ஒரே கணத்தில் — நிலவறைச் சிறையிலிருந்து அரசவைக்கு. அவசரமாக. ஒரே ஒரு அழைப்பில் தேவனால் ஒரு மனிதனை மிகத் தாழ்ந்த இடத்திலிருந்து மிக உயர்ந்த இடத்திற்கு நகர்த்த முடியும். பல வருடப் பொறுமை ஒரு மணி நேரத்தில் நியாயநிரூபணம் பெறக்கூடும்.

சிங்காசனத்தை அணுகும் முன்பு யோசேப்பு தன்னைச் சுத்தப்படுத்திக்கொண்டான். மகத்துவத்திற்கு முன்பாக ஒருவன் எப்படி நிற்கவேண்டும் என்பதை நிலவறைச் சிறை தீர்மானிப்பதில்லை. திடீரென்று உயர்த்தப்படுகிறவர்களுக்கும் ஆயத்தம் முக்கியம்.

சிறையில் இருந்த அதே தாழ்மை. நான் அல்ல. உலகத்திலேயே மிக வல்லமையுள்ள மனிதனுக்கு முன்பாகக்கூட, யோசேப்பு மேன்மையை தேவனுக்கே திருப்புகிறான்.

அடிமைத்தனத்திலும் சிறையிலும் கழிந்த பதின்மூன்று வருடங்கள் அவனுக்கு ஒரு இறையியல் கல்லூரியாக இருந்தன. தாழ்மை சிதையாமல் யோசேப்பு அவற்றிலிருந்து வெளிவந்தான். இப்படிப்பட்ட பள்ளிகளைக் கடந்துசெல்லாததால், பலர் அதை ஒருபோதும் பெறுவதில்லை.

ஒரே காரியத்தைப் பற்றிப் பார்வோன் இரண்டு கனவுகள் கண்டான் — அந்தக் காரியம் தேவனால் நிச்சயிக்கப்பட்டிருக்கிறது. வெளிப்பாட்டில் வரும் மறுபடியும் சொல்லுதல் உறுதிப்படுத்தலே, தேவையற்ற மிகைப்படுத்தல் அல்ல.

தேவன் ஒரு காரியத்தைத் திரும்பச் சொல்லும்போது — வேதவாக்கியத்தின் மூலமாகவோ, சூழ்நிலைகளின் மூலமாகவோ, பல குரல்களின் மூலமாகவோ — அவர் அதை நிலைநிறுத்துகிறார். அவர் இரண்டுமுறை சொல்லுவதை மிகக் கவனமாகக் கேளுங்கள்.

புறஜாதி ராஜாகூட அந்த அடையாளத்தைக் கண்டுகொண்டான். அவன் யெகோவாவை அறியவில்லை, ஆனால் யோசேப்பின்மேல் ஆவியானவரின் அடையாளத்தைக் கண்டான். விசுவாசியின் இருப்பு யாராலும் தவறாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாததாக இருக்கவேண்டும்.

ஒரு தனிநபர்மேல் தேவ ஆவியானவர் காணக்கூடிய விதத்தில் தங்கியிருப்பதை வேதாகமத்தில் வெளிப்படையாக அங்கீகரிக்கும் முதல் இடம் இதுவே. இந்த மாதிரி, கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானத்தின்போது அவர்மேல் இறங்கிய, பெந்தெகொஸ்தே நாளில் ஒவ்வொரு விசுவாசியின்மேலும் தங்கவிருந்த அதே ஆவியானவரை முன்னறிவிக்கிறது.

ஒரே நாளில் அடிமையிலிருந்து இரண்டாம் அதிகாரியாக. சங்கிலிகளை எழுதிய அதே கரம் முத்திரை மோதிரத்தையும் எழுதியது. தேவனுடைய நோக்கங்கள் நிறைவேறும்போது, அவருடைய நேரம் நிலைமைகளைத் தலைகீழாக மாற்றுகிறது.

அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 7:10 — எல்லா உபத்திரவங்களில் இருந்தும் அவனை விடுவித்து, எகிப்தின் ராஜாவாகிய பார்வோனிடம் அவனுக்கு தயவையும் ஞானத்தையும் அருளினார்; அந்த ராஜா அவனை எகிப்துதேசத்திற்கும் தன் வீடு அனைத்திற்கும் அதிகாரியாக ஏற்படுத்தினான். அதே வாக்கியம் பதின்மூன்று வருடத் துயரத்தையும் நியாயநிரூபணத்தின் காலையையும் உள்ளடக்குகிறது.

மனாசே என்பதற்கு மறத்தல் என்று பொருள். தேவன் யோசேப்பின் கடந்தகாலத்தை அழித்துவிடவில்லை, ஆனால் அதன் கசப்பைக் குணமாக்கினார். பின்னாளில் தன் சகோதரர்களைக் காணும்போது யோசேப்பு அழுவான், ஆனால் அந்தக் காயம் இனி அவனை ஆளவில்லை.

தேவன் நினைவைக் குணமாக்குவது, அந்த நினைவை அழித்துவிடுவதைக் கட்டாயமாகக் குறிக்காது. அது அதன் கொடுக்கை நீக்குகிறது. அநியாயம் செய்யப்பட்ட விசுவாசி பெரும்பாலும் இன்னும் நினைவில் வைத்திருக்கிறான் — ஆனால் விஷம் வெளியே எடுக்கப்பட்டுவிட்டது.

எப்பிராயீம் — பலுகுதல். உபத்திரவத்தை மீறி அல்ல, உபத்திரவத்திற்கு உள்ளேயே. யோசேப்பு பாடுபட்ட தேசமே அவன் பலுகின தேசமானது.

நீண்ட பாடுகளில் இருக்கும் விசுவாசிக்கு — உங்கள் வேதனையின் இடமே உங்கள் கனிகொடுத்தலின் இடமாக இருக்கலாம். உபத்திரவத்தின் தேசத்திலிருந்து தேவன் எப்போதும் உங்களை அகற்றுவதில்லை; சில நேரங்களில் அதிலேயே உங்களைப் பலுகச்செய்கிறார்.