కిటికీలు లేని గది నుండి మధ్యాహ్నపు ఎండలోకి అడుగుపెడితే మీ కళ్లకు కాసేపు పడుతుంది. తర్వాత మీరు చూడలేకపోయినవన్నీ కనిపిస్తాయి: రంగులు, అంచులు, ముఖాలు. కీర్తన 36 అలా కదులుతుంది. అది ఒక చీకటి, ఇరుకైన స్థలంలో మొదలవుతుంది — దేవునికి భయపడడం మానేసిన ఒకరి మనస్సు లోపల; అక్కడ దుష్టత్వం ఒక దైవవాక్కులా గుసగుసలాడుతుంది, పడక మీద మేల్కొని పడుకుని పథకాలు వేయబడతాయి. తర్వాత, అకస్మాత్తుగా, కావ్యం బయట విశాలమైన ప్రదేశాల్లోకి అడుగుపెడుతుంది: ఆకాశాలంత ఎత్తైన ప్రేమ, పర్వతాలంత దృఢమైన న్యాయం, ఆనందాల నది. 'నీ వెలుగులో మేము వెలుగును చూస్తాం,' అని అది అంటుంది; చీకటి గది వెనుక విడిచిపెట్టబడుతుంది.
కథలో ఇది ఎక్కడ ఉంది: దేవుణ్ణి అనుసరించేవారికీ, తమను తాము పొగుడుకునేవారికీ మధ్య ఉన్న అంతరాన్ని మూడవ అంకం గుర్తించింది — సౌలు స్వయం-మోసం నుండి దావీదు సొంత వైఫల్యాల వరకు. దావీదు సంకలనంలో కూర్చబడిన కీర్తన 36 ఆ అంతరంగ చీకటిని దేవుని జీవమిచ్చే ఔదార్యంతో పోలుస్తుంది. దాని తోట-నది భాష మొదటి అంకంలోని ఏదెనును నిశ్శబ్దంగా ప్రతిధ్వనిస్తుంది; తర్వాత పౌలు మానవ పాపాన్ని వర్ణించేటప్పుడు రోమీయులకు రాసిన పత్రిక 3:18లో దాని ప్రారంభ నిర్ధారణను ఉదహరిస్తాడు.
ఈ అధ్యాయం ఏమి చేస్తోంది: దుష్టత్వం తనను తాను ఎలా మోసం చేసుకుంటుందో బయటపెట్టడం; దానికి ఎదురుగా దేవుని ఎడతెగని ప్రేమ అనే అపారమైన వాస్తవికతను నిలపడం — అదే ఆశ్రయం, అదే జీవానికి మూలం.
- 36:1–4 — దుష్టుని హృదయపు లోతుల్లో అతిక్రమం ఒక దైవవాక్కులా మాట్లాడుతుంది; అతని కళ్ల ఎదుట దేవుని భయం లేదు. తన పాపం బయటపడదని అతను తనను తాను పొగుడుకుంటాడు, మోసపు మాటలు మాట్లాడతాడు, పడక మీద పడుకుని కీడు తలపెడతాడు, మంచిది కాని మార్గాన్ని ఎంచుకుంటాడు.
- 36:5–9 — దృశ్యం విశాలమవుతుంది: దేవుని ఎడతెగని ప్రేమ ఆకాశాలను అంటుతుంది, ఆయన నమ్మకత్వం మేఘాలను అంటుతుంది; ఆయన నీతి మహా పర్వతాల వంటిది, ఆయన తీర్పులు మహా అగాధం వంటివి. ఆయన మనుషులనూ జంతువులనూ ఒకేలా రక్షిస్తాడు. మనుషులు ఆయన రెక్కల నీడలో ఆశ్రయం పొందుతారు, ఆయన మందిరంలో విందు చేసుకుంటారు, ఆయన ఆనందాల నది నుండి తాగుతారు; ఆయన దగ్గరే జీవపు ఊట ఉంది, ఆయన వెలుగులో మనం వెలుగును చూస్తాం.
- 36:10–12 — దేవుణ్ణి ఎరిగినవారిపై ఈ ప్రేమ కొనసాగాలని, గర్విష్ఠులు తనను తొక్కకూడదని కీర్తనకారుడు ప్రార్థిస్తాడు. చివరి పంక్తి దుష్టులను అప్పటికే పడిపోయినవారిగా, కిందికి త్రోయబడి లేవలేనివారిగా చిత్రిస్తుంది.
ముఖ్య వచనం: కీర్తనలు 36:9 · కాబట్టి ఏమిటి: మనుషులు ఎంత సులభంగా తమను తాము దుష్టత్వంలోకి ఒప్పించుకుంటారో కీర్తన 36 గుర్తిస్తుంది — తరచుగా అర్ధరాత్రి, మరెవరూ వినని సమయంలో. దాని జవాబు కేవలం హెచ్చరిక కాదు, విశాలమైన దృష్టి: స్వయం-పొగడ్తను దాని పక్కన చిన్నదిగా కనిపించేలా చేసే అంత పెద్ద ప్రేమ, ఔదార్యం. దేవుని సన్నిధిలో స్పష్టమైన దృష్టినీ జీవాన్నీ కనుగొనమని అది పాఠకులను ఆహ్వానిస్తుంది.