जामीन कोण होईल?

भारतात कर्ज घेण्याचा प्रयत्न केलेल्या कोणालाही तो प्रश्न ठाऊक आहे जो ऐकून लोक थबकतात: जामीन कोण राहील? जामीनदार तुमच्या नावामागे आपले स्वतःचे नाव, आणि कधी कधी आपली मालमत्ताही, उभी करतो. आजूबाजूचे सगळे जण कामात असल्याचे कारण शोधतात, तेव्हा तुम्ही किती एकटे आहात हे तुम्हाला नेमके कळते. ईयोब त्या टप्प्यावर पोहोचला आहे. त्याचे मित्र त्याची हमी देणार नाहीत; त्यांनी आधीच त्याचा न्याय केला आहे. म्हणून या अध्यायात तो एक विचित्र आणि धाडसी गोष्ट करतो: तो देवालाच आपला जामीन होण्याची — स्वतः तारण ठेवण्याची — विनंती करतो, कारण असे करणारा दुसरा कोणीच नाही.

कथेत हे कुठे आहे: अध्याय 17 अलीफजला दिलेले ईयोबाचे उत्तर पूर्ण करतो. हा पुस्तकातील सर्वात अंधाऱ्या टप्प्यांपैकी एक आहे: कोणत्याही उत्तरापेक्षा कबर अधिक जवळ वाटते. बायबलच्या मोठ्या कथेत, हमी द्यायला कोणीच नसलेल्या माणसाची ही आरोळी पतनाच्या दीर्घ पट्ट्यात येते, जिथे मानवांना असा जामीन हवा असतो जो ते स्वतः उभा करू शकत नाहीत — हा विषय नवा करार नंतर उचलतो जेव्हा तो येशूला अधिक चांगल्या कराराचा जामीन म्हणतो (इब्री लोकांस पत्र 7:22).

हा अध्याय काय करतो: ईयोब किती एकाकी पडला आहे हे दाखवणे — मित्र आरोप करणारे बनले, नाव विनोदाचा विषय झाले — आणि पुस्तक अध्याय 19 मध्ये आशेचा प्रश्न पुन्हा उचलण्यापूर्वी, तो कबरेपर्यंत खोल बुडू देणे.

• 17:1–5 — त्याचा आत्मा भग्न झाला आहे, त्याचे दिवस जवळजवळ संपले आहेत, कबर वाट पाहत आहे. थट्टा करणारे त्याला घेरून आहेत. तो देवाला आपल्यासाठी तारण ठेवायला सांगतो, कारण दुसरा कोणीही त्याच्या वतीने हातावर हात मारणार नाही; देवाने त्याच्या मित्रांची मने समजुतीला बंद केली आहेत.
• 17:6–9 — तो लोकांच्या तोंडची म्हण बनला आहे, असा कोणी ज्याच्यावर लोक थुंकतात. शोकाने त्याचे डोळे मंदावले आहेत आणि त्याचे शरीर सावली झाले आहे. तरीही, तो म्हणतो, सरळ लोक यामुळे हादरून जातील, आणि नीतिमान आपला मार्ग धरून राहतील आणि अधिक बलवान होतील.
• 17:10–16 — परत या आणि पुन्हा प्रयत्न करा, तो मित्रांना सांगतो; तुमच्यामध्ये मला एकही ज्ञानी माणूस सापडणार नाही. त्याच्या योजना मोडल्या आहेत. जर कबर हेच त्याचे घर असेल, आणि तो खड्ड्याला आपला बाप आणि किड्याला आपली आई व बहीण म्हणत असेल, तर मग त्याची आशा कुठे आहे? ती त्याच्याबरोबर धुळीत उतरेल काय?

मुख्य वचन: ईयोब 17:3  ·  मग काय: अगदी एकाकी वाटत असतानाही देवाला संबोधित करणे शक्य आहे. येथे ईयोबाचा विश्वास आरामदायक नाही; तो हट्टी आहे. आपल्याबरोबर कोणीच उभे राहणार नाही असे वाटणाऱ्या वाचकांना हा अध्याय झटपट उपाय देत नाही. तो सोबत देतो, आणि एक प्रार्थना: माझा जामीन हो, कारण दुसरा कोणीच होणार नाही.