கசப்பான ஒரு சண்டைக்குப் பின்பு, சிலர் ஒருவருடைய முகத்துக்கு நேராகச் சொல்ல முடியாததைக் கடிதமாக எழுதுகிறார்கள் — பின்பு அது எப்படி ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது என்று தெரியும் வரை தூங்க முடியாமல் தவிக்கிறார்கள். சில நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை போனைப் பார்க்கிறார்கள்; வேறு எதிலும் கவனம் செலுத்த முடிவதில்லை. தமக்கும் அதுவே நடந்தது என்று பவுல் அறிக்கையிடுகிறார். கொரிந்துவுக்கு ஒரு வேதனையான சந்திப்புக்குப் பின்பு, 'மிகுந்த கண்ணீரோடே' ஒரு கடிதம் எழுதினார். பின்பு துரோவாவுக்குச் சென்றார்; அங்கே பிரசங்கிக்க ஒரு கதவு அகலமாகத் திறந்திருந்தது; ஆனாலும் தீத்து செய்தியுடன் வராததால் அவரால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை. ஆகவே திறந்த கதவை விட்டுவிட்டு அவரைத் தேடிப் போனார். கவலை தம்மை மேற்கொண்டது என்று ஒப்புக்கொள்ளும் ஒரு அப்போஸ்தலர் இதோ.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — தவறுகளைக் கையாளவும், உடைந்த நம்பிக்கையைச் சரிசெய்யவும் கற்றுக்கொள்ளும் சபை. ஒழுங்கு நடவடிக்கை மறுசீரமைப்பாக மாறுவதை இந்த அதிகாரம் காட்டுகிறது: சபை ஒரு குற்றவாளியைத் தண்டித்திருக்கிறது; தண்டனையே ஒருபோதும் இலக்காக இருக்கவில்லை, திரும்புதலே இலக்கு என்று இப்போது பவுல் வலியுறுத்துகிறார். பின்பு, ஒரே திடீர்த் திருப்பத்தில், குழப்பமான அந்த முழுக் கதையையும் தேவன் தம் மக்களை வெற்றி ஊர்வலத்தில் நடத்திச் செல்லும் ஒரு சித்திரமாக உயர்த்துகிறார்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பவுல் ஏன் நேரில் வராமல் எழுதினார் என்று விளக்குவது; சாத்தான் இடம்பிடிக்காதபடி குற்றம் செய்தவனை மன்னித்து மீண்டும் சேர்த்துக்கொள்ளச் சபையை அழைப்பது; தம் ஊழியத்தைப் பலவீனமான தூதர்கள் மூலம் கொண்டுசெல்லப்படும் தேவனுடைய வெற்றியாக மறுசட்டகமிடுவது.
- 2:1–4 — இன்னொரு வேதனையான சந்திப்பைச் செய்ய வேண்டாம் என்று பவுல் தீர்மானித்தார். அதற்குப் பதிலாக, மிகுந்த வியாகுலத்தோடும் இருதயத்தின் நெருக்கத்தோடும், மிகுந்த கண்ணீரோடும் எழுதினார் — அவர்களைத் துக்கப்படுத்த அல்ல, தம் அன்பின் ஆழத்தை அவர்கள் அறியும்படியாக.
- 2:5–11 — துக்கம் உண்டாக்கியவன் பெரும்பான்மையினரால் போதுமான அளவு தண்டிக்கப்பட்டுவிட்டான். அவன் மிகுதியான துக்கத்தில் அமிழ்ந்துபோகாதபடி, இப்போது அவர்கள் அவனை மன்னித்துத் தேற்றி, அவன்மேலுள்ள தங்கள் அன்பை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். சாத்தான் தங்களை மேற்கொள்ளாதபடி பவுலும் மன்னிக்கிறார்.
- 2:12–13 — துரோவாவில் சுவிசேஷத்துக்கு ஒரு கதவு திறந்திருந்தது; ஆனால் தீத்து அங்கே இல்லாததால் பவுலுக்கு மனதில் இளைப்பாறுதல் இல்லை. அவர் விடைபெற்று மக்கெதோனியாவுக்குச் சென்றார்.
- 2:14–17 — கிறிஸ்துவின் வெற்றி ஊர்வலத்தில் நம்மை நடத்தி, அவரை அறிகிற அறிவின் வாசனையை எல்லா இடங்களிலும் பரப்புகிற தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம் — சிலருக்கு ஜீவ வாசனை, மற்றவர்களுக்கு மரண வாசனை. இவைகளுக்குப் போதுமானவன் யார்? பவுல் தேவவசனத்தைக் கலப்பாக்கி விற்பவர் அல்ல; தேவனுக்கு முன்பாக உண்மையாய்ப் பேசுகிறார்.
முக்கிய வசனம்: 2 கொரிந்தியர் 2:14 · அதனால் என்ன: குற்றவாளியைக் குறித்த பவுலின் ஆலோசனை ஓர் அரிய சமநிலை. அவர் தவறை அலட்சியம் செய்யவில்லை; ஆனால் ஒருபோதும் முடியாத தண்டனை தானே ஒரு தீங்காகிவிடும் என்று எச்சரிக்கிறார் — ஒருவர் வெட்கத்தால் 'விழுங்கப்படலாம்'. ஒழுங்கு நடவடிக்கையில் திறமையானவையும் மறுசீரமைப்பில் பலவீனமானவையுமான சபைகளும் குடும்பங்களும் இந்த அதிகாரத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம். ஒரு கடினமான செய்தியை அனுப்பிவிட்டு, விழித்துக் காத்திருந்த எவரும் அப்படியே கற்றுக்கொள்ளலாம்.