యోసేపు వారి ముఖాలను గమనిస్తాడు. తన సొంత జీవితం చిన్నాభిన్నమైపోయిన మనిషి కూడా ఇంకా ఇతరుల మనోభావాలను పట్టించుకుంటున్నాడు. కష్టకాలంలో కోమలమైన హృదయానికి ఉండే గుర్తు ఇదే — అది ఇంకా ఇతరుల బాధను చూస్తుంది.

తన సొంత శ్రమలో ఉన్న అనేకమంది విశ్వాసులకు ఇంకెవరి వైపూ చూసే కళ్ళు ఉండవు. నాయకత్వమనే పెద్ద పరీక్షకు ముందు, యోసేపు కనికరమనే చిన్న పరీక్షలో నెగ్గుతాడు.

యోసేపు వెంటనే అర్థం చెప్పే వరాన్ని దేవునికి ఆపాదిస్తాడు. అది తన సొంత సామర్థ్యమని అతడు చెప్పుకోడు; తనను దాటి ఆయన వైపు చూపిస్తాడు.

విశ్వాసి వాడే ప్రతి వరమూ ఇదే పద్ధతిని అనుసరించాలి. స్వస్థత యెహోవాదే; జ్ఞానం యెహోవాదే; తెరుచుకున్న తలుపు యెహోవాదే. ఆ మాటను బయటికి చెప్పడం, గర్వం నెమ్మదిగా హృదయాన్ని దోచుకోకుండా దాన్ని కాపాడుతుంది.

యోసేపు మనుషుల సహాయం అడుగుతాడు — దానికి ఎలాంటి గద్దింపూ లేదు. అతడు దేవునికి ప్రార్థిస్తాడు, మనిషిని సహాయం అడుగుతాడు. రెండూ న్యాయమైనవే. ప్రార్థించే విశ్వాసి కార్యం చేయాలి, అడగాలి కూడా.

విడుదల వస్తుందని — ఎప్పటికైనా — యోసేపు నమ్మాడని ఈ విన్నపం చూపిస్తుంది. విశ్వాసం సాధనాలను వాడుకోవడాన్ని తోసిపుచ్చదు; వాటిని పవిత్రం చేస్తుంది.

ఈ అధ్యాయంలో అత్యంత క్రూరమైన వచనం. యోసేపు మేలు చేసిన మనిషి వెంటనే అతన్ని మరచిపోయాడు. యోసేపు మరో రెండు సంవత్సరాలు చెరసాలలో ఎదురుచూడవలసి వచ్చింది (41:1).

మనుషుల కృతజ్ఞత పెళుసైనది. మనుషుల కృతజ్ఞత కోసం కాదు, దేవుని కోసం మేలు చేయండి. గిన్నె అందించేవాడు మరచిపోవడం యోసేపు ఎదుగుదలను మార్చలేదు; గిన్నె అందించేవాడు జ్ఞాపకం చేసుకోనప్పుడు దేవుడు జ్ఞాపకం చేసుకున్నాడు.