ஜன்னல் இல்லாத ஓர் அறையிலிருந்து மதிய வெயிலுக்குள் அடியெடுத்து வைத்தால், உங்கள் கண்களுக்குச் சற்று நேரம் தேவைப்படும். பின்பு நீங்கள் பார்க்க முடியாதிருந்த எல்லாம் தோன்றுகின்றன: நிறங்கள், விளிம்புகள், முகங்கள். சங்கீதம் 36 அப்படி நகருகிறது. அது இருண்ட, இறுக்கமான ஓர் இடத்தில் தொடங்குகிறது — தேவனுக்குப் பயப்படுவதை நிறுத்திவிட்ட ஒருவனின் மனதுக்குள்; அங்கே அக்கிரமம் ஒரு தேவவாக்கைப்போல முணுமுணுக்கிறது; படுக்கையில் விழித்துக் கிடக்கும்போது திட்டங்கள் தீட்டப்படுகின்றன. பின்பு, திடீரென்று, கவிதை வெளியே விசாலமான இடங்களுக்குள் அடியெடுத்து வைக்கிறது: வானங்களைப்போல உயர்ந்த கிருபை, மலைகளைப்போல உறுதியான நீதி, இன்பங்களின் ஒரு நதி. 'உம்முடைய வெளிச்சத்திலே வெளிச்சம் காண்கிறோம்,' என்கிறது அது; இருண்ட அறை பின்னால் விடப்படுகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: சவுலின் சுய ஏமாற்றுதல் முதல் தாவீதின் சொந்தத் தோல்விகள்வரை, தேவனைப் பின்பற்றுகிறவர்களுக்கும் தங்களைத் தாங்களே புகழ்ந்துகொள்கிறவர்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளியை மூன்றாம் பகுதி பின்தொடர்ந்திருக்கிறது. தாவீது தொகுப்பில் சேர்க்கப்பட்ட சங்கீதம் 36, அந்த உள் இருளைத் தேவனுடைய ஜீவன் தரும் தாராள குணத்தோடு ஒப்பிடுகிறது. அதன் தோட்டம், நதி பற்றிய மொழி முதல் பகுதியின் ஏதேனை அமைதியாக எதிரொலிக்கிறது; பின்னாளில் மனிதப் பாவத்தை விவரிக்கும்போது, பவுல் ரோமர் 3:18இல் அதன் தொடக்க நோயறிதலை மேற்கோள் காட்டுகிறார்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: துன்மார்க்கம் தன்னைத்தானே எப்படி ஏமாற்றிக்கொள்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துவது; அடைக்கலமும் ஜீவனின் ஊற்றுமாகிய தேவனுடைய மாறாத கிருபையின் மேலோங்கிய உண்மையை அதற்கு எதிராக நிறுத்துவது.
- 36:1–4 — துன்மார்க்கனின் இருதயத்தின் ஆழத்தில் மீறுதல் ஒரு தேவவாக்கைப்போலப் பேசுகிறது; அவன் கண்களுக்கு முன்பாகத் தேவபயம் இல்லை. தன் பாவம் கண்டுபிடிக்கப்படாது என்று அவன் தன்னைத்தானே புகழ்ந்துகொள்கிறான், வஞ்சகம் பேசுகிறான், படுக்கையில் கிடக்கும்போது தீங்கு யோசித்து, நல்லதல்லாத வழியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான்.
- 36:5–9 — காட்சி திறக்கிறது: தேவனுடைய மாறாத கிருபை வானங்கள்வரைக்கும், அவருடைய உண்மை மேகங்கள்வரைக்கும் எட்டுகிறது; அவருடைய நீதி பெரிய பர்வதங்களைப்போலவும், அவருடைய நியாயத்தீர்ப்புகள் மகா ஆழத்தைப்போலவும் இருக்கின்றன. அவர் மனிதர்களையும் மிருகங்களையும் ஒருசேரக் காப்பாற்றுகிறார். மக்கள் அவருடைய செட்டைகளின் நிழலில் அடைக்கலம் புகுந்து, அவருடைய ஆலயத்தில் விருந்துண்டு, அவருடைய இன்பங்களின் நதியில் பானம்பண்ணுகிறார்கள்; அவரிடத்தில் ஜீவ ஊற்று இருக்கிறது, அவருடைய வெளிச்சத்திலே வெளிச்சம் காண்கிறோம்.
- 36:10–12 — தேவனை அறிந்தவர்களுக்கு இந்தக் கிருபை தொடரும்படியும், அகந்தையுள்ளவர்கள் தன்னை மிதிக்காதபடியும் சங்கீதக்காரன் ஜெபிக்கிறான். இறுதி வரி, ஏற்கனவே விழுந்து, தள்ளப்பட்டு, எழுந்திருக்க முடியாத பொல்லாதவர்களைச் சித்தரிக்கிறது.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 36:9 · அதனால் என்ன: பெரும்பாலும் வேறு யாரும் கேட்காத இரவு நேரத்தில், மக்கள் எவ்வளவு எளிதாகத் தங்களைத் தாங்களே தவறு செய்யச் சம்மதிக்க வைத்துக்கொள்கிறார்கள் என்பதைச் சங்கீதம் 36 அறிந்திருக்கிறது. அதன் பதில் வெறும் எச்சரிக்கை மட்டுமல்ல, ஒரு விசாலமான பார்வை: சுயபுகழ்ச்சி அதன் அருகில் சிறியதாகத் தோன்றும் அளவுக்குப் பெரிய ஒரு கிருபையும் தாராள குணமும். தேவ பிரசன்னத்தில் தெளிவான பார்வையையும் ஜீவனையும் கண்டடையும்படி அது வாசகர்களை அழைக்கிறது.