தாவீது தன் பதிவேட்டையோ, தன் சேவையையோ, தன் மனந்திரும்புதலையோ முன்வைத்து வேண்டுவதில்லை. தேவனுடைய கிருபையையே முன்வைத்து வேண்டுகிறான். இரக்கத்தின் அடிப்படை எப்போதும் தேவனில் இருக்கிறது, ஒருபோதும் நம்மில் அல்ல.

“மிகுந்த இரக்கங்கள்” — தாவீது பல பாவங்களைச் செய்திருப்பதால் பல இரக்கங்களைக் கேட்கிறான். அவன் தன் அளவுக்கேற்ப அல்ல, தேவனுடைய அளவுக்கேற்பக் கேட்கிறான்.

ஆங்கில (KJV) வாசகத்தில் “அழித்துவிடும்” (blot out) — சுருளிலிருந்து மையை அழிக்கும் சித்திரம். எந்த மனித அழிப்பானாலும் செய்ய முடியாததை தேவன் செய்ய முடியும்: ஒரு சுவடும் விட்டுவைக்காமல் அழிப்பது.

தாவீது மறக்க மறுக்கிறான். தன் பாவங்களை மறைக்கிறவன் வாழ்வடையமாட்டான் (நீதிமொழிகள் 28:13); அவைகளை அறிக்கையிடுகிறவனோ இரக்கம் பெறுவான்.

“எப்பொழுதும் எனக்கு முன்பாக நிற்கிறது” — தன் பாவத்தைக் குறித்த உணர்வு இப்போது அவனுக்கு நிரந்தரத் துணையாக இருக்கிறது; அவன் அதில் புரண்டு உழல்வதால் அல்ல, அவன் நேர்மையாக இருப்பதால். மன்னிக்கப்பட்டவர்கள் எதற்காக மன்னிக்கப்பட்டார்கள் என்று அறிந்திருக்கிறார்கள்.

தாவீது பத்சேபாளுக்கு விரோதமாகவும், தான் கொலைசெய்த அவளுடைய கணவன் உரியாவுக்கு விரோதமாகவும், தன் தேசத்திற்கு விரோதமாகவும் கொடிய பாவம்செய்தான் என்பதைக் கருதும்போது இது வியக்கவைக்கும் வசனம். ஆனாலும் இறுதியில், எல்லாப் பாவமும் தேவனுக்கு விரோதமானதே.

பாவத்தின் கிடைமட்ட விளைவுகள் பேரழிவாக இருந்தாலும், பாவம் எப்போதும் முதன்மையாகச் செங்குத்தானது. இதைக் காணும்வரை, பாவம் எவ்வளவு ஆழமானது என்பதை நாம் கண்டதில்லை.

தாவீது தேவனை முன்கூட்டியே நியாயப்படுத்துகிறான் — தேவனுடைய தீர்ப்பு எதுவானாலும், அது சரியானது என்று தாவீது ஒப்புக்கொள்கிறான்.

தாவீது தன் பாவத்தை அதன் வேருக்குக் கொண்டுசெல்கிறான் — மோசமான வளர்ப்பு அல்ல, மோசமான சூழ்நிலைகள் அல்ல, ஆதாமிடமிருந்து பெற்ற சுபாவமே. இது கவிதை வடிவில் ஜென்மபாவக் கோட்பாடு.

இது தாவீதை நியாயப்படுத்துவதில்லை. அது அவனை விளக்குகிறது. நோய் பிறவியிலேயே வந்தது; சுகமோ இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்கவேண்டும்.

ஈசோப்பு சுத்திகரிப்புச் சடங்குகளில் பயன்படுத்தப்பட்டது — குஷ்டரோகியின் சுத்திகரிப்பு (லேவியராகமம் 14), வாசல் நிலைகளில் பூசப்பட்ட பஸ்காவின் இரத்தம் (யாத்திராகமம் 12:22).

குஷ்டரோகியாகவும் அடிமையாகவும் ஒரே நேரத்தில் நடத்தப்படும்படி தாவீது கேட்கிறான் — சடங்குச் சுத்திகரிப்பும், மூடும் இரத்தமும் இரண்டும் அவனுக்குத் தேவை.

“உறைந்த மழையிலும் வெண்மை” — ஏசாயாவும் (1:18) இதே சித்திரத்தைப் பயன்படுத்துகிறான். தேவன் நம்மை முந்தைய நடுநிலையான நிலைக்கு மட்டும் திரும்பக் கொண்டுவருவதில்லை; முன்பைவிடத் தூய்மையான நிலைக்கு நம்மைக் கொண்டுவருகிறார்.

“உருவாக்கும்” — எபிரெயத்தில் பாரா, ஆதியாகமம் 1:1-இல் தேவனுடைய ஆதி சிருஷ்டிப்புக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட அதே வார்த்தை. தாவீது சீர்திருத்தத்தைக் கேட்கவில்லை; புதிய சிருஷ்டிப்பைக் கேட்கிறான்.

தேவனால் மட்டுமே இதைச் செய்ய முடியும். மனித முயற்சி எவ்வளவு இருந்தாலும் ஒரு இருதயத்தைச் சுத்தமாக்க முடியாது. அது சிருஷ்டிக்கப்படவேண்டும்.

தேவன் கொடுக்கும் புதிய இருதயம் என்ற எசேக்கியேல் 36:26-இன் புதிய உடன்படிக்கை வாக்குத்தத்தத்தை இந்த வசனம் முன்கூட்டியே சுட்டிக்காட்டுகிறது.

தாவீது எதை இழந்தான் என்று கவனியுங்கள் — தன் இரட்சிப்பை அல்ல, அதன் சந்தோஷத்தை. பாவம் நிலையை அச்சுறுத்துவதற்கு நீண்டகாலம் முன்பே சந்தோஷத்தைத் திருடுகிறது. இரட்சிப்பு நிலைத்திருந்தது; அதை உணரும் உணர்வுதான் விலகியிருந்தது.

சந்தோஷம் மீண்டும் பெறக்கூடியது. வழிவிலகிச் சென்ற விசுவாசி கிணற்றண்டை திரும்பி வந்து மீண்டும் குடிக்கலாம்.

தேவன் விரும்புவதைக் குறித்த மிகச் சிறந்த வாக்கியம். ஆட்டுக்குட்டிகள் அல்ல. பொன் அல்ல. சடங்குகள் அல்ல. நேர்மையாகக் கொண்டுவரப்படும் நொறுங்குண்ட இருதயம்.

“நீர் தள்ளிவிடுவதில்லை” — வேதாகமத்திலேயே மிக மென்மையான குறைத்துக்கூறல். தேவன் நொறுங்குண்ட இருதயத்தை வெறுமனே ஏற்றுக்கொள்வது மட்டுமல்ல; அதைப் பொக்கிஷமாகக் கருதுகிறார்.

“நீ மிகவும் தூரம் போய்விட்டாய்” என்று உங்களிடம் சொல்லும் ஒவ்வொரு குரலையும் இந்த ஒரு வசனமே அடக்கிவிடவேண்டும். நீங்கள் உணரும் அதே நொறுங்குதல்தான் அவர் விரும்பும் காணிக்கை.