இந்த ஐயோ வெளிப்படையான கலகக்காரர்கள்மேல் அல்ல, வசதியாக இருப்பவர்கள்மேல் விழுகிறது — மதத் தலைநகரில் கவலையற்றிருப்பவர்கள், அரசியல் தலைநகரை நம்பிக்கொண்டிருக்கிறவர்கள். மெத்தனம் தனக்கென்றே ஒரு நியாயத்தீர்ப்புப் பிரிவு; துன்மார்க்கத்தைப் போலவே அலட்சியமும் நிச்சயமாக ஆக்கினைக்குள்ளாக்கக்கூடும்.

அவர்களுடைய நிம்மதி அந்தஸ்தின்மேல் நின்றது — தேசத்தின் தலைமையென்னப்பட்டு. நற்பெயர், பதவி, முன்மாதிரி — இவையே பொய்யான பாதுகாப்பின் வழக்கமான தலையணைகள்; தீங்குநாளில் அவற்றில் ஒன்றும் எடையைத் தாங்குவதில்லை.

மெத்தனத்தின் உளவியல்: கணக்குத் தீர்க்கும் நாளை மனதிலிருந்து தள்ளிவையுங்கள்; அந்தத் தள்ளிவைப்பே நிகழ்காலத்தின் கொடுமைக்கு உரிமம் கொடுக்கிறது. நாம் எதிர்பார்க்க மறுப்பதை, நாமே துரிதப்படுத்துகிறோம்.

தீங்குநாளைத் தூரமென்று தள்ளிவைப்பது அந்த நாளை நகர்த்துவதில்லை; மனிதனை மட்டுமே நிராயுதபாணியாக்குகிறது. என் எஜமான் வர நாளாகும் என்று சொல்லும் ஒவ்வொரு தலைமுறையும் தன் உடன்வேலைக்காரரை அடிக்கத் தொடங்குகிறது (மத்தேயு 24:48-49).

ஆடம்பரத்தின் ஆறு அடையாளங்கள் — தந்தக் கட்டில்கள், சாய்ந்து படுக்கும் படுக்கைகள், சிறந்த ஆட்டுக்குட்டிகள், தாமே உண்டாக்கின இசை, பாத்திரம் நிறைய மதுபானம், சிறந்த தைலங்கள் — பின்பு அவை எல்லாவற்றுக்கும் குற்றத்தன்மையைக் கொடுக்கும் குற்றச்சாட்டு: யோசேப்பிற்கு நேரிட்ட ஆபத்திற்குக் கவலைப்படாமல் போகிறார்கள்.

விருந்தின் பாவம் மதுபானம் அல்ல, உணர்வின்மையே. ஆறுதல் இரக்கத்தை மரத்துப்போகச் செய்யும் இடத்தில் அது தீமையாகிறது — தேசம் இரத்தம் சிந்தும்போது அசையாமல் விருந்து கொண்டாடுவது.

தேவன் தம்முடைய ஜீவனைக்கொண்டு ஆணையிடுகிறார் — பரலோகம் எடுக்கக்கூடிய மிக வலிமையான ஆணை (எபிரெயர் 6:13) — அவர் ஆணையிடுவது யாக்கோபின் பெருமையின்மேல் தமக்குள்ள அருவருப்பையே. மனிதர்கள் வியந்த அரண்மனைகளைத் தேவன் பகைத்தார்; அவை எதன்மேல் கட்டப்பட்டன, அவை எதை வளர்த்தன என்பதே அதற்குக் காரணம்.

யாக்கோபுடைய மேன்மை — கீழ்ப்படிதல் இல்லாத சிலாக்கியத்தில் கொண்ட தேசியப் பெருமை. நுழைவுவாயில்களில் நியாயம் இல்லாத ஒரு மக்களின் கட்டிடக்கலையால் தேவன் கவரப்படுவதில்லை; அதனால் அவர் கோபமூட்டப்படுகிறார்.

இயற்கையிலிருந்து இரண்டு அபத்தங்கள், சமுதாயத்திலிருந்து மூன்றாவது ஒன்றை அம்பலப்படுத்துகின்றன: கன்மலைகளின்மேல் பாய்ந்தோடும் குதிரைகள், கல்லை உழும் மாடுகள் — நியாயத்தை விஷமாக மாற்றும் ஒரு தேசம். சீர்கெட்ட நீதிமன்றங்கள் உழப்பட்ட பாறையைப் போலவே இயற்கைக்கு மாறானவை.

நியாயத்தை விஷமாகவும்... நீதியின் கனியைக் கசப்பாகவும். குணமாக்குவதற்கென்று வடிவமைக்கப்பட்ட நிறுவனங்களே — நியாயப்பிரமாணம், நீதிமன்றங்கள், நுழைவுவாயில்கள் — நச்சுத்தன்மையுள்ளவையாகிவிட்டன. மருந்தே கெட்டுப்போகும்போது, ஒரு சமுதாயம் எங்கே திரும்பும்?