ನಿಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಬಲ್ಲ ಆ ಒಂದೇ ಸಂಗತಿ ಎರಡು ಬಾರಿ ನಿಮ್ಮ ಕೈಗೆ ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟು, ಎರಡೂ ಬಾರಿ ನೀವು ಬೇಡ ಎಂದು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಮೊದಲ ನಿರಾಕರಣೆ ಕ್ಷಣಿಕ ಹಿಂಜರಿಕೆಯಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು. ಎರಡನೆಯದು ಒಂದು ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಜೀಫಿನ ಜನರು ಮತ್ತೆ ದಾವೀದನ ಅಡಗುತಾಣವನ್ನು ಬಯಲುಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಸೌಲನು ಮೂರು ಸಾವಿರ ಸೈನಿಕರೊಂದಿಗೆ ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಬರುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿ ದಾವೀದನೂ ಅವನ ಸೋದರಳಿಯನಾದ ಅಬೀಷೈಯೂ ನೇರವಾಗಿ ರಾಜಪಾಳೆಯದೊಳಗೆ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರೂ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಯೆಹೋವನಿಂದ ಗಾಢನಿದ್ರೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದೆ ಎಂದು ಪಠ್ಯ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಸೌಲನು ತನ್ನ ತಲೆಯ ಬಳಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಈಟಿಯನ್ನು ನೆಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ. ಒಂದೇ ತಿವಿತ ಸಾಕು ಎಂದು ಅಬೀಷೈ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ. ದಾವೀದನು ಬೇಡ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ, ಈಟಿಯನ್ನೂ ನೀರಿನ ತಂಬಿಗೆಯನ್ನೂ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ ಹೋಲುವ ಎರಡು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಎರಡನೆಯದು (24ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ), ಮತ್ತು ಈ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾದದ್ದು. 1 ಸಮುವೇಲನು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಾಸನದ ಕಡೆಗೆ ದಾವೀದನ ದಾರಿಯನ್ನು, ಅವನು ಅದನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಕೊಡಲ್ಪಡುವವರೆಗೆ ಕಾದನು ಎಂದು ತೋರಿಸಲೆಂದೇ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಕಥೆಗೆ ಅದು ಮುಖ್ಯ, ಏಕೆಂದರೆ ದಾವೀದನ ಮನೆತನಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟ ವಾಗ್ದಾನಗಳು ಹಿಂಸೆಯಲ್ಲ, ದೇವರೇ ಅವನನ್ನು ಅರಸನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲುವವು. ಕ್ರಮವಾಗಿ ಓದಿದಾಗ, ಇದು ಸೌಲ ಮತ್ತು ದಾವೀದರ ಕೊನೆಯ ಭೇಟಿಯೂ ಹೌದು. ಅವರು ಮತ್ತೆಂದೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: 'ಯೆಹೋವನ ಅಭಿಷಿಕ್ತನ' ಮೇಲೆ ಕೈಯೆತ್ತಲು ದಾವೀದನ ನಿರಾಕರಣೆಯನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಲು, ಮತ್ತು ಸೌಲನು ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ತಾನು ಬೇಟೆಯಾಡಿದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸುವ ಸ್ಪಷ್ಟ ದೃಷ್ಟಿಯ ಒಂದು ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕೊಡಲು.
- 26:1–5 — ಜೀಫ್ಯರು ಎರಡನೆಯ ಬಾರಿ ದಾವೀದನ ಸ್ಥಳವನ್ನು ವರದಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಸೌಲನು ಆಯ್ದ ಮೂರು ಸಾವಿರ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ. ದಾವೀದನು ಪಾಳೆಯವನ್ನು ಗೂಢಚರ್ಯೆ ಮಾಡಿ, ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೌಲನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನೂ ಅವನ ಸೇನಾಪತಿ ಅಬ್ನೇರನು ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವುದನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.
- 26:6–12 — ದಾವೀದನೂ ಅಬೀಷೈಯೂ ಪಾಳೆಯದೊಳಗೆ ನುಸುಳುತ್ತಾರೆ. ಸೌಲನ ಸ್ವಂತ ಈಟಿಯಿಂದಲೇ ಅವನನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಚುಚ್ಚಿಬಿಡಬೇಕೆಂದು ಅಬೀಷೈ ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ದಾವೀದನು ನಿರಾಕರಿಸಿ ಸೌಲನ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ — ಯುದ್ಧದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಅವನ ದಿನ ಬಂದಾಗಲಾಗಲಿ. ಅವರು ಈಟಿಯನ್ನೂ ನೀರಿನ ತಂಬಿಗೆಯನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬೀಳದೆ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
- 26:13–20 — ದೂರದ ಒಂದು ಗುಡ್ಡದ ತುದಿಯಿಂದ, ಅರಸನನ್ನು ಕಾಯುವುದರಲ್ಲಿ ವಿಫಲನಾದುದಕ್ಕಾಗಿ ದಾವೀದನು ಅಬ್ನೇರನನ್ನು ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ನಂತರ ಸೌಲನಿಗೆ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ: ದೇವರು ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ್ದರೆ, ಆತನು ಒಂದು ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿ; ಮನುಷ್ಯರು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಶಾಪಗ್ರಸ್ತರಾಗಲಿ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಯೆಹೋವನ ಸ್ವಾಸ್ತ್ಯದಿಂದ ಹೊರಗಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
- 26:21–25 — ತಾನು ಮೂರ್ಖನಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡೆನೆಂದು ಸೌಲನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ದಾವೀದನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಾನೆ. ದಾವೀದನು ಈಟಿಯನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ತನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನಲ್ಲ; ಸೌಲನು ಅವನನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ, ಮಹತ್ತಾದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಮುಂತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ತನ್ನ ತನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ — ಅವರು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ ಅದು.
ಮುಖ್ಯ ವಚನ: 1 ಸಮುವೇಲನು 26:23 · ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ನಿಮಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದವನ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರವಿರುವುದು ಒಂದು ನಿಜವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆ. ದಾವೀದನ ನಿರಾಕರಣೆ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಲ್ಲ; ನ್ಯಾಯ ದೇವರಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದು, ಮತ್ತು ಕೊಲೆಯಿಂದ ಪಡೆದ ಸಿಂಹಾಸನ ಆರಂಭದಿಂದಲೇ ವಿಷಪೂರಿತವಾಗಿರುವುದು ಎಂದು ಅವನು ನಂಬುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಸೌಲನ ಕ್ಷಮಾಪಣೆಯನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ನಂಬಿಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿ. ಕ್ಷಮೆ ಮತ್ತು ವಿವೇಕದ ಅಂತರ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇರಬಲ್ಲವು, ಮತ್ತು ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಎರಡನ್ನೂ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.