மயக்கினவன் — கிரேக்கில் பஸ்கைனோ, கண்திருஷ்டி. கலாத்தியர் வசியப்படுத்தப்பட்டவர்கள்போல விலகிப்போனதைக்குறித்துப் பவுல் பேசுகிறார். கோட்பாட்டுத் தவறு எப்பொழுதும் அறிவுசார்ந்த விஷயம் மட்டுமல்ல; அது ஒருவித மயக்கமாகவும் இருக்கலாம்.

தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்பட்டிருந்தாரே — கிரேக்கில் ப்ரொகிராஃபோ, பகிரங்கமாக விளம்பரப்பலகையில் காட்டப்பட்டது. கலாத்தியர் ஏறக்குறையக் கண்ணால் கண்டதுபோலச் சிலுவை அவ்வளவு உயிரோட்டமாகப் பிரசங்கிக்கப்பட்டது. அதிலிருந்து நியாயப்பிரமாணத்திற்குத் திரும்புவது ஏறக்குறைய சாத்தியமற்ற ஒரு பின்னடைவு.

எல்லா நியாயப்பிரமாணவாதமும் செய்யும் தலைகீழாக்கத்தை இந்த வசனம் அம்பலப்படுத்துகிறது: தேவன் தொடங்குகிறார், நாம் முடிக்கிறோம். சத்தியம் எதிர்த்திசையில் செல்கிறது என்று பவுல் சொல்லுகிறார் — தொடங்கும் ஆவியானவரே பூரணப்படுத்தவும் செய்கிறார்.

நம்மைநாமே சோதிக்கப் பயனுள்ள ஒரு பரிசோதனை: மனமாற்றத்தின்போது நான் கிருபையின்மேல் சார்ந்திருந்து, அதற்குப் பின்பு செயல்திறனை நோக்கிக் கை நீட்டுகிறேனா?

பவுல் ரோமர் 4-இல் பயன்படுத்தும் அதே வசனமான ஆதியாகமம் 15:6-ஐ எடுத்துக்கொள்கிறார். நியாயப்பிரமாணத்திற்கு 430 வருடங்களுக்கு முன்பே ஆபிரகாம் விசுவாசத்தினால் நீதிமானாக்கப்பட்டான் (வச. 17); நீதிமானாக்கப்படுதல் எப்பொழுதும் விசுவாசத்தின்மேலேயே நின்றிருக்கிறது என்பதை இது நிரூபிக்கிறது.

ஆபிரகாமுக்கு முன்னறிவிக்கப்பட்ட நற்செய்தி — அவனுடைய சந்ததியின் மூலமாக வரும் உலகளாவிய ஆசீர்வாதமே (ஆதியாகமம் 12:3) நற்செய்தியின் முதல் பிரசங்கம். தேசங்களுக்கு நீதிமானாக்கப்படுதலைக்குறித்த நற்செய்தி ஆதியாகமம் 12-இலேயே விதை வடிவில் இருந்தது.

நியாயப்பிரமாணத்தின் தரம் எழுதப்பட்டவைகள் எல்லாவற்றிற்கும் இடைவிடாமல் கீழ்ப்படிவதே. ஒரு சறுக்கல் சாபத்தைக் கொண்டுவருகிறது. ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதற்கான வழியாகப் பகுதியளவு கீழ்ப்படிதலுக்கு இந்த வசனம் கதவை அடைக்கிறது.

மகத்தான பரிமாற்றம். அவர் நம்முடைய சாபத்தைச் சுமந்தார்; நாம் அவருடைய ஆசீர்வாதத்தைச் சுமக்கிறோம். சிலுவை வெறும் மரணம் அல்ல; அது சாபத்தை உள்வாங்கிக்கொண்ட நிகழ்வு.

பவுல் உபாகமம் 21:23-ஐ மேற்கோள் காட்டுகிறார். யூதமயமாக்குவோர் கனம்பண்ணிய அதே சட்டமே, சிலுவை கிறிஸ்து நம்முடைய சாபத்தை ஏற்றுக்கொண்ட இடம் என்பதை நிரூபிக்கிறது.

ஒரே ஒரு எபிரெயப் பெயர்ச்சொல்லிலிருந்து எழும் இலக்கண வாதம். வாக்குத்தத்தம் ஒருமையில் இருந்தது — சரீரப்பிரகாரமான திரளான சந்ததிகளை அல்ல, ஒரே ஒரு சந்ததியாகிய கிறிஸ்துவைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இந்த வசனம் பவுலுடைய வேதவியாக்கியானக் கண்டிப்பை வெளிப்படுத்துகிறது; வேதவாக்கியத்தின் மிகச் சிறிய இலக்கண விவரமும் ஏவப்பட்டதாகக் கனம்பண்ணப்படுகிறது.

நியாயப்பிரமாணத்தின் நோக்கம் பாவத்தைக் கண்டறிவதும் தற்காலிகமானதுமாக இருந்தது. அது கொடுக்கப்பட்டது — அடித்தளமாக அல்ல, துணையாகக் கூட்டப்பட்டது. சந்ததியாகிய கிறிஸ்து வரும்வரை பாவத்தை அறியப்பண்ணுவதும், அதைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாதபடி காட்டுவதுமே அதன் வேலை.

வழிநடத்துகிற ஆசிரியர் — கிரேக்கில் பைடாகோகோஸ், பிள்ளைகளைப் பள்ளிக்கு அழைத்துச்சென்று திரும்ப அழைத்துவரும் வீட்டு அடிமை. அவன் ஆசிரியர் அல்ல, பிள்ளை ஆசிரியரிடம் சேரும்வரை அதைக் காவல்காப்பவன். நம்மைக் கிறிஸ்துவினிடத்திற்கு நடத்திச்செல்வதே நியாயப்பிரமாணத்தின் வேலை; அவர் வந்தவுடன், அந்தப் பங்கு முடிந்துவிட்டது.

கிறிஸ்துவுக்குள் சமமான அணுகலைக்குறித்த ஒரு புரட்சிகரமான அறிவிப்பு. தேவன் கொடுத்த பங்குகளில் உள்ள வேறுபாடுகளை இந்த வசனம் அழிப்பதில்லை (பவுல் தம்முடைய குடும்ப ஒழுங்குமுறைகளில் அவற்றைக் காத்துக்கொள்வார்), ஆனால் சரீரமாகிய சபையில் ஆவிக்குரிய படிநிலைக்கான அடிப்படைகளாக அவற்றை ஒழித்துவிடுகிறது.

இன, சமூக, பாலினப் படிநிலைகளின்மேல் கட்டப்பட்ட ரோமப் பேரரசில், இந்த வசனம் வெடித்துச் சிதறியது.