யோனத்தானின் அம்புகள்

சில நட்புகளுக்கு விலைகொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. தன் தகப்பனை நேசிக்கும் ஒரு மகனும், அந்தத் தகப்பன் கொல்ல விரும்பும் ஒரு நண்பனும் — இந்த இரண்டு விசுவாசங்களில் ஒன்று உடையாமல் இரண்டையும் நீண்ட காலம் வைத்துக்கொள்ள முடியாது. யோனத்தான் சவுலின் சிங்காசனத்தின் வாரிசு; தாவீதோ அதை எடுத்துக்கொள்வான் என்று எல்லாரும் சந்தேகிக்கும் மனிதன். அரண்மனை அரசியலின் ஒவ்வொரு விதிப்படியும், தாவீது ஒழிந்துபோக வேண்டும் என்றே யோனத்தான் விரும்ப வேண்டும். மாறாக, அவர்கள் இருவரும் ஒரு வயலில் ஓர் இரகசிய அடையாளத்தை வகுக்கிறார்கள் — சில அம்புகள், அவற்றை எடுத்துவர அனுப்பப்படும் ஒரு பையன், ஓடு என்று பொருள்படும் ஒரு உரத்த கட்டளை. பழைய ஏற்பாட்டின் மிக மென்மையான அதிகாரங்களில் ஒன்று இது; வளர்ந்த இரண்டு மனிதர்கள் ஒரு வயலில் அழுவதோடு இது முடிகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இஸ்ரவேலின் கதையாகிய மூன்றாம் பகுதியில், முடியாட்சி தொடங்கி அதிக காலமாகவில்லை; ஏற்கனவே முதல் ராஜா தோல்வியடைந்துகொண்டிருக்கிறான். தேவன் அமைதியாகத் தாவீதை அபிஷேகம்பண்ணியிருக்கிறார் (1 சாமுவேல் 16); சவுலின் பொறாமை ஈட்டி எறிவதிலிருந்து வெளிப்படையான சதித்திட்டங்களாக வளர்ந்திருக்கிறது. இந்தப் பிளவு நிரந்தரமானது என்று இந்த அதிகாரம் உறுதிசெய்கிறது: தாவீது இனி ஒருபோதும் பாதுகாப்பாக அரண்மனைக்குத் திரும்ப முடியாது. தாவீதுக்கும் யோனத்தானின் சந்ததியாருக்கும் இடையே ஓர் உடன்படிக்கையையும் அது நடுகிறது; பல ஆண்டுகளுக்குப் பின், யோனத்தானின் மகனாகிய மேவிபோசேத்துக்குத் தயவு காட்டத் தாவீது அவனைத் தேடும்போது கதை அதை நினைவுகூரும்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: சவுல் தாவீதைக் கொல்லவே எண்ணுகிறான் என்பதைச் சந்தேகமின்றி உறுதிப்படுத்துவது; உரிமையுள்ள வாரிசு தேவன் தெரிந்தெடுத்தவனுக்காகத் தானாகவே விலகிக்கொள்வதைக் காட்டுவது — சுயநலத்தைவிடத் தேவனுடைய நோக்கத்துக்கான விசுவாசம் தெரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.

• 20:1–11 — ராமாவில் சவுலிடமிருந்து இப்போதுதான் தப்பிய தாவீது, தான் என்ன தவறு செய்தேன் என்று யோனத்தானிடம் கேட்கிறான். தன் தகப்பன் கொலை செய்ய எண்ணுகிறான் என்பதை யோனத்தானால் நம்ப முடியவில்லை. தாவீது ஒரு சோதனையை முன்மொழிகிறான்: அவன் அமாவாசைப் பண்டிகைக்குப் போகாமல் இருப்பான்; அவனுடைய காலியான இருக்கைக்குச் சவுல் காட்டும் எதிர்வினை அவர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிடும்.
• 20:12–23 — எப்படியிருந்தாலும் தாவீதை எச்சரிப்பதாக யோனத்தான் ஆணையிட்டு, பதிலுக்கு, தாவீதின் எதிரிகள் ஒழிந்த பின்பும், யோனத்தானின் குடும்பத்துக்குத் தயவு காட்டுவதைத் தாவீது ஒருபோதும் நிறுத்தக்கூடாது என்று கேட்கிறான். அடையாளத்தைக் குறித்து அவர்கள் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்: யோனத்தானின் அம்புகள் விழும் இடம், தாவீது தங்க வேண்டுமா ஓட வேண்டுமா என்று அவனுக்குச் சொல்லும்.
• 20:24–34 — பண்டிகையின் முதல் நாளில் சவுல் எதுவும் சொல்லவில்லை. இரண்டாம் நாளில் அவன் வெடித்து, யோனத்தானையும் அவன் தாயையும் அவமானப்படுத்தி, தாவீது உயிரோடிருக்கும்வரை யோனத்தானின் சொந்த ராஜ்யமே ஆபத்தில் இருக்கிறது என்று வெளிப்படையாகச் சொல்கிறான். யோனத்தான் தாவீதுக்காகப் பேசும்போது, சவுல் தன் சொந்த மகன்மேலேயே ஈட்டியை எறிகிறான்.
• 20:35–42 — மறுநாள் காலையில் யோனத்தான் அம்புகளைப் பையனுக்கு அப்பால் எய்கிறான் — ஓடிப்போ என்பதற்கான அடையாளம். பையன் போனதும் தாவீது வெளியே வந்து மூன்று முறை குனிந்து வணங்குகிறான்; நண்பர்கள் முத்தமிட்டு அழுகிறார்கள். அவர்கள் குடும்பங்களுக்கு இடையிலான ஆணையை நினைவூட்டி, யோனத்தான் அவனைச் சமாதானத்தோடு அனுப்புகிறான்.

முக்கிய வசனம்: 1 சாமுவேல் 20:42  ·  அதனால் என்ன: இழப்பதற்கு எல்லாமே இருந்த யோனத்தான் அதை விட்டுவிட்டான்; ஏனெனில் தேவன் என்ன செய்கிறார் என்பதை அவனால் காண முடிந்தது, வேறொருவருடைய அழைப்பைக் குறித்து மகிழ்ச்சியாயிருக்க அவன் தெரிந்துகொண்டான். திறமையுள்ளவர்களிடையே போட்டி சாதாரணமானது; இத்தகைய தாராள மனம் அரிது. அதை வலியற்றதாகக் காட்டவும் இந்த அதிகாரம் மறுக்கிறது — சரியானதற்கான விசுவாசம் யோனத்தானுக்குத் தன் தகப்பனின் நம்பிக்கையையும், ஏறக்குறைய தன் உயிரையும் இழக்கச் செய்கிறது.