दोन भाषिक गट एकच इमारत वापरतात अशा एखाद्या शहरी चर्चमध्ये स्वयंपाकघरात कुरबुरी सुरू व्हायला वेळ लागत नाही. तमिळ गटाला वाटते की हिंदी गटाला त्याच्या कार्यक्रमासाठी चांगली वेळ मिळते; कोणाच्या तरी लक्षात येते की एका समाजाच्या वृद्ध सदस्यांना सर्वात शेवटी वाढले जाते. कोणाचाही वाईट हेतू नव्हता, पण तक्रार खरी आहे. प्रेषितांची कृत्ये 6 नेमक्या अशाच भांडणाने सुरू होते. यरुशलेमच्या विश्वासणाऱ्यांमध्ये अरामी भाषिक स्थानिक लोक आणि परदेशातून आलेले ग्रीक भाषिक यहूदी आहेत, आणि रोजचे अन्न वाटताना ग्रीक भाषिकांच्या विधवा सुटून जात आहेत.
कथेत हे कुठे आहे: मंडळी वाढत आहे, आणि वाढीबरोबर संस्कृतींमधील ताण येतो. उपाय — दुर्लक्षित वाटणाऱ्या गटातूनच घेतलेले नवे नेते — पाचव्या अंकाच्या पुढच्या वाटचालीची तयारी करतो. या सात जणांपैकी दोघे, स्तेफन आणि फिलिप्प, हेच कथेला यरुशलेमच्या पलीकडे, शोमरोनकडे आणि प्रेषितांची कृत्ये 1:8 ने भाकीत केलेल्या व्यापक जगाकडे ढकलतील.
हा अध्याय काय करतो: मंडळी एक वांशिक आणि व्यावहारिक तक्रार न्यायाने सोडवते हे दाखवणे, आणि स्तेफनची ओळख करून देणे — ज्याचा धाडसी उपदेश आणि अटक विश्वासणाऱ्यांना बाहेर पांगवणाऱ्या छळाला सुरुवात करून देतील.
- 6:1–4 — हेल्लेणी — ग्रीक भाषिक यहूदी विश्वासणारे — तक्रार करतात की रोजच्या वाटपात त्यांच्या विधवांकडे दुर्लक्ष होते. बारा जण म्हणतात की देवाच्या वचनाचे शिक्षण सोडून पंक्तीची सेवा करणे त्यांच्यासाठी योग्य नाही, आणि विश्वासणाऱ्यांना आत्म्याने व ज्ञानाने पूर्ण असलेले सात प्रतिष्ठित पुरुष निवडण्यास सांगतात.
- 6:5–7 — मंडळी सात पुरुषांची निवड करते — सर्वांची नावे ग्रीक — ज्यांत स्तेफन, फिलिप्प आणि अंत्युखियाहून यहूदी मतात आलेला निकलाव यांचा समावेश आहे. प्रेषित प्रार्थना करून त्यांच्यावर हात ठेवतात. वचन पसरते, आणि अनेक याजक विश्वासणारे होतात.
- 6:8–15 — स्तेफन लोकांमध्ये मोठी चिन्हे करतो. लिबर्तीनांच्या सभास्थानातील माणसे आणि कुरेने, आलेक्सांद्रिया, किलिकिया व आशिया येथील इतर लोक त्याच्याशी वाद घालतात, पण त्याची बरोबरी करू शकत नाहीत, म्हणून ते खोटे साक्षीदार उभे करतात. मंदिराविरुद्ध आणि नियमशास्त्राविरुद्ध बोलल्याचा आरोप त्याच्यावर ठेवला जातो, आणि न्यायसभा त्याच्याकडे टक लावून पाहत असताना त्याचा चेहरा देवदूताच्या चेहऱ्यासारखा दिसतो.
मुख्य वचन: प्रेषितांची कृत्ये 6:3 · मग काय: प्रेषितांनी ती तक्रार निष्ठाहीनता म्हणून झटकून टाकली नाही, आणि ती सोडवण्यासाठी आपल्याच गटातील लोकांची नेमणूकही केली नाही. त्यांनी जबाबदारी त्या समाजातील लोकांना दिली ज्यांना डावलल्यासारखे वाटत होते. भाषा, जात किंवा प्रदेश यांनी विभागलेल्या मंडळ्या आणि संस्थांमध्ये हा आजही एक शहाणा आणि दुर्मीळ प्रतिसाद आहे.