என் கால்கள் ஏறக்குறைய சறுக்கின

ஓர் அரசு அலுவலகத்தில் வேலைசெய்யும் நேர்மையான ஒரு எழுத்தரைக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். இருபது ஆண்டுகளாக அவர் ஒவ்வொரு லஞ்சத்தையும் மறுத்திருக்கிறார். அவருடைய ஸ்கூட்டர் பழையது; பிள்ளைகளின் பள்ளிக் கட்டணம் ஒவ்வொரு மாதமும் போராட்டம். இதற்கிடையில், ஒவ்வொரு கோப்புக்கும் 'ஸ்பீட் மணி' வாங்கும் பக்கத்து மேசை சக ஊழியர் மூன்று மாடி வீடு கட்டி, தன் மகனை வெளிநாட்டுக்கு அனுப்புகிறார். ஒரு மாலை மழையில் வீடு திரும்பும்போது, அந்த எழுத்தர் இதுவரை உரக்கச் சொல்லாத கேள்வியைக் கேட்கிறார்: என் நேர்மையால் எனக்கு உண்மையில் என்ன கிடைத்தது? சங்கீதம் 73 அந்தக் கேள்வியே — மற்றவர்களின் ஆராதனையை வழிநடத்திய ஒருவன் கேட்டது — அது அவனுடைய விசுவாசத்தையே ஏறக்குறைய முடித்துவிட்ட கேள்வி.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: சங்கீதம் 73 சங்கீதப் புத்தகத்தின் மூன்றாம் புத்தகத்தைத் தொடங்குகிறது; அந்தத் தொகுப்பில் ஆசாபும் கோராகின் புத்திரரும் — ஆலயப் பாடகர்கள் — மேலோங்கி நிற்கிறார்கள். இரண்டாம் புத்தகத்தை முடிக்கும் உறுதியான அரச வாக்குறுதிகளுக்குப் பின்பு (சங்கீதம் 72), மூன்றாம் புத்தகம் சந்தேகத்தோடு தொடங்குகிறது. மூன்றாம் பகுதியில், தேவன் செம்மையானவர்களை ஆசீர்வதிக்கிறார் என்று இஸ்ரவேலுக்குக் கற்பிக்கப்பட்டிருந்தது; யோபுவும் பிரசங்கியும் செய்வதுபோல, இந்தச் சங்கீதம் அந்தப் போதனையை உண்மையான வாழ்க்கைக்கு எதிராகச் சோதித்து, எளிமையான பதிலை அல்ல, ஆழமான பதிலைக் கண்டடைகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: அநீதி தண்டிக்கப்படாமல் போவதைப் பார்ப்பதால் வரும் விசுவாச நெருக்கடிக்கு நேர்மையான குரல் கொடுப்பது; அதைக் கடந்துசெல்ல ஒரு வழியைக் காட்டுவது: ஒரு நேர்த்தியான விளக்கம் அல்ல, துன்மார்க்கரின் முடிவைப் பற்றியும், விசுவாசியின் உண்மையான பங்காகிய தேவனைப் பற்றியும் மாறிய ஒரு பார்வை.

• 73:1–3 — அவன் விசுவாச அறிக்கையோடு தொடங்குகிறான் — இருதயத்தில் சுத்தமுள்ளவர்களுக்குத் தேவன் உண்மையாகவே நல்லவர் — பின்பு அதைக் கைவிடும் நிலைக்கு எவ்வளவு நெருங்கி வந்தான் என்று ஒப்புக்கொள்கிறான். அகந்தையுள்ளவர்கள் செழிப்பதைக் கண்டு அவர்கள்மேல் பொறாமைகொண்டதால், அவன் கால்கள் ஏறக்குறைய சறுக்கின.
• 73:4–14 — சுகமாக வாழும் துன்மார்க்கரின் கூர்மையான ஒரு சித்திரம்: ஆரோக்கியமானவர்கள், கொழுத்தவர்கள், கவலையற்றவர்கள்; பெருமையை ஆரமாகவும் கொடுமையை வஸ்திரமாகவும் அணிந்தவர்கள். அவர்கள் தேவனைப் பரியாசம் செய்கிறார்கள் — 'அவருக்கு எப்படித் தெரியும்?' — மக்கள் அவர்களிடம் திரண்டுபோகிறார்கள். ஆகவே, ஒவ்வொரு காலையிலும் தண்டிக்கப்படுகிறவன் தானே என்பதால், தன் இருதயத்தைச் சுத்தமாக வைத்தது வீண் என்று அவன் முடிவுசெய்கிறான்.
• 73:15–20 — அதைச் சொன்னால் தேவனுடைய மக்களுக்குத் துரோகம் செய்வதாகும் என்று அறிந்து, அவன் அதை உரக்கச் சொல்லாமல் அடக்கிக்கொள்கிறான். அதைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வது களைப்பூட்டுகிறது — தேவனுடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள் போகும்வரை. அங்கே அவர்களுடைய முடிவைக் காண்கிறான்: அவர்கள் சறுக்கலான இடத்தில் நிற்கிறார்கள்; விழித்தெழுகிறவனுக்குக் கனவு மறைவதுபோல மறைந்துபோகிறார்கள்.
• 73:21–26 — அவன் தன் கசப்பைத் திரும்பிப் பார்த்து, தேவனுக்கு முன்பாகத் தன்னை ஒரு மிருகம்போல இருந்தவன் என்று சொல்கிறான். ஆனாலும் தேவன் ஒருபோதும் விட்டுவிடவில்லை: அவனுடைய வலதுகையைப் பிடித்தார், இப்போது அவனை வழிநடத்துகிறார், பின்பு அவனை மகிமையில் ஏற்றுக்கொள்வார். 'பரலோகத்தில் உம்மைத் தவிர எனக்கு யார் உண்டு?' மாம்சமும் இருதயமும் தளர்ந்துபோகலாம்; ஆனால் தேவனே என்றென்றைக்கும் அவனுடைய பெலனும் பங்குமானவர்.
• 73:27–28 — தேவனைவிட்டுத் தூரமாய்ப் போகிறவர்கள் அழிந்துபோவார்கள். அவனுக்கோ, தேவனுக்கு அருகில் இருப்பதே நன்மை; அவன் ஆண்டவரைத் தன் அடைக்கலமாக்கிக்கொண்டான், அவருடைய எல்லாச் செயல்களையும் சொல்லுவான்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 73:26  ·  அதனால் என்ன: கோணலான ஓர் அமைப்பில் நேர்மையாக வாழ முயன்ற எவருக்கும் இந்தச் சங்கீதத்தின் வலி தெரியும். அது சந்தேகப்படுகிறவனைக் கடிந்துகொள்வதில்லை; அவனைப் பேச விடுகிறது. அவனை மாற்றுவது எது என்று கவனியுங்கள்: வங்கிக் கணக்கு இருப்பு அல்ல, ஊழல்காரருக்கு வரும் திடீர்த் தண்டனை அல்ல, ஆராதனையில் பெற்ற ஒரு புதிய பார்வையே. தான் உண்மையில் விரும்பியது அவர்களுடைய செல்வம் அல்ல, தேவனே என்று அவன் கண்டுகொள்கிறான். ஒருபோதும் சுகமாகாத ஒரு வாழ்க்கையிலும் நிலைத்திருக்கக்கூடிய பதில் அது.