जुन्या एकत्र कुटुंबाच्या घरात अनेकदा एक खोली अशी असते जिथे कोणी सहज जात नाही — देवघर, किंवा घरातील वडीलधाऱ्यांची खासगी खोली, जिथे तुम्ही चपला काढता आणि बोलावले जाईपर्यंत थांबता. कोणी एक शब्दही बोलण्याआधी घराची रचनाच जवळीक आणि अंतर याविषयी धडा शिकवते. इब्री लोकांस 9 इस्राएलाचा निवासमंडप अशाच प्रकारे वाचते. त्याची बाहेरील खोली रोज वापरली जात असे, पण आतील खोलीत, परमपवित्रस्थानात, वर्षातून एकदाच, एकाच माणसाने, आणि रक्ताशिवाय कधीच प्रवेश केला जात नसे. लेखक युक्तिवाद करतो की ही रचना काहीतरी सांगत होती: आत जाण्याचा मार्ग अजून खुला झाला नव्हता.
कथेत हे कुठे आहे: पाचवा अंक — मंडळी, तिसऱ्या अंकात मोशेच्या नेतृत्वाखाली बांधलेल्या पवित्रस्थानाकडे मागे वळून पाहत. हा अध्याय तंबूतील सामग्री आणि प्रायश्चित्ताच्या दिवसाचा विधी यांतून आपल्याला नेतो, आणि मग त्यांना ख्रिस्तामध्ये पूर्ण झालेली चिन्हे म्हणून वाचतो. तो पुढे सहाव्या अंकाकडेही पाहतो: ख्रिस्त दुसऱ्यांदा प्रकट होतील, पापाचा निकाल लावण्यासाठी नव्हे, तर जे त्यांची वाट पाहत आहेत त्यांना तारण देण्यासाठी.
हा अध्याय काय करतो: निवासमंडप आणि त्याचे यज्ञ स्वतःपलीकडे निर्देश करत होते हे दाखवणे, आणि ख्रिस्तांच्या एकाच आत्मार्पणाने ते साध्य केले ज्याचे पुन्हा पुन्हा केलेले पशुयज्ञ केवळ चित्र रेखाटत होते — विवेक शुद्ध करणे आणि नव्या कराराचा आरंभ करणे.
- 9:1–5 — पहिल्या करारात उपासनेचे नियम आणि पृथ्वीवरील पवित्रस्थान होते. बाहेरील तंबूत दीपस्तंभ, मेज आणि भाकरी होती; दुसऱ्या पडद्यामागे परमपवित्रस्थान होते, ज्यात धूपाची सोन्याची वेदी आणि कराराचा कोश होता, आणि त्या कोशात मान्न्याचे पात्र, अहरोनाची काठी आणि पाट्या होत्या, करूबांच्या खाली. 'याविषयी आता आम्ही सविस्तर बोलू शकत नाही.'
- 9:6–10 — याजक बाहेरील तंबूत नियमितपणे जात, पण आतील तंबूत फक्त महायाजकच वर्षातून एकदा जात असे, आणि तेही स्वतःसाठी व लोकांच्या अजाणतेपणी झालेल्या पापांसाठी अर्पिलेले रक्त घेऊन. लेखक म्हणतो की पवित्र आत्मा दाखवत होता की पवित्रस्थानात जाण्याचा मार्ग अजून प्रकट झाला नव्हता; अशी दाने उपासकाचा विवेक परिपूर्ण करू शकत नव्हती.
- 9:11–14 — पण आता आलेल्या चांगल्या गोष्टींचे महायाजक म्हणून ख्रिस्त आले. ते अधिक मोठ्या, स्वर्गीय तंबूत एकदाच सर्वकाळासाठी गेले — बकऱ्यांचे आणि वासरांचे रक्त घेऊन नव्हे, तर स्वतःचे रक्त घेऊन — आणि त्यांनी सार्वकालिक खंडणी मिळवली. जर पशूंच्या रक्ताने शरीर शुद्ध होत होते, तर जिवंत देवाची सेवा करण्यासाठी ख्रिस्तांचे रक्त आपला विवेक किती अधिक शुद्ध करील.
- 9:15–22 — म्हणून ते नव्या कराराचे मध्यस्थ आहेत; ग्रीक शब्दाचा अर्थ करार आणि मृत्युपत्र असा दोन्ही होऊ शकतो, आणि मृत्युपत्र मृत्यूनंतरच अंमलात येते. पहिल्या करारचाही आरंभ रक्ताने झाला होता — ते रक्त ग्रंथावर, लोकांवर आणि तंबूवर शिंपडले गेले. नियमशास्त्राप्रमाणे जवळजवळ सर्वकाही रक्ताने शुद्ध केले जाते, आणि रक्त सांडल्याशिवाय क्षमा नाही.
- 9:23–28 — ख्रिस्त हाताने बनवलेल्या प्रतीमध्ये नव्हे, तर खुद्द स्वर्गात गेले, आपल्यासाठी देवासमोर उपस्थित राहण्यासाठी. महायाजक दरवर्षी करत असे तसे ते स्वतःला पुन्हा पुन्हा अर्पण करत नाहीत; आपल्या यज्ञाने पाप दूर करण्यासाठी ते युगांच्या शेवटी एकदाच प्रकट झाले आहेत. जसे माणसे एकदाच मरतात आणि नंतर न्यायाला सामोरे जातात, तसे ख्रिस्त एकदाच अर्पिले गेले, आणि जे वाट पाहत आहेत त्यांच्यासाठी ते दुसऱ्यांदा प्रकट होतील.
मुख्य वचन: इब्री लोकांस पत्र 9:14 · मग काय: रक्ताची भाषा आधुनिक वाचकांना परकी किंवा अस्वस्थ करणारी वाटू शकते. या अध्यायाची चिंता रक्तपात नव्हे, तर विवेक आहे: माणूस देवासमोर शुद्ध होऊन उभा राहू शकतो का — केवळ बाहेरून नव्हे, तर आतूनही. त्याचे उत्तर असे की विधींच्या पुनरावृत्तीने जे जमले नाही ते एका अर्पणाने केले आहे. हा त्याचा विश्वासाचा दावा आहे, आणि जे आपण पुसून टाकू शकत नाही त्याच्या ओझ्याखाली दबलेल्या कोणाशीही तो बोलतो.