ஒரே வசனத்தில் மூன்று முறை: சேனைகளின் யெகோவா — சகரியாவின் தனித்துவமான பட்டப்பெயர்; சேனைகளின் தேவன் ஒரு பலவீனமான மீதியானவர்களுக்குத் தம்மை உறுதிப்படுத்தித் தருகிறார். இந்த அழைப்பு இருபக்கமும் நகரும் ஒன்று: திரும்புங்கள், அப்பொழுது நான் திரும்புவேன்.

இந்த வாக்குத்தத்தம் தேவனுடைய கிருபையைக் கூலியாக்குவதில்லை — அவருடைய திரும்புதல் மனந்திரும்புதலின் திருப்பத்தை மட்டுமே எதிர்பார்த்திருக்கிறது. கெட்ட குமாரன் வீட்டை நோக்கித் திரும்பியிருந்தபடியால்தான் தகப்பன் அவனை வெகுதூரத்தில் கண்டான்.

பதில் எதிர்பாராத இரண்டு கேள்விகள் ஒவ்வொரு தலைமுறையையும் சமப்படுத்துகின்றன: வார்த்தையை மறுத்த முன்னோர்கள் போய்விட்டார்கள்; அதைச் சுமந்த தீர்க்கதரிசிகளும் போய்விட்டார்கள். கேட்பவர்களும் பிரசங்கிப்பவர்களும் கடந்துபோகிறார்கள் — வார்த்தை மட்டுமே நிலைத்திருக்கிறது.

6-ம் வசனம் பாடத்தை நிறைவுசெய்கிறது: ஆனாலும் என் வார்த்தைகள்... உங்கள் முன்னோர்களிடத்தில் பலிக்கவில்லையோ? பிரசங்கங்களைவிட்டு ஓடிப்போனவர்களை எச்சரிக்கப்பட்ட நியாயத்தீர்ப்புகள் பிடித்துக்கொண்டன. வேதவாக்கியத்திற்கு நீண்ட கை உண்டு.

முதல் இரவுத் தரிசனம். பள்ளத்தாக்கில் மிருதுச்செடிகள் — நிழல் படிந்த பள்ளத்தாக்கில் ஒரு தாழ்ந்த, நறுமணமுள்ள புதர்ச்செடி: தன் தாழ்வுநிலையில் இருக்கிற இஸ்ரவேல். மிருதுச்செடிகளின் நடுவில் குதிரைவீரர் நிற்கிறார் — யெகோவாவுடைய தூதன் (வ. 11), தம்முடைய தாழ்ந்த மக்களின் நடுவில் கர்த்தர்.

அவர் உயரத்திலிருந்து பள்ளத்தாக்கைப் பார்வையிடுவதில்லை; மிருதுச்செடிகளுக்கு உள்ளே நிற்கிறார். தம்முடைய மக்களின் தாழ்ந்த இடத்தில் கிறிஸ்து பிரசன்னமாயிருப்பதே பின்தொடரும் ஒவ்வொரு வாக்குத்தத்தத்தின் இயக்குசக்தி.

யெகோவாவுடைய தூதன் — சேனைகளின் யெகோவாவிலிருந்து வேறுபட்டவராயும், அதே வேளையில் புத்தகம் முழுவதிலும் தெய்வீகராயும் இருக்கிறவர் — எருசலேமுக்காகப் பரிந்துபேசுகிறார். அநேக கிறிஸ்தவர்கள் இதை மனுவுருவாவதற்கு முன்பான கிறிஸ்து தம்முடைய மக்களுக்காக எதுவரை? என்று மன்றாடுவதாக வாசிக்கிறார்கள் — நம்முடைய பரிந்துபேசுகிறவரைக் குறித்த பழைய ஏற்பாட்டின் மிகத் தெளிவான சித்திரங்களில் ஒன்று.

கோபத்தின் எழுபது வருடங்கள் நிறைவேறியிருந்தன; தானியேல் எரேமியாவின் எழுபது வருடங்களைக் கொண்டு ஜெபித்ததுபோல (தானியேல் 9:2), பரிந்துபேசுதல் காலக்கணக்கைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு வாக்குத்தத்தத்தை முன்வைத்து மன்றாடுகிறது.

எதுவரை? என்பதற்குத் தேவனுடைய பதில் அவருடைய இருதயத்திலிருந்து தொடங்குகிறது: வைராக்கியம்... மகா வைராக்கியம். சீயோனின் தாழ்ந்த நிலை ஒருபோதும் தெய்வீக அலட்சியத்தைக் குறித்ததில்லை; அவருடைய அன்பு அந்த எழுபது வருடங்கள் முழுவதும் எரிந்துகொண்டிருந்தது.

15-ம் வசனம் அதன் மறுபக்கத்தைச் சேர்க்கிறது: அவர் சுகமாக வாழுகிற அன்னியமக்கள்மேல் கடுங்கோபம்கொண்டார் — அவர்கள் அவருடைய கட்டளைக்கு அப்பால் துன்பத்தை அதிகரிக்கத் தேடினார்கள். தம்முடைய கருவிகள் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அறிவுறுத்தல்களை எவ்வளவு மீறுகின்றன என்பதைத் தேவன் துல்லியமாக அளக்கிறார்.

நான்கு கொம்புகள் — யூதாவைச் சிதறடித்த வல்லமைகளின் முழுமை; நான்கு தொழிலாளிகள் — அவைகளைப் பயமுறுத்தித் துரத்திவிட அனுப்பப்பட்ட, சரியாகப் போதுமான கைவினைஞர்கள். ஒவ்வொரு கொம்புக்கும் தேவனிடம் ஒரு வேலைக்காரன் உண்டு; எண்ணிக்கை எப்போதும் பொருந்துகிறது.

ஆங்கில (KJV) பாடத்தில் இவர்கள் தச்சர்கள், போர்வீரர்கள் அல்ல: மூர்க்க வல்லமைக்குத் தேவனுடைய பதில்கள் பெரும்பாலும் கட்டுகிறவர்களே. சரித்திரத்தில் சாம்ராஜ்யங்களை உடைக்கும் தேவனுடைய வேலை வாள்களால் மட்டுமல்ல, கருவிகளாலும் செய்யப்படுகிறது.