருக்கலாம் என்ற சொல்லப்படாத பயம். அப்போஸ்தலர் 20 அப்படிப்பட்ட ஒரு கடற்கரையில் முடிகிறது. எருசலேமை அடைய அவசரத்திலிருக்கும் பவுல் எபேசுவில் நிற்க முடியாததால், அதன் மூப்பர்களை மிலேத்து துறைமுகத்தில் தம்மைச் சந்திக்க அழைக்கிறார். தாம் அவர்கள் நடுவே எப்படி வாழ்ந்தார் என்பதை நினைவூட்டுகிறார், வரப்போகும் ஓநாய்களைக் குறித்து எச்சரிக்கிறார், இனி அவர்கள் தம் முகத்தைக் காணமாட்டார்கள் என்று சொல்கிறார். அவர்கள் அழுது, அவரைக் கட்டித்தழுவி, கப்பல் வரை அவரோடு நடந்து செல்கிறார்கள்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — சபை பரவுகிறது; அதன் ஸ்தாபகர்கள் அதை அடுத்தவர்களிடம் ஒப்படைக்கத் தொடங்குகிறார்கள். எபேசு ஆண்டுகள் முடிந்துவிட்டன; பவுல் சேகரிப்பை எருசலேமை நோக்கிக் கொண்டுசெல்கிறார்; இங்கிருந்து அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் அவருடைய கைதையும் ரோமுக்கான பயணத்தையும் நோக்கி நிலையாக நகர்கிறது. அப்போஸ்தலர் நடபடிகளில் பவுல் கிறிஸ்தவர்களுக்குச் சொல்லும் ஒரே பிரசங்கம் மிலேத்து உரைதான்; அது அடுத்த தலைமுறைத் தலைவர்களுக்கான ஒரு கடைசி உயில்போல வாசிக்கப்படுகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பவுலின் மாபெரும் ஊழிய ஆண்டுகளை நிறைவுக்குக் கொண்டுவருவது, சபைகளை உள்ளூர் மூப்பர்களிடம் அவர் ஒப்படைப்பதைக் காட்டுவது, பாடுகள் காத்திருக்கும் எருசலேமை நோக்கிக் கதையைத் திருப்புவது — லூக்காவின் சுவிசேஷம் இயேசுவை எருசலேமை நோக்கித் திருப்பியதுபோலவே.
- 20:1–6 — கலகத்திற்குப் பின்பு பவுல் மக்கெதோனியா வழியாகச் சென்று (அங்கே 2 கொரிந்தியரை எழுதுகிறார்), கிரேக்கில் மூன்று மாதங்கள் தங்குகிறார் (ரோமர் பெரும்பாலும் அங்கேதான் எழுதப்பட்டது). ஒரு சதித்திட்டம் அவருடைய பாதையை மாற்றுகிறது; பல சபைகளிலிருந்து வந்த தோழர்கள் அவருடன் பயணம் செய்கிறார்கள்; 'நாங்கள்' என்று சொல்லும் கதைசொல்லி பிலிப்பியில் மீண்டும் இணைகிறார்.
- 20:7–12 — துரோவாவில், அப்பம் பிட்கும்படி வாரத்தின் முதல் நாளில் கூடியிருக்கையில், பவுல் நள்ளிரவு வரை பேசுகிறார். ஐத்திகு என்னும் ஒரு வாலிபன் ஜன்னலில் தூங்கி, மூன்றாம் மாடியிலிருந்து விழுகிறான்; பவுல் அவனைக் கட்டியணைத்து, அவன் உயிர் அவனுக்குள் இருக்கிறது என்கிறார்; அவர்கள் அவனை உயிரோடு வீட்டுக்குக் கொண்டுபோய் மிகவும் ஆறுதலடைகிறார்கள்.
- 20:13–27 — எபேசுவைக் கடந்து மிலேத்துவுக்குக் கப்பலில் சென்று, பவுல் எபேசு மூப்பர்களை வரவழைக்கிறார். மூன்று ஆண்டுகளின் கண்ணீர், சோதனைகள், பகிரங்கமாகவும் வீடுகள்தோறும் செய்த போதனை ஆகியவற்றை அவர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறார்; ஆவியானவரால் கட்டுண்டவராகச் சிறைச்சாலையையும் உபத்திரவத்தையும் எதிர்பார்த்து எருசலேமுக்குப் போகிறார்; அவர்களுக்குத் தேவையான எதையும் அவர் மறைத்துவைக்கவில்லை.
- 20:28–38 — உங்களைக்குறித்தும் மந்தையைக்குறித்தும் எச்சரிக்கையாயிருங்கள் என்கிறார்: கொடிய ஓநாய்கள் வரும், உங்களுக்குள்ளிருந்தே கூட. அவர் ஒருவருடைய பணத்தையும் இச்சிக்கவில்லை; வாங்குவதைப்பார்க்கிலும் கொடுப்பதே பாக்கியம் என்ற இயேசுவின் வார்த்தையை நினைவுகூர்ந்து, தம் சொந்தக் கைகளால் உழைத்தார். அவர்கள் முழங்கால்படியிட்டு, ஜெபித்து, அழுது, அவரைக் கப்பலுக்குக் கொண்டுபோய் விடுகிறார்கள்.
முக்கிய வசனம்: அப்போஸ்தலர் 20:24 · அதனால் என்ன: பவுலின் பிரியாவிடை, தான் இல்லாத காலத்துக்குத் திட்டமிடும் தலைமைத்துவத்தின் சித்திரம். அவர் தம்மை இன்றியமையாதவராக்கிக்கொள்ளவில்லை; மற்றவர்களைப் பயிற்றுவிக்கிறார், பண விஷயத்தில் வெளிப்படையாக வாழ்கிறார், வரப்போகும் தொல்லைகளைக் குறித்து நேர்மையாக எச்சரிக்கிறார், பின்பு விட்டுவிடுகிறார். ஸ்தாபகர் விலகும்போது என்ன நடக்கும் என்று யோசிக்கும் எந்தச் சபைக்கும், குடும்பத் தொழிலுக்கும், அமைப்புக்கும், மிலேத்து மெதுவாக வாசிக்கத் தகுந்த ஒரு மாதிரி.