பல இந்தியக் கிராமங்களில் பொங்கல் அல்லது சங்கராந்தி அன்று, புதிய அறுவடையின் முதல் அரிசி பானையிலிருந்து பொங்கி வழியும்வரை கொதிக்கவைக்கப்படுகிறது — அந்தப் பொங்கி வழிதல்தான் முழு நோக்கமும். குடும்பம் சாப்பிடுகிறது; ஆனால் இனிப்புகள் அக்கம்பக்கத்தாருக்கும், வேலையாட்களுக்கும், தெருவின் அந்தப் பக்கம் இருக்கும் உறவினருக்கும் போகின்றன. ஒரே களஞ்சியத்தில் பூட்டிவைக்கப்படும் நல்ல அறுவடை ஏதோ தவறாகத் தோன்றுகிறது. சங்கீதம் 67 சரியாக அப்படிப்பட்ட பொங்கி வழியும் ஆசீர்வாதத்துக்கான இஸ்ரவேலின் சிறிய ஜெபம். தம் மக்களுக்கு நன்மை செய்யும்படி அது தேவனிடம் கேட்கிறது; அதே மூச்சில் ஏன் என்றும் சொல்கிறது: எங்குமுள்ள மக்கள் அவரை அறியும்படி.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஆபிராம் அழைக்கப்பட்டபோது, அந்த வாக்குறுதி பூமியின் எல்லா வம்சங்களுக்குமான ஆசீர்வாதத்தோடு முடிந்தது (ஆதியாகமம் 12:3). எண்ணாகமம் 6-ல் உள்ள ஆசாரியர்களின் ஆசீர்வாதம் — கர்த்தர் உன்னை ஆசீர்வதித்து, உன்னைக் காத்து, தம் முகத்தை உன்மேல் பிரகாசிக்கப்பண்ணுவாராக — இஸ்ரவேலின்மேல் சொல்லப்பட்டது. ஆலயத்தின் காலத்தில் சங்கீதம் 67 அந்த ஆசாரிய ஆசீர்வாதத்தை எடுத்து, வேண்டுமென்றே ஜாதிகளை நோக்கி மீண்டும் வெளிப்புறமாகத் திருப்புகிறது; இவ்வாறு மூன்றாம் பகுதியின் கதையை அதன் மூல உலகளாவிய நோக்கத்தோடு கட்டிவைக்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவன் அவர்கள்மேல் வைத்த ஆசீர்வாதம் அவர்களோடு முடிந்துபோவதற்காக ஒருபோதும் அல்ல, அவருடைய இரட்சிக்கும் வழிகளை எல்லா ஜாதிகளுக்குள்ளும் அறியப்பண்ணுவதற்கே என்பதை, இஸ்ரவேலின் சொந்த ஆராதனையின் மையத்திலேயே அதற்கு நினைப்பூட்டுவது.
- 67:1–2 — ஜெபம் ஆசாரிய ஆசீர்வாதத்தைக் கடன்வாங்குகிறது — எங்களுக்கு இரங்கி, எங்களை ஆசீர்வதித்து, உம்முடைய முகத்தை எங்கள்மேல் பிரகாசிக்கப்பண்ணும் — உடனே காரணத்தையும் தருகிறது: பூமியில் உம்முடைய வழியும், எல்லா ஜாதிகளுக்குள்ளும் உம்முடைய இரட்சிப்பும் அறியப்படும்படி.
- 67:3–5 — ஒரு பல்லவி மையப்பகுதியைச் சூழ்ந்திருக்கிறது: ஜனங்கள் உம்மைத் துதிக்கட்டும், எல்லா ஜனங்களும் உம்மைத் துதிக்கட்டும். ஜாதிகள் மகிழ்ந்து பாடும்படி அழைக்கப்படுகின்றன; ஏனெனில் தேவன் அவர்களை நியாயமாக நியாயந்தீர்த்து வழிநடத்துகிறார் — அவர் இஸ்ரவேலின் தேவன் மட்டுமல்ல.
- 67:6–7 — பூமி தன் பலனைத் தந்திருக்கிறது; தேவன் தம் மக்களை ஆசீர்வதித்திருக்கிறார். சங்கீதம் தொடங்கிய இடத்திலேயே முடிகிறது, அந்த ஆசீர்வாதம் வெளிநோக்கித் திரும்புகிறது: பூமியின் எல்லைகளெல்லாம் அவருக்குப் பயப்படுவதாக.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 67:2 · அதனால் என்ன: தேவனுடைய ஆசீர்வாதத்தை நமக்காக விரும்புவது இயல்பானது — உடல்நலம், நல்ல விளைச்சல், நிலையான வேலை. சங்கீதம் 67 அதை இகழவில்லை. ஆனால் அந்த ஆசீர்வாதம் எதற்காக என்று அது கேட்கிறது. அதன் பார்வையில், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சமூகம் என்பது தன் வாழ்க்கையால் தேவனுடைய நன்மையை மற்றவர்களுக்குக் காணக்கூடியதாக்கும் சமூகம். எந்தச் சபைக்கும் குடும்பத்துக்கும் இது கடினமான ஒரு சோதனை: நாம் பெற்றது பொங்கி வழிகிறதா, அல்லது களஞ்சியத்திலேயே இருக்கிறதா?