நீண்ட நோய்க்குப் பின் ஒருவர் வீடு திரும்பும்போது, முதல் சில நாட்கள் பார்வையாளர்களால் நிறைந்திருக்கும். அக்கம்பக்கத்தார் முன்னறையில் அமர்கிறார்கள், தேநீர் சுற்றி வருகிறது, கதை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது — காய்ச்சல் விட்ட அந்த இரவு, தாமதமாக வரை இருந்த மருத்துவர், ஏறெடுக்கப்பட்ட ஜெபங்கள். பின்பு சில வேளைகளில், நோயுற்றிருந்தவர் ஒரு நண்பனை அமைதியாகத் தனியே அழைத்து, இன்னும் தனிப்பட்ட ஒன்றைச் சொல்கிறார்: இது எனக்குள் இதைச் செய்தது. சங்கீதம் 66-க்கு அந்த இரட்டை வடிவம் உண்டு. அது முழு உலகத்துக்குமான ஒரு பொதுக் கொண்டாட்டமாகத் தொடங்கி, ஒருவன், 'இங்கே வாருங்கள், தேவன் என் ஆத்துமாவுக்குச் செய்ததைச் சொல்லுகிறேன்' என்று சொல்வதோடு முடிகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இஸ்ரவேலின் ஆராதனை நினைவுகூரப்பட்ட மீட்பின்மேல் கட்டப்பட்டது: யாத்திரையில் பிரிந்த சமுத்திரம், கால்நடையாய்க் கடந்த யோர்தான். சாலொமோன் பிரதிஷ்டை செய்த ஆலயத்தில், அந்தத் தேசிய நினைவுகள் பாடல்களாயின; தனிப்பட்ட ஆராதனையாளர்கள் இக்கட்டில் செய்த பொருத்தனைகளை நிறைவேற்ற தங்கள் சொந்தக் காணிக்கைகளைக் கொண்டுவந்தார்கள். மூன்றாம் பகுதியின் நடுவில், சங்கீதம் 66 இவ்விரண்டையும் — தேசத்தின் கதையையும் ஓர் ஆராதனையாளனின் கதையையும் — ஒன்றாகத் தைக்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒரு மக்களின் பகிரப்பட்ட மீட்பின் வரலாறும் ஒரு விசுவாசியின் தனிப்பட்ட விடுதலையும் ஒரே கதைக்கு உரியவை என்று காட்டுவது; சோதனை, நன்றிசெலுத்துதல், நிறைவேற்றப்பட்ட பொருத்தனைகள், நேர்மையான சுயபரிசோதனை ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஓர் ஆராதனைக்கு மாதிரியாக இருப்பது.
- 66:1–7 — முழுப் பூமியும் ஆனந்தசத்தமிட்டு, தேவனுடைய நாமத்தின் மகிமையைப் பாடும்படி சொல்லப்படுகிறது. அவர் செய்ததை 'வந்து பாருங்கள்': அவர் சமுத்திரத்தை வெட்டாந்தரையாக்கினார்; அவருடைய மக்கள் ஆற்றைக் கால்நடையாய்க் கடந்தார்கள். அவர் என்றென்றைக்கும் ஆளுகை செய்து, ஜாதிகளைக் கண்காணிக்கிறார்.
- 66:8–12 — இஸ்ரவேலை உயிரோடு காத்த தேவனை ஸ்தோத்திரிக்கும்படி ஜனங்கள் அழைக்கப்படுகிறார்கள். ஆனால் அந்த நினைவு இனிமையானது மட்டுமல்ல: வெள்ளி புடமிடப்படுவதுபோல தேவன் அவர்களைச் சோதித்தார், அவர்களை வலையில் விழப்பண்ணினார், அவர்கள்மேல் பாரங்களைச் சுமத்தினார், மற்றவர்கள் அவர்கள் தலைகள்மேல் ஏறிச்செல்ல விட்டார். அவர்கள் நெருப்பையும் தண்ணீரையும் கடந்துபோனார்கள் — அவர் அவர்களைச் செழிப்பான இடத்துக்குக் கொண்டுவந்தார்.
- 66:13–15 — குரல் 'நாங்கள்' என்பதிலிருந்து 'நான்' என்பதற்கு மாறுகிறது. ஓர் ஆராதனையாளன், தான் இக்கட்டில் இருந்தபோது செய்த பொருத்தனைகளைச் செலுத்த, சர்வாங்க தகனபலிகளோடு ஆலயத்துக்குள் பிரவேசிக்கிறான் — ஆட்டுக்கடாக்கள், காளைகள், வெள்ளாட்டுக்கடாக்கள் ஆகியவற்றின் தாராளமான காணிக்கை.
- 66:16–20 — 'வந்து கேளுங்கள்': தேவனுக்குப் பயப்படுகிறவர்களிடம், தேவன் தனக்குச் செய்ததை அவன் சொல்கிறான். அவன் கூப்பிட்டான், தேவன் கேட்டார் — ஆனாலும் தன் இருதயத்தில் பாவத்தைப் பேணியிருந்தால் ஆண்டவர் கேட்டிருக்கமாட்டார் என்று அவன் ஒப்புக்கொள்கிறான். தன் ஜெபத்தையும் தம் மாறாத கிருபையையும் தன்னைவிட்டு விலக்காத தேவனை ஸ்தோத்திரிப்பதோடு சங்கீதம் முடிகிறது.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 66:16 · அதனால் என்ன: விசுவாசம் முழுவதும் பொதுவானதாக — தனிப்பட்ட கனமில்லாத பெரிய பகிரப்பட்ட கதைகளாக — ஆகிவிடலாம்; அல்லது பெரிய எதனோடும் தொடர்பில்லாமல் முழுவதும் தனிப்பட்டதாக ஆகிவிடலாம். சங்கீதம் 66 இரண்டையும் பிடித்துக்கொள்கிறது. மீட்பு என்றால் துன்பமே இல்லை என்று பாசாங்கு செய்யவும் அது மறுக்கிறது: புடமிடும் நெருப்பும் கனமான பாரங்களும் சொல்லப்படும் கதையின் பகுதியே. ஒருவன் தன் சொந்த இருதயத்தை நேர்மையாகப் பார்ப்பதோடு சாட்சி வரும்போது அது அதிகக் கனம் பெறுகிறது என்றும் அது அமைதியாகக் குறிப்பிடுகிறது.