மிகக் கடினமான காலங்களின் வழியாக ஜனங்கள் சுமந்துசெல்லும் கனவை நினைத்துப்பாருங்கள் — போர் முடியும் நாள், குடும்பம் மீண்டும் ஒன்றுசேரும் நாள், சாதாரணமானது பாதுகாப்பானதாகும் நாள். அப்படிப்பட்ட கனவுகள் அரிதாகவே ஒழுங்காயிருக்கின்றன; அவை பயங்கரத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் கலக்கின்றன, ஏனெனில் முதலில் பயங்கரத்தைக் கடக்கவேண்டியிருக்கிறது. சகரியாவின் கடைசி அதிகாரம் அப்படிப்பட்ட ஒரு கனவு. எருசலேம் கைப்பற்றப்பட்டு, அதன் ஜனங்களில் பாதிப்பேர் கொண்டுபோகப்படுவதோடு அது தொடங்குகிறது. பின்பு தேவனே ஒலிவமலையின்மேல் அடியெடுத்து வைக்கிறார்; மலை பிளக்கிறது; நகரத்திலிருந்து ஜீவத்தண்ணீர் பாய்கிறது; போரிட வந்த ஜாதிகள் அதற்குப் பதிலாகத் தொழுதுகொள்ள வருகின்றன. பரிசுத்தம் என்று குறிக்கப்பட்ட சமையல் பானைகளோடு புத்தகம் முடிகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: பழைய ஏற்பாட்டுத் தீர்க்கதரிசிகள் தங்கள் மிகப் பரந்த தொடுவானத்தில் நிற்கும் இடம் இது. எல்லா ஜாதிகளையும் ஆசீர்வதிக்க அழைக்கப்பட்ட ஒரே குடும்பத்தோடு மூன்றாம் பகுதி தொடங்கியது; இங்கே, பூமியனைத்துக்கும் ராஜாவாக இஸ்ரவேலின் தேவனைத் தொழுதுகொள்ள ஜாதிகள் எருசலேமுக்குத் திரண்டுவருகின்றன. சிறிய பெர்சிய மாகாணத்தைத் தாண்டி ஆறாம் பகுதியாகிய புதிய சிருஷ்டியை நோக்கிச் சுட்டி, மீண்டும் கட்டும் காலத்தின் தீர்க்கதரிசனத்தைச் சகரியா நிறைவுசெய்கிறது — வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 21–22 எடுத்துக்கொள்ளப்போகும் சித்திரங்கள் இவை.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவனுடைய இறுதி வெற்றியோடும் ஆட்சியோடும் புத்தகத்தை நிறைவுசெய்வதற்கு: எருசலேம் மீட்கப்பட்டுப் பாதுகாப்பாக்கப்படுகிறது, ஜாதிகள் தொழுகைக்குள் இழுக்கப்படுகின்றன, பரிசுத்தம் ஆலயத்திலிருந்து ஒவ்வொரு சாதாரணப் பொருளுக்கும் பரவுகிறது.
- 14:1–5 — கர்த்தருடைய ஒரு நாள் வருகிறது: ஜாதிகள் எருசலேமுக்கு எதிராகக் கூடுகின்றன, நகரம் விழுகிறது, அதன் ஜனங்களில் பாதிப்பேர் சிறையிருப்புக்குப் போகிறார்கள். பின்பு கர்த்தர் யுத்தம்பண்ணப் புறப்படுகிறார். அவருடைய பாதங்கள் ஒலிவமலையின்மேல் நிற்கின்றன; அது கிழக்கிலிருந்து மேற்காகப் பிளந்து ஒரு பெரிய பள்ளத்தாக்காகிறது; உசியாவின் நாட்களில் நடந்த பூமியதிர்ச்சிக்குத் தப்பி ஓடியதுபோல ஜனங்கள் ஓடுகிறார்கள்; தேவன் தம்முடைய எல்லாப் பரிசுத்தவான்களோடும் வருகிறார்.
- 14:6–11 — காலமே மாறுகிறது — குளிரும் உறைபனியும் இல்லை, இடைவிடாத ஒரே பகல், மாலையிலும் வெளிச்சம். எருசலேமிலிருந்து ஜீவத்தண்ணீர் புறப்பட்டு ஓடுகிறது; பாதி கிழக்குக் கடலுக்கும் பாதி மேற்குக் கடலுக்கும், கோடையிலும் மாரியிலும். கர்த்தர் பூமியனைத்துக்கும் ராஜாவாகிறார்; அவருடைய நாமம் ஒன்றே. தேசம் சமமாக்கப்படுகிறது; எருசலேம் உயர்த்தப்பட்டு, பாதுகாப்பாகக் குடியிருக்கப்படுகிறது; இனி ஒருபோதும் சாபத்துக்குள்ளாவதில்லை.
- 14:12–15 — எருசலேமைத் தாக்கிய ஜாதிகள் அழுகிப்போகச்செய்யும் வாதையாலும் திகிலாலும் அடிக்கப்பட்டு, ஒருவர்மேல் ஒருவர் திரும்புகிறார்கள். யூதாவும் போரில் சேர்கிறது; ஜாதிகளின் செல்வம் — பொன், வெள்ளி, வஸ்திரங்கள் — சேர்க்கப்படுகிறது; அந்த வாதை அவர்களுடைய மிருகங்கள்மேலும் விழுகிறது.
- 14:16–19 — ஜாதிகளில் தப்பினவர்கள் ராஜாவைத் தொழுதுகொள்ளவும் கூடாரப்பண்டிகையை ஆசரிக்கவும் ஒவ்வொரு வருஷமும் போவார்கள். மறுக்கும் எந்த ஜனத்துக்கும் — எகிப்து பெயரிடப்படுகிறது — மழை இருக்காது. முன்னாள் சத்துருக்கள் யாத்ரீகர்களாகிறார்கள்.
- 14:20–21 — ஒருகாலத்தில் பிரதான ஆசாரியனுடைய தலைப்பாகையில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த 'கர்த்தருக்குப் பரிசுத்தம்' என்பது இப்போது குதிரைகளின் மணிகளில் எழுதப்படுகிறது; எருசலேமிலும் யூதாவிலுமுள்ள ஒவ்வொரு சமையல் பானையும் ஆலயக் கிண்ணங்களைப்போலப் பரிசுத்தமாகிறது. இனி கர்த்தருடைய ஆலயத்தில் வியாபாரி ஒருவனும் இருக்கமாட்டான்.
முக்கிய வசனம்: சகரியா 14:9 · அதனால் என்ன: சகரியாவின் இறுதிச் சித்திரம் உலகத்திலிருந்து தப்பியோடுவது அல்ல; தேவனுடைய பரிசுத்தம் எல்லாவற்றுக்குள்ளும் — குதிரைகள், சமையலறைகள், அன்றாட வாழ்க்கை — ஊறிப்போவதுதான். உங்கள் வேலையும் உங்கள் சமையல் பானைகளும் தேவனுக்கு முக்கியமானவை என்ற ஒரு தரிசனம் இது. சத்துருக்கள் தொழுகிறவர்களாக மாறுவதோடு அது முடிகிறது; அது வெறும் வெற்றியைவிடக் கடினமானதும் பெரியதுமான நம்பிக்கை.