"முழு இருதயத்தோடும்" — ஒரு பகுதியோடு அல்ல. பிளவுபட்ட நம்பிக்கை நம்பிக்கையே அல்ல. பெரும்பாலான காரியங்களில் தேவனையும், மீதியானவற்றில் உங்களையும் நீங்கள் நம்ப முடியாது.

"சாயாமல்" — சாய்வது என்பது சார்ந்திருப்பதைக் குறிக்கிறது. தன் பாரத்தை ஏதோ ஒன்றின்மேல் தாங்கவைக்கும் ஒருவரின் சித்திரம் இது. நீங்கள் சாய்வீர்களா என்பது கேள்வியல்ல, எதன்மேல் சாய்வீர்கள் என்பதே கேள்வி.

மனித அறிவு தீயது அல்ல; அது போதுமானதல்ல. அது அடுத்த அடியைக் காண முடியும்; முழுப் பாதையையும் காண முடியாது.

"உன்னுடைய வழிகளிலெல்லாம்" — பக்திக்குரியவற்றில் மட்டுமல்ல. வேலை, பணம், உறவுகள், நேரம், வார்த்தைகள் பற்றிய தீர்மானங்கள் — எல்லாமே அவருக்கு முன்பாகக் கொண்டுவரப்பட வேண்டும்.

ஆங்கில (KJV) வாசகத்திலுள்ள "ஏற்றுக்கொள்" (acknowledge) என்பது வெறும் மனதளவிலான ஒப்புதலைவிட மேலானது. அந்தக் காரியத்தில் அவரை ஆண்டவராக அங்கீகரிப்பது, அவரிடம் ஆலோசனை கேட்பது, அவரை அதில் ஈடுபடுத்துவது என்பதே அதன் பொருள்.

வாக்குத்தத்தம், அவர் பாதையை முன்கூட்டியே உங்களுக்குச் சொல்லுவார் என்பதல்ல; நீங்கள் அவற்றில் நடக்கும்போது அவர் உங்கள் பாதைகளை நடத்துவார் என்பதே. வழிநடத்துதல் பெரும்பாலும் ஒவ்வொரு அடியாகவே வருகிறது.

"முதற்பலன்" — மீதியானது அல்ல. முதலாவதும் சிறந்ததும், மீதி செலவழிக்கப்படுவதற்கு முன்பே கொடுக்கப்படுவது. ஆதியாகமம் 4 (ஆபேல்) முதல் மல்கியா (தசமபாகம்) வரை, அங்கிருந்து புதிய உடன்படிக்கைக்குள் (1 கொரிந்தியர் 16:2) தொடர்ந்த கொள்கை இதுவே.

மனித இருதயங்களில் தேவனுக்கு முதன்மையான போட்டியாளர் பணமே (மத்தேயு 6:24). முதற்பலனைக் கொடுப்பதன் மூலமே நாம் பணத்தை அதன் இடத்தில் — எஜமானாக அல்ல, வேலைக்காரனாக — வைத்திருக்கிறோம்.

"அற்பமாக எண்ணாதே" — அதைத் தற்செயலான துரதிர்ஷ்டம் என்றோ தேவன் இல்லாமை என்றோ ஒதுக்கித்தள்ளாதே. கண்டிப்பு என்பது செயல்படுகிற அவருடைய பிரசன்னமே.

"சோர்ந்துபோகாதே" — பொறுமை அவசியம். நமக்கு வசதியாக இருக்கும் அளவுக்கு விரைவில் கண்டிப்பு முடிவது அரிது. அதன் விளைவு குணம், குணம் உருவாக நேரம் எடுக்கும்.

முந்தைய வசனத்தின் மறு முனை. கண்டிப்பு அன்பின் இல்லாமை அல்ல, அதன் சான்று. கண்டிக்கப்படாதவர்கள் கைவிடப்பட்டவர்கள் (எபிரெயர் 12:8).

"தகப்பன் ... போல" — இந்த ஒப்புமை தகப்பன்மையின் நன்மையை முன்னிட்டுக்கொள்கிறது. அன்புள்ள பூமிக்குரிய தகப்பன் திருத்துகிறான்; நம்முடைய பரலோகப் பிதா எவ்வளவு அதிகமாக?

ஞானம் கண்டடையப்படுகிறது — அதாவது தேடல் உண்டு. அது சம்பாதிக்கப்படுகிறது — அதாவது பெறுதல் உண்டு. அது செயலற்ற நிலையில் வருவதில்லை.

தேவனிடமிருந்து நேரடியாக ஞானத்தைப் பெற்ற சாலொமோனும் அதைத் தேடும்படி தன் மகனை அழைக்கிறான். வரத்தைக்கூட நாடித் தொடர வேண்டும்.

தன் காலத்தின் மிகப் பெரிய செல்வந்தனாகிய ராஜா சாலொமோன், தன்னிடம் இருந்த ஒவ்வொரு பொக்கிஷத்தையும்விட ஞானமே மேலானது என்கிறான். அவனிடம் இரண்டுமே இருந்ததால் அவன் அதை அறிந்திருந்தான்.

இந்த ஒரு வசனமே இன்றைய பெரும்பாலான வாழ்க்கைகளின் முன்னுரிமை முறைகளைக் கடிந்துகொள்ளப் போதுமானது. அழிந்துபோவதை நாம் நாடித் தொடர்கிறோம், நிலைத்திருப்பதை அலட்சியம் செய்கிறோம்.

இங்கே ஞானம் "ஜீவமரம்" என்று அழைக்கப்படுகிறது — இது ஏதேனின் மொழி (ஆதியாகமம் 2:9). தோட்டத்தில் இழந்துபோனது ஞானமாக நடப்பதில் ஓரளவு மீண்டும் கிடைக்கிறது.

"அடைதல்", "பற்றிக்கொள்ளுதல்" — ஞானத்துக்குப் பிடித்துக்கொள்வதும் காத்துக்கொள்வதும் இரண்டுமே தேவை. அதைப் பெற்று, பின்பு அலட்சியத்தால் இழந்துவிடவும் முடியும்.