பல இந்திய ஊர்களிலும் நகரங்களிலும், இருட்டிய பின் தெருநாய்களே தெருக்களை ஆள்கின்றன. பகலில் அவை புழுதியில் தூங்குகின்றன; இரவில் கூட்டங்களாகத் திரிந்து, குரைத்துக்கொண்டும் சுற்றிக்கொண்டும் இருக்கின்றன; தனியாக வீடு திரும்பும் எவரும் அந்த அச்சுறுத்தலை உணர்கிறார்கள். இந்தச் சங்கீதம் தொட முயலும் சித்திரம் அதுவே. ஒவ்வொரு மாலையும் திரும்பி வந்து, பட்டணத்தைச் சுற்றித்திரியும்போது நாய்களைப்போல உறுமி, தங்கள் இரையை முகர்ந்து தேடும் எதிரிகளைப் பாடகன் இரண்டு முறை விவரிக்கிறான். அதன் தலைப்பு, விடியற்காலையில் அவனைக் கொல்லக் காத்துக்கொண்டு சவுலின் ஆட்கள் தாவீதின் வீட்டைச் சூழ்ந்த இரவோடு அதை இணைக்கிறது. அதன் முதல் பின்னணி எதுவாயினும், பயத்தோடு ஓர் இரவைக் கழித்து, காலை வரும்போது பாடுவேன் என்று எதிர்பார்க்கும் ஒருவருடைய ஜெபம் இது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி — இஸ்ரவேலின் கதை. அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டும் வேட்டையாடப்படும், காத்திருக்கும் ராஜாவாகிய தாவீது, இப்போது அச்சுறுத்தலின்கீழ் ஜெபிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறான். தாவீதின் 'மிக்தாம்' என்று தலைப்பிடப்பட்ட ஜெபங்களின் ஒரு தொகுப்பைச் (சங்கீதங்கள் 56–60) சேர்ந்தது சங்கீதம் 59; மனித அதிகாரம் வன்முறையாக மாறும்போது தேவன்மேலுள்ள நம்பிக்கையை அவை வெளிப்படுத்துகின்றன. இஸ்ரவேலின் ஆராதனை உண்மையான ஆபத்திலிருந்து எப்படி வளர்ந்தது என்பதையும், ஒவ்வொரு காலத்திலும் துன்புறுத்தப்படுகிறவர்கள் தங்கள் சொந்த இரவுகளுக்கான வார்த்தைகளை ஏன் இங்கே கண்டடைந்திருக்கிறார்கள் என்பதையும் அது காட்டுகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: அநியாயமான தாக்குதலின்கீழ் உண்டாகும் பயத்துக்கும் கோபத்துக்கும் குரல் கொடுப்பது; நியாயத்தீர்ப்பைத் தானே எடுத்துக்கொள்ளாமல் தேவனிடம் ஒப்படைப்பது; இரவுநேரத் திகிலிலிருந்து, அடைக்கலமாகிய தேவனைப் பற்றிய காலைநேரத் துதிக்கு நகர்வது.
- 59:1–5 — தான் அவர்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யாதிருந்தும், தனக்காகப் பதுங்கிக் காத்திருக்கும் இரத்தவெறியுள்ள மனிதர்களிடமிருந்து மீட்கப்படும்படி பாடகன் மன்றாடுகிறான். சேனைகளின் தேவனாகிய கர்த்தரும் இஸ்ரவேலின் தேவனுமானவர் விழித்தெழுந்து, பார்த்து, துரோகமாய் நடக்கும் ஜாதிகளைத் தண்டிக்கும்படி அவரை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறான்.
- 59:6–10 — எதிரிகள் ஒவ்வொரு மாலையும் திரும்பி வந்து, நாய்களைப்போல ஊளையிட்டுப் பட்டணத்தைச் சுற்றித்திரிகிறார்கள்; யாரும் கேட்பதில்லை என்பதுபோல அவர்கள் வாய் கூர்மையான வார்த்தைகளைக் கக்குகிறது. ஆனால் தேவன் அவர்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறார். பாடகன் தன் பெலனும் அரணுமாகிய தேவனுக்காகக் காத்திருக்கிறான்; தன்னை நேசிக்கும் தேவன் தனக்கு முன்பாகச் செல்வார் என்று நம்புகிறான்.
- 59:11–13 — வியப்பூட்டும் விதத்தில், ஜனங்கள் மறந்துவிடாதபடி அவர்களை உடனே கொன்றுவிட வேண்டாம் என்று அவன் தேவனிடம் கேட்கிறான்; மாறாக அவர்களைத் தள்ளாடச் செய்து, கீழே விழச்செய்து, பின்பு அவர்களுடைய சாபங்களுக்காகவும் பொய்களுக்காகவும் கோபத்தில் அவர்களை நிர்மூலமாக்கும்படி கேட்கிறான் — தேவன் யாக்கோபில் ஆளுகிறார் என்று பூமி முழுவதும் அறியும்படி.
- 59:14–17 — நாய்களைப் போன்ற எதிரிகள் மாலையில் திரும்பி வந்து, இரைக்காக அலைந்து, திருப்தியடையாதபோது உறுமுகிறார்கள். ஆனால் பாடகன் காலையில் தேவனுடைய பெலனையும் மாறாத கிருபையையும் பாடுவான்; ஏனெனில் நெருக்கத்தின் நாளில் தேவன் அவனுக்கு அரணும் அடைக்கலமுமாயிருந்தார்.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 59:16 · அதனால் என்ன: இந்தச் சங்கீதம் பயம் இல்லை என்று பாசாங்கு செய்வதில்லை; வாசலில் நிற்கும் நாய்களைப் பெயரிட்டுச் சொல்கிறது. எதிரிக்கு எதிரான அதன் ஜெபங்கள் உக்கிரமானவை; ஆனால் அவை ஜெபங்கள் — செயல்படுத்தப்படாமல் தேவனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட கோபம். கட்டுப்படுத்த முடியாத அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்ளும் எவருக்கும் அது ஒரு நேர்மையான மாதிரி: நீங்கள் உணர்வதைச் சொல்லுங்கள், நியாயத்தைத் தேவனிடம் விடுங்கள், அவருடைய உண்மைத்தன்மையை மீண்டும் பாடக்கூடிய காலையை நோக்கிப் பாருங்கள்.