எந்த இந்திய நகரத்திலும் நடக்கும் ஒரு பெரிய அரசியல் பேரணியை நினைத்துப் பாருங்கள். முன்னால், தலைவர் திறந்த ஜீப்பில் சாமந்திப் பூமழையின் கீழ், தாடைவரை மாலைகள் அடுக்கப்பட்டவராகச் செல்கிறார். வெகு பின்னால், மேளங்களும் ஆரவாரமும் கடந்துபோன பின், யாரும் புகைப்படம் எடுக்காதவர்கள் வருகிறார்கள்: இதழ்களையும் மிதிபட்ட காகிதக் கோப்பைகளையும் தூசியையும் சாலையிலிருந்து பெருக்கி அகற்றும் மனிதர்கள். பவுல் அதைப் போன்ற ஒரு காட்சியையே எடுத்துக்கொள்கிறார். கொரிந்தியர் தங்கள் போதகர்களை ஜீப்பில் செல்பவர்களாகவும், தங்களை ஏற்கெனவே முடிசூட்டப்பட்டவர்களாகவும் நடத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். இல்லை என்கிறார் பவுல் — தேவனுடைய ஊர்வலத்தில் அப்போஸ்தலர் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்று அறிய விரும்பினால், வரிசையின் மிகக் கடைசியைப் பாருங்கள், அற்பமாக எண்ணப்பட்டவர்கள் நடக்கும் இடத்தை. பின்பு அவர் ஒரு விமர்சகராக அல்ல, அவர்களுடைய தகப்பனாக எழுதுகிறார்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — ரோம உலகத்திற்குள் பரவி, அதன் பொருளைக் கற்றுக்கொள்ளும் சபை. 1–3 அதிகாரங்கள், சிலுவையில் அறையப்பட்ட மேசியாவைச் சுட்டிக்காட்டி, கொரிந்தியரின் கட்சிகளை ("நான் பவுலைச் சேர்ந்தவன்", "நான் அப்பொல்லோவைச் சேர்ந்தவன்") பிரித்துப் போட்டன. 4ஆம் அதிகாரம் அந்த வாதத்தை ஒரு தனிப்பட்ட குறிப்புடன் முடிக்கிறது: தலைவர்கள் ஊழியக்காரர்களும் உக்கிராணக்காரர்களும்; சபையின் மேன்மைபாராட்டல் காலத்திற்கு முந்தியது; பவுலின் அதிகாரம் ஒரு பிரபலத்தினுடையது அல்ல, ஒரு பெற்றோரினுடையது. இந்த அதிகாரத்துடன் நிருபம் தன் தொடக்கக் கருப்பொருளிலிருந்து, அவர் கேள்விப்பட்ட குறிப்பிட்ட பிரச்சினைகளை நோக்கித் திரும்புகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தலைமையைக் கணக்கு ஒப்புவிக்கும் உக்கிராணத்துவமாகவும் பாடுபடும் ஊழியமாகவும் மறுவரையறை செய்து, பிரபல-பாணிக் கட்சிகளுக்கு எதிரான வாதத்தை முடிப்பது; 5ஆம் அதிகாரத்தில் தொடங்கும் கடினமான மேய்ப்புத் திருத்தங்களுக்குச் சபையை ஆயத்தப்படுத்துவது.
- 4:1–5 — தாமும் அப்பொல்லோவும் கிறிஸ்துவின் ஊழியக்காரர்களும் தேவனுடைய இரகசியங்களின் உக்கிராணக்காரர்களுமாயிருக்கிறோம் என்றும், உக்கிராணக்காரன் உண்மையுள்ளவனாயிருப்பதே தேவை என்றும் பவுல் சொல்கிறார். கொரிந்தியரால் நியாயந்தீர்க்கப்படுவதைப் பற்றி அவர் பெரிதாகக் கவலைப்படுவதில்லை — தம்மைத் தாமே கூட அவர் நியாயந்தீர்ப்பதில்லை; ஏற்ற காலத்தில் கர்த்தர் மறைவான நோக்கங்களை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவருவார்.
- 4:6–7 — ஒருவரும் ஒரு போதகருக்காக இன்னொருவருக்கு எதிராக இறுமாப்படையாதபடி, தம்மையும் அப்பொல்லோவையும் அவர் உதாரணமாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார். பின்பு ஆழமாக ஆராயும் கேள்வி: நீ பெற்றுக்கொள்ளாதது உன்னிடம் என்ன இருக்கிறது? பெற்றுக்கொண்டாயானால், பெற்றுக்கொள்ளாதவன்போல ஏன் மேன்மைபாராட்டுகிறாய்?
- 4:8–13 — கூர்மையான வஞ்சப் புகழ்ச்சியுடன், அவர்கள் ஏற்கெனவே செல்வந்தர்களாகி ஆளுகை செய்வதற்காக அவர் அவர்களை வாழ்த்துகிறார் — அப்போஸ்தலரோ அரங்கில் சாகத் தீர்க்கப்பட்டவர்களைப் போலக் கடைசியாகக் காட்சிக்கு வைக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் பைத்தியக்காரர்கள், பலவீனர்கள், கனவீனர்கள், பசியுள்ளவர்கள், வீடற்றவர்கள், தங்கள் சொந்தக் கைகளால் உழைப்பவர்கள், வையப்படும்போது ஆசீர்வதிப்பவர்கள்; உலகத்தின் குப்பையைப் போல நடத்தப்படுகிறார்கள்.
- 4:14–21 — அவர்களை வெட்கப்படுத்த அல்ல, தம்முடைய பிரியமான பிள்ளைகளாக எச்சரிக்கவே அவர் எழுதுகிறார்: அவர்களுக்கு எண்ணற்ற உபாத்தியாயர்கள் இருக்கலாம், ஆனால் சுவிசேஷத்தில் ஒரே ஒரு தகப்பன்தான். தம்முடைய வழிகளை அவர்களுக்கு நினைவூட்டத் தீமோத்தேயுவை அனுப்புகிறார்; தாமே விரைவில் வருவார் — பிரம்போடு வர வேண்டுமா, அல்லது அன்போடும் சாந்தத்தோடும் வர வேண்டுமா?
முக்கிய வசனம்: 1 கொரிந்தியர் 4:7 · அதனால் என்ன: எங்குமுள்ள சபைகள் ரசிகர் மன்றங்களை நோக்கிச் சாய்கின்றன — புகழ்பெற்ற பிரசங்கி, திறமையான பாடகர் குழுத் தலைவர், சபையை நிறுவிய குடும்பம். 7ஆம் வசனத்தில் பவுல் கேட்கும் கேள்வி இவை எல்லாவற்றின் அடியையும் அறுக்கிறது: ஒவ்வொரு வரமும் பெற்றுக்கொள்ளப்பட்டதே. அது தலைமையை மதிப்பற்றதாக்குவதில்லை; உண்மையாகக் கையாள வேண்டிய ஒரு ஒப்படைப்பாக்குகிறது. ஊர்வலத்தின் கடைசியில் இருக்கும் அப்போஸ்தலரைப் பற்றிய அவருடைய சித்திரம், உண்மைப்பற்றும் கைதட்டலும் ஒன்றல்ல என்பதற்கு ஒரு நேர்மையான நினைவூட்டல்.