ఈ అంత్యదినాల్లో — క్రీస్తు తెరిచిన యుగాంత శకం. పెంతెకొస్తు నుండి మనం అంత్యదినాల్లోనే జీవిస్తున్నాం, అవి ఎంతకాలం సాగినా.

కుమారుని ద్వారా మాట్లాడాడు. కుమారుడు మరో ప్రవక్త కాదు; ఆయన దేవుని తుది, సంపూర్ణ ప్రసంగం. ఆయన తర్వాత తండ్రికి అదనపు ప్రత్యక్షతగా చెప్పవలసినదేమీ లేదు.

నాలుగు వాక్యభాగాలు, ఒక్కొక్కటీ ఒక ప్రసంగం. మహిమ ప్రకాశం — కుమారుని నుండి దేవుని తేజస్సు ప్రకాశిస్తుంది. తత్వ స్వరూపం — ఆయన ఉనికికి ఖచ్చితమైన ప్రతిరూపం. సమస్తాన్ని మోయడం — విశ్వం ఆయన మాటపై నడుస్తుంది. తానే పాపాలను శుద్ధిచేశాడు — స్వయంగా చెల్లించాడు.

కూర్చున్నాడు. కూర్చోవడం ముగిసిన పని గుర్తు (నిలబడే లేవీ యాజకులతో పోల్చండి, 10:11). హెబ్రీ పత్రిక సిద్ధాంతమంతా ఇక్కడ విత్తనంలో ఉంది — తనకు ముందు ఏ యాజకుడూ చేయలేనిది క్రీస్తు చేశాడు.

తండ్రి కుమారుని దేవా అని పిలుస్తాడు. కీర్తన 45 త్రిత్వ సిద్ధాంతంగా ఉదాహరించబడింది. మొదటి అధ్యాయమే క్రీస్తు దేవత్వాన్ని వివాదాతీతం చేసింది.

నీతిదండం. ఆయన ఏలే రాజ్యం న్యాయంపై నిర్మించబడింది. ఆయన ఏలే చోట న్యాయం వెలువడుతుంది — లోకపు నకిలీలు కాదు, క్రీస్తు ఏలే న్యాయం.

దేవదూతలు సేవకులు; రక్షింపబడినవారు వారసులు. అధ్యాయపు పోలిక దేవదూతల తక్కువ పాత్రను ఘనపరుస్తూ ముగుస్తుంది — వారు రక్షణ వారసులకు సేవ చేస్తారు. స్వాస్థ్యంలో విశ్వాసులు దేవదూతల కంటే పైన.

దిగ్భ్రాంతికరమైన అర్థం. దేవదూతలు సేవించేది విశ్వాసినే. వారిని ఆకర్షణ వస్తువులుగా కాక అదే రాజు తోటి సేవకులుగా చూడండి.