బేతేలుకు తిరిగి వెళ్ళే ముందు, యాకోబు తన ఇంటిని శుద్ధి చేస్తాడు. మీరు దేవుణ్ణి కలుసుకున్న స్థలానికి విగ్రహాలు మీతో రాలేవు. తరువాతి అధ్యాయం మొదలయ్యే ముందు కొంత బరువును వెనుకనే వదిలిపెట్టాలి.

మూడు ఆజ్ఞలు — పారవేసి, పవిత్ర పరచుకుని, వస్త్రాలు మార్చుకోండి. పశ్చాత్తాపం సమగ్రమైనది: తప్పుడుదాన్ని వదిలించుకో, మిగిలినదాన్ని శుద్ధి చేసుకో, నిన్ను నీవు కొత్తగా సమర్పించుకో. ప్రతి ఉజ్జీవంలోనూ నమూనా ఇదే.

వాళ్ళు విగ్రహాలను అప్పగించారు. ఇంటివారు లోబడ్డారు. ఒక కుటుంబంలో ఆత్మీయ నాయకత్వం సాధ్యమే — యాకోబు అధికారం తీసుకున్నాడు, అతని ఇంటివారు అనుసరించారు.

యాకోబు వాటిని పాతిపెట్టాడు. పారవేసిన వాటిని లోతుగా పాతిపెట్టాలి. సగం పాతిపెట్టిన విగ్రహాలు మళ్ళీ పైకి లేస్తాయి. మనం పాక్షికంగా మాత్రమే పరిష్కరించి వదిలేసిన పాపాలు, మనం అత్యంత బలహీనంగా ఉన్నప్పుడు తరచుగా మళ్ళీ కనిపిస్తాయి.

పెనూయేలు దగ్గర ఇచ్చిన కొత్త పేరు (32:28) ఇప్పుడు బేతేలు దగ్గర అధికారికంగా స్థిరపరచబడుతుంది. గుర్తింపు నూతనపరచబడడం కొన్నిసార్లు మళ్ళీ మళ్ళీ జరగాలి. మనం వింటాం, మరచిపోతాం. దేవుడు అదే మాటను మళ్ళీ పలుకుతాడు.

తరువాతి అధ్యాయాల్లో దేవుడు రెండు పేర్లనూ వాడుతాడు — పాత స్వభావం కనిపించినప్పుడు కొన్నిసార్లు యాకోబు, విశ్వాసం గెలిచినప్పుడు కొన్నిసార్లు ఇశ్రాయేలు. అంతం వరకూ మనం ఒకేసారి ఆ రెండూగా ఉంటాం.

రాహేలు ఆ బిడ్డకు బెనోని — "నా దుఃఖపు కుమారుడు" — అని పేరు పెట్టింది. యాకోబు అతనికి బెన్యామీను — "నా కుడిచేతి కుమారుడు" — అని పేరు మార్చాడు. ఒకే బిడ్డ గురించి రెండు దృక్పథాలు.

ఒకే క్షణంలో తల్లి దుఃఖమూ తండ్రి ఆనందమూ. జీవం యొక్క వెల నిజమైనది; జీవం అనే బహుమానమూ నిజమైనది. ఈ రెండిటికీ పేరు పెట్టాలి.

ఈ నమూనా క్రీస్తును ముందుగా సూచిస్తుంది — తండ్రి ఆయనను తన కుడిపార్శ్వాన కూర్చోబెట్టాడు (కీర్తన 110:1), కాని ఆయన తల్లి హృదయం దుఃఖంతో దూసుకుపోయింది (లూకా 2:35).

ఆ సంగతి ఇశ్రాయేలుకు తెలిసింది. పాఠం దాన్ని నమోదు చేసి ఆగిపోతుంది. ఏ చర్యా లేదు. ఈ మౌనం 34 వ అధ్యాయంలోని నమూనాను మళ్ళీ చూపిస్తుంది. కుటుంబంలోని పాపం గురించి యాకోబుకు మళ్ళీ తెలిసింది, అయినా అతడు ఏమీ చేయలేదు.

దీని కోసం రూబేను తన జన్మహక్కును పోగొట్టుకున్నాడు (49:3-4; 1 దినవృత్తాంతములు 5:1). ఆ నష్టం తరతరాలుగా పెరిగింది — రూబేను గోత్రం ఇశ్రాయేలులో ఎప్పుడూ ప్రముఖమైనది కాలేదు.