ఒక్క క్షణంలో — చెరసాల నుండి సింహాసన మందిరానికి. త్వరగా. దేవుడు ఒక్క పిలుపుతో ఒక మనిషిని అత్యంత దిగువ స్థానం నుండి అత్యంత ఉన్నత స్థానానికి తరలించగలడు. సంవత్సరాల ఓర్పు ఒక్క గంటలో సమర్థించబడగలదు.

సింహాసనాన్ని సమీపించే ముందు యోసేపు శుభ్రపడ్డాడు. రాజ మహిమ ముందు ఒకరు నిలబడే తీరును చెరసాల నిర్ణయించదు. అకస్మాత్తుగా హెచ్చించబడేవారికి కూడా సిద్ధపాటు ముఖ్యమే.

చెరసాలలో ఉన్న అదే వినయం. అది నావలన కాదు. లోకంలోనే అత్యంత శక్తిమంతుడైన మనిషి ముందు కూడా యోసేపు ఘనతను దేవుని వైపు మళ్ళిస్తాడు.

బానిసత్వంలో, చెరసాలలో గడిపిన పదమూడు సంవత్సరాలు అతనికి వేదాంత విద్యాలయంగా ఉన్నాయి. యోసేపు వాటి నుండి చెక్కుచెదరని వినయంతో బయటికి వచ్చాడు. చాలామంది అలాంటి బడుల గుండా ఎన్నడూ వెళ్ళనందువల్ల దాన్ని ఎన్నడూ సంపాదించుకోరు.

ఒకే విషయం గురించి ఫరోకు రెండు కలలు వచ్చాయి — ఆ విషయాన్ని దేవుడు నిర్ణయించాడు. ప్రత్యక్షతలో పునరావృతం అనవసరమైన మాట కాదు, అది స్థిరీకరణ.

దేవుడు ఒక విషయాన్ని మళ్ళీ చెప్పినప్పుడు — లేఖనం ద్వారా, పరిస్థితుల ద్వారా, అనేక స్వరాల ద్వారా — ఆయన దాన్ని స్థిరపరుస్తున్నాడు. ఆయన రెండుసార్లు చెప్పేదాన్ని అన్నిటికంటే జాగ్రత్తగా వినండి.

అన్యుడైన ఒక రాజు కూడా ఆ గుర్తును గుర్తించాడు. అతనికి యెహోవా తెలియదు, కాని యోసేపు మీద ఉన్న ఆత్మ గుర్తును అతడు చూశాడు. విశ్వాసి ఉనికి ఎవరూ పొరపడలేనంత స్పష్టంగా ఉండాలి.

ఒక వ్యక్తి మీద దేవుని ఆత్మ కనిపించేలా నిలిచి ఉండడాన్ని లేఖనంలో మొట్టమొదటిసారిగా స్పష్టంగా గుర్తించిన సందర్భం ఇది. ఈ నమూనా, క్రీస్తు బాప్తిసం పొందినప్పుడు ఆయన మీదికి దిగివచ్చిన, పెంతెకొస్తు దినాన ప్రతి విశ్వాసి మీద నిలిచి ఉండబోయిన అదే ఆత్మకు ముంగుర్తు.

ఒక్క రోజులోనే బానిస నుండి రెండవ స్థానంలో ఉన్న అధికారిగా. గొలుసులను రాసిన అదే చేయి ఉంగరాన్నీ రాసింది. దేవుని ఉద్దేశాలు నెరవేరినప్పుడు ఆయన సమయం అదృష్టాలను తారుమారు చేస్తుంది.

అపొస్తలుల కార్యములు 7:10 — అతడి బాధలన్నిటిలో నుండి తప్పించాడు. ఐగుప్తు రాజైన ఫరో ముందు అతనికి దయనూ జ్ఞానాన్నీ అనుగ్రహించాడు. ఫరో ఐగుప్తు మీదా తన ఇల్లంతటి మీదా అతనిని అధికారిగా నియమించాడు. అదే వాక్యం పదమూడు సంవత్సరాల దుఃఖాన్నీ, నిర్దోషిత్వం నిరూపించబడిన ఉదయాన్నీ కలిపి చెబుతుంది.

మనష్షే అంటే మరచిపోవడం. దేవుడు యోసేపు గతాన్ని తుడిచివేయలేదు, కాని దాని చేదును స్వస్థపరిచాడు. తరువాత తన అన్నలను చూసినప్పుడు యోసేపు ఏడుస్తాడు, కాని ఆ గాయం ఇక అతన్ని ఏలలేదు.

దేవుడు జ్ఞాపకాన్ని స్వస్థపరచడం అంటే తప్పనిసరిగా ఆ జ్ఞాపకాన్ని చెరిపివేయడం కాదు. ఆయన దాని ముల్లును తీసివేస్తాడు. అన్యాయానికి గురైన విశ్వాసి తరచుగా ఇంకా జ్ఞాపకం చేసుకుంటాడు — కాని విషం బయటికి తీయబడుతుంది.

ఎఫ్రాయిము — ఫలవంతం. శ్రమ ఉన్నప్పటికీ కాదు, ఆ శ్రమ లోనే. యోసేపు బాధ అనుభవించిన దేశమే అతడు ఫలవంతుడైన దేశంగా మారింది.

దీర్ఘకాలంగా శ్రమపడుతున్న విశ్వాసికి — మీ బాధ స్థలమే మీ ఫలవంతత స్థలం కావచ్చు. దేవుడు ఎప్పుడూ మిమ్మల్ని బాధల దేశం నుండి తీసివేయడు; కొన్నిసార్లు ఆయన మిమ్మల్ని అందులోనే ఫలవంతం చేస్తాడు.