நம்மில் பெரும்பாலோர் ஒரு எதிரிக்கு எதிராக உறுதியாக நிற்க முடியும். ஊடுருவிச் செல்வது நட்பான குரல்தான் — 'கவலைப்படாதே, விதிகள் மாறிவிட்டன, நான் சரிபார்த்தேன்' என்று சொல்லும் சக ஊழியர். இந்த அதிகாரம் இரண்டு கதைகளை அடுத்தடுத்துச் சொல்கிறது. முதலாவதில், பெயர் சொல்லப்படாத ஒரு தீர்க்கதரிசி ஒரு ராஜாவை அவனுடைய சொந்தப் பலிபீடத்திலேயே எதிர்த்து வெல்கிறார். இரண்டாவதில், அதே மனிதர் ஒரு விருந்தின்மேல் வீழ்த்தப்படுகிறார் — அதே தேவனுக்காகப் பேசுவதாகக் கூறும் ஒருவரால். இராஜாக்கள் புத்தகத்தின் மிக விசித்திரமான கதைகளில் இதுவும் ஒன்று; அது வேண்டுமென்றே விசித்திரமாக இருக்கிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: யெரொபெயாம் இப்போதுதான் பெத்தேலில் தன் போட்டி ஆராதனைத் தலத்தைக் கட்டியிருக்கிறான். இங்கே தேவனுடைய வார்த்தை அதை எதிர்க்க வருகிறது; ஒருநாள் அதை இடித்துப்போடப்போகும் யூதாவின் ஒரு ராஜாவை — யோசியாவை — பெயர் சொல்லிக் குறிப்பிடுகிறது. அந்த வாக்கு வடக்கின் அடுத்த மூன்று நூற்றாண்டு வரலாற்றின்மேல் தொங்கிக்கொண்டிருந்து, 2 இராஜாக்கள் 23இல் நிறைவேறுகிறது. இராஜாக்கள் இந்த அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தித் தன் விதியை நிறுவுகிறது: ஒருமுறை பேசப்பட்ட தேவனுடைய வார்த்தை தவறுவதில்லை — ராஜாக்களுக்கும் அல்ல, தீர்க்கதரிசிகளுக்கும் அல்ல.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: யெரொபெயாமின் பலிபீடம் திறக்கப்படும் அதே தருணத்தில் அதன்மேல் நியாயத்தீர்ப்பை அறிவிப்பது; மேலும் — தீர்க்கதரிசியின் சொந்த வீழ்ச்சியின் மூலம் — தேவனுடைய வார்த்தையைச் சுமப்பவனும்கூட அதற்குத் துல்லியமாகக் கீழ்ப்படிய வேண்டும் என்று காட்டுவது.
- 13:1–10 — யூதாவிலிருந்து வந்த ஒரு தேவனுடைய மனுஷன் பெத்தேல் பலிபீடத்துக்கு விரோதமாகக் கூப்பிடுகிறார்: யோசியா என்னும் தாவீதின் குமாரன் ஒருவன் அதன்மேல் ஆசாரியர்களின் எலும்புகளைச் சுட்டெரிப்பான். யெரொபெயாம் கையை நீட்டி அவரைப் பிடிக்கக் கட்டளையிடுகிறான் — அவன் கை மரத்துப்போகிறது. பலிபீடம் பிளக்கிறது, சாம்பல் கொட்டுகிறது; தீர்க்கதரிசி ஜெபிக்க, கை குணமாகிறது. ராஜாவின் விருந்தை மறுத்து, தனக்குச் சொல்லப்பட்டபடியே வேறொரு வழியாய்ப் புறப்படுகிறார்.
- 13:11–19 — பெத்தேலில் வாழும் ஒரு முதிய தீர்க்கதரிசி அவருக்குப் பின்னால் சவாரி செய்து வந்து, அந்த மனிதரைச் சாப்பிட வீட்டுக்கு அழைத்துவரும்படி ஒரு தூதன் தன்னிடம் சொன்னதாகக் கூறுகிறான். அது பொய். தேவனுடைய மனுஷன் அதை நம்பித் திரும்புகிறார்.
- 13:20–32 — பந்தியில், பொய்யன் திடீரென்று ஒரு உண்மையான வார்த்தையைப் பேசுகிறான்: நீ கீழ்ப்படியாமற்போனதால், உன் பிதாக்களோடு அடக்கம்பண்ணப்படமாட்டாய். வழியில் ஒரு சிங்கம் அந்த மனிதரைக் கொல்கிறது, ஆனால் அவரையோ கழுதையையோ தின்னவில்லை — இது விபத்து அல்ல, நியாயத்தீர்ப்பு என்பதற்கு ஓர் அடையாளம். முதிய தீர்க்கதரிசி அவரைத் தன் சொந்தக் கல்லறையில் அடக்கம்பண்ணி, தன்னை அவர் அருகே வைக்கும்படி கேட்கிறான்.
- 13:33–34 — இவையெல்லாம் நடந்த பின்பும், ஆசாரியனாக விரும்பிய எவனையும் யெரொபெயாம் தொடர்ந்து நியமிக்கிறான். கதைசொல்லியின் தீர்ப்பு கனமானது: இதுவே அவன் வீட்டைப் பூமியிலிருந்து அழித்துப்போடும் பாவமாயிற்று.
முக்கிய வசனம்: 1 இராஜாக்கள் 13:2 · அதனால் என்ன: பொய்யன் உயிரோடிருக்கிறான், ஏமாற்றப்பட்டவர் மரிக்கிறார் — ஆகவே இந்த அதிகாரம் வாசகர்களைக் கலக்கமடையச் செய்கிறது. இது நியாயமானது என்பது அதன் கருத்து அல்ல; தேவனிடமிருந்து வந்த ஒரு தெளிவான வார்த்தையை, எவ்வளவு பக்தியாக ஒலித்தாலும், அதைவிட வசதியான ஒரு வார்த்தையால் மீற முடியாது என்பதே அதன் கருத்து. நாம் கேட்க விரும்புவதைச் சொல்லும் குரலின் இழுப்பை நம்மில் பெரும்பாலோர் அறிவோம்.