आमोस व्यावसायिक संदेष्टा नव्हता — तो गुरांचे कळप राखणारा आणि उंबरांची निगा राखणारा होता (7:14), दाविदाप्रमाणे कळपाजवळून बोलावलेला. देवाचे संदेशवाहक कारकिर्दीने नव्हे, तर नेमणुकीने निवडले जातात.

भूकंपाच्या दोन वर्षे आधी — इतका तीव्र भूकंप की शतकांनंतरही जखऱ्या 14:5 मध्ये तो एक खूण म्हणून आठवला जातो. येणाऱ्या हादऱ्याचा उपदेश करणारा संदेष्टा अक्षरशः हादऱ्याने खरा ठरला, असे अनेक वाचक पाहतात.

परमेश्वर गर्जना करतो — भक्ष्याला खिळवून टाकणारी सिंहाची गर्जना. मेंढपाळाला तो आवाज परिचित होता. आमोसाचे संपूर्ण पुस्तक म्हणजे एका गर्जनेचे लिखित रूप आहे: देव आता आपल्या लोकांशी कुजबुजत नाही.

सीयोनांतून... यरूशलेमेतून — हा शब्द बेथेलच्या बनावट उपासनास्थानांतून नव्हे, तर खऱ्या पवित्रस्थानातून निघतो. जेथे उपासनेची आज्ञा दिली गेली होती, तेथूनच न्यायदंड निघतो.

तिन्ही पापांबद्दल, अगदी चारहींमुळे — पूर्णतेचे सूत्र. ही अक्षरशः मोजणी नव्हे, तर काठोकाठ भरून वाहणारा प्याला: सहनशीलता संपेपर्यंत पापावर पाप. देव हिशेब ठेवतो, आणि हिशेबांची मुदत भरते.

दिमिष्काचा न्याय युद्धातील क्रौर्यासाठी होतो — माणसांना लोखंडी मळणी-अवजारांखाली धान्यासारखे मळल्याबद्दल. राष्ट्रांना सीनाय करार नव्हता, तरीही त्यांचा न्याय होतो: क्रूरतेला दोषी ठरवण्यासाठी विवेक आणि सामान्य माणुसकी हेच पुरेसे नियमशास्त्र आहे.

सोराचे पाप विश्वासघाताने अधिक गंभीर झालेला गुलामांचा व्यापार होते — बंधुत्वाचा जुना करार मोडून एका लोकसमूहाला त्यांच्या कट्टर शत्रूला विकणे (हे बहुधा दावीद व शलमोन यांच्याशी हीरामाने केलेल्या मैत्री-कराराशी जोडले जाते, तरी ही ओळख वादग्रस्त आहे).

स्मरण त्यांना राहिले नाही — माणसे सोयीस्करपणे विसरतात ते करार देव लक्षात ठेवतो. मोडलेला विश्वास पृथ्वीवरील स्मृतीतून पुसला गेल्यानंतर कितीतरी काळ स्वर्गात नोंदलेला राहतो.

अदोम — एसावाचा वंश — एखाद्या एका कृत्यासाठी नव्हे, तर एका स्वभावासाठी दोषी ठरतो: कायम राहिलेला क्रोध, सतत बाळगलेला राग. जोपासलेला द्वेष, त्यातून जन्मणाऱ्या कृत्यांशिवायही, स्वतःच एक अपराध आहे.

त्याच्या भावाचा — याकोब व एसाव यांच्या नात्यामुळे क्रूरता अधिकच वाईट ठरली. बंधुत्वाविरुद्धच्या पापांना दुप्पट वजन असते; नाते जितके जवळचे, तितका त्याचा विश्वासघात अधिक काळा.