மனுஷன் எம்மாத்திரம்?

மின்சாரம் போகும் ஒரு கிராமத்தில், வானம் திரும்பி வருகிறது. நகரத்தின்மேல் மங்கலான சில நட்சத்திரங்களை மட்டுமே பார்த்த குழந்தைகள் திடீரென்று ஆயிரக்கணக்கானவற்றையும், இருளின் குறுக்கே பால்வீதியின் பட்டையையும் பார்க்கிறார்கள். அந்தத் தருணத்தில் பெரும்பாலானவர்கள் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு காரியங்களை உணருகிறார்கள்: நாம் எவ்வளவு சிறியவர்கள், மேலே பார்த்து வியக்க நம்மால் முடிகிறதே என்பது எவ்வளவு விந்தையானது. சங்கீதம் 8 அந்த இரட்டை உணர்வுக்குள்ளேயே வாழ்கிறது. இரவுகளை வயல்வெளிகளில் கழித்த ஒரு மேய்ப்பனுக்கு அது நன்றாகத் தெரிந்திருக்கும். சங்கீதம் அந்த உணர்வைத் துதியாக மாற்றுகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: சங்கீதம் 8 முதலாம் பகுதியாகிய படைப்பு வரை பின்னோக்கிச் செல்லுகிறது. மனிதர்கள் தேவனுடைய சாயலில் உண்டாக்கப்பட்டு பூமியின்மேல் பொறுப்பு கொடுக்கப்படும் ஆதியாகமம் 1:26–28ஐப் பற்றிப் பாடப்படும் ஒரு தியானம் அது. மூன்றாம் பகுதியில், இஸ்ரவேலின் ராஜா அந்த அழைப்பை உருவகப்படுத்த வேண்டியவன். புதிய ஏற்பாடு சங்கீதத்தை நான்காம் பகுதிக்குள் முன்னோக்கி வாசிக்கிறது; ஆதாமின் சந்ததி இன்னும் முழுமையாக ஆகாததை நிறைவேற்றும் உண்மையான மனிதனை இயேசுவில் காண்கிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: படைப்பில் தேவனுடைய மகத்துவத்தைத் துதிப்பதும், அதில் மனிதகுலத்தின் வியப்பூட்டும் இடத்தைப் பெயரிடுவதும்: நட்சத்திரங்களுக்கு அருகில் சிறியவர்கள், ஆனாலும் கனத்தால் முடிசூட்டப்பட்டு உலகத்தின்மேல் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்டவர்கள்.

• 8:1–2 — சங்கீதம் ஒரு பல்லவியோடு தொடங்குகிறது: பூமியெங்கும் கர்த்தருடைய நாமம் எவ்வளவு மகத்துவமுள்ளது. தேவனுடைய மகிமை வானங்களுக்கு மேலானது; ஆனாலும் தம்முடைய சத்துருக்களை அடக்கக் குழந்தைகள், பாலகர்களுடைய வாயிலிருந்து அவர் ஒரு கோட்டையைக் கட்டுகிறார்.
• 8:3–4 — தேவனுடைய விரல்களின் கிரியையாகிய வானங்களையும், அவர் நிலைநிறுத்திய சந்திரனையும் நட்சத்திரங்களையும் பார்த்து, மரணத்துக்குரிய மனிதர்களைத் தேவன் ஏன் நினைக்க வேண்டும், ஏன் விசாரிக்க வேண்டும் என்று பாடுகிறவன் கேட்கிறான்.
• 8:5–8 — ஆனாலும் தேவன் மனிதர்களைப் பரலோகவாசிகளைவிடச் சற்றுச் சிறியவர்களாக மட்டுமே உண்டாக்கி, மகிமையாலும் கனத்தாலும் முடிசூட்டினார். தம்முடைய கிரியைகளின்மேல் அவர்களுக்கு ஆளுகை கொடுத்தார்: ஆடுமாடுகள், காட்டு மிருகங்கள், பறவைகள், மீன்கள், கடல்களில் சஞ்சரிக்கும் யாவும்.
• 8:9 — தொடக்கப் பல்லவி மறுபடியும் வருகிறது. கவிதை தேவனுடைய மகத்துவத்தோடு தொடங்கி அதோடு முடிகிறது; ஆகவே மனித மேன்மை தேவனுடைய பெரிய மகிமை என்ற சட்டகத்துக்குள்ளேயே அமர்ந்திருக்கிறது.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 8:4  ·  அதனால் என்ன: நவீன மனிதர்கள், மனிதர்களே எல்லாம் என்று நினைப்பதற்கும், நாம் ஒன்றுமில்லை — பரந்த பிரபஞ்சத்தில் வெறும் துகள்கள் — என்று நினைப்பதற்கும் இடையே ஊசலாடுகிறார்கள். சங்கீதம் 8 இரண்டு உண்மைகளையும் சேர்த்துப் பிடித்துக்கொள்கிறது. நாம் சிறியவர்கள், ஆனாலும் வேண்டுமென்றே கனப்படுத்தப்பட்டவர்கள். அந்த மேன்மை ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் உரியது — அவர்களுடைய சாதி, அந்தஸ்து, திறமை எதுவாயிருந்தாலும் — அது ஒரு பொறுப்போடு வருகிறது: படைப்பைச் சூறையாடுவதற்கு அல்ல, தேவனுடைய உக்கிராணக்காரர்களாக அதைப் பராமரிப்பதற்கு.