ಅಧ್ಯಾಯವು ಹಸಿಹಸಿಯಾದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಯೆರೆಮೀಯನು ತನ್ನ ನೋವನ್ನು ಕಡಿಮೆಮಾಡಿ ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಬೇರೊಂದು ಮೂಲವಿದೆ ಎಂದು ನಟಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ದೇವರು ತನಗೆ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಅವನು ಹೆಸರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ನಂಬಿಕೆ ಅನುಮತಿಸುವ ಭಾಷೆ ಇದೇ. ಪ್ರಲಾಪವು ಭರವಸೆಯ ವಿರುದ್ಧವಲ್ಲ — ಸತ್ಯವೂ ನೋವೂ ಜೊತೆಯಾಗಿರುವಾಗ ಭರವಸೆ ತಾಳುವ ರೂಪವೇ ಅದು.

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ, ಮತ್ತು ಬಹುಶಃ ಪ್ರಲಾಪಗಳ ಇಡೀ ಪುಸ್ತಕದ, ತಿರುವು. ಅವನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯು ಭಾವನೆಯ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲ, ಸ್ಮರಣೆಯ ಮತ್ತು ಸಂಕಲ್ಪದ ಕ್ರಿಯೆ.

ಕತ್ತಲೆಯ 20 ವಚನಗಳ ನಂತರ, ಏನನ್ನೋ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರವಾದಿ ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಏನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೋ ಅದೇ, ನಾವು ಅದರೊಳಗಿಂದ ತೆವಳಿ ಹೊರಬರುತ್ತೇವೋ ಅಥವಾ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುತ್ತೇವೋ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನಮ್ಮ ಸಹನಶಕ್ತಿಯಲ್ಲ — ಆತನ ಕೃಪೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಮುಗಿಸಿಬಿಡಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಬೆಂಕಿ ಮುಗಿಸಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಆತನು ಅದನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿದನು.

ಹೀಬ್ರೂ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ "ಕೃಪಾವರಗಳು" ಬಹುವಚನ — ರಹಮೀಮ್ — ತನ್ನ ಜನರ ಕಡೆಗೆ ದೇವರಿಗಿರುವ ಗರ್ಭದಾಳದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ನವಜಾತ ಶಿಶುವಿನ ಕಡೆಗೆ ತಾಯಿಗಿರುವ ಪ್ರೀತಿ, ಅನಂತವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು.

ನಿನ್ನೆಯ ಕೃಪೆ ಇಂದಿಗೆ ಸಾಲದು. ನಾಳೆಯ ಕೃಪೆ ಇನ್ನೂ ಹಂಚಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮುಂಜಾನೆಯೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಹೊಸ ಸರಬರಾಜಿನೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.

ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಮನ್ನವು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಶೇಖರಿಸಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೃಪೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ — ಆತನು ಅದನ್ನು ಮುಂಗಡವಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಅಗತ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ.

ಶಾಂತವಾಗಿ ಕಾಯುವುದು ಒಂದು ಶಿಸ್ತು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ವಾದಿಸಲು, ಯೋಜಿಸಲು, ಕುಶಲತೆಯಿಂದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ತಿರುಚಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇವೆ. ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ನಿಲುವಾಗಿ ಯೆರೆಮೀಯನು ಮೌನವನ್ನೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

"ಯೆಹೋವನ ರಕ್ಷಣಕಾರ್ಯವನ್ನು" — ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಬಿಡುಗಡೆಗಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಆತನ ಬಿಡುಗಡೆಗಾಗಿ, ಆತನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಆತನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ. ಅಂಥ ಕಾಯುವಿಕೆಗೆ ನಾವು ಇಷ್ಟಪಡುವ ನಮ್ಮದೇ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಮಾರ್ಗಗಳು ಕಳಚಿಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.