எழுத வேண்டும் என்று தெரிந்தும் தள்ளிப்போட்டுக்கொண்டே இருந்த ஒரு கடிதத்தை, அல்லது பல மாதங்களாகத் தவிர்த்த ஒரு தொலைபேசி அழைப்பை நினைத்துப்பாருங்கள். அந்தக் காரியம் ஓர் இழுப்பறையில் கிடந்தது; ஆனால் அதன் பாரம் நீங்கள் போன இடமெல்லாம் உங்களோடு வந்தது: உங்கள் தூக்கத்துக்குள், உங்கள் பசிக்குள், உங்கள் மனநிலைக்குள். பின்பு ஒரு நாள் கடைசியில் அதைச் சொன்னீர்கள்; அந்த நிம்மதி ஏறக்குறைய உடல்ரீதியாகவே உணரப்பட்டது. அந்த உணர்வை உள்ளிருந்து அறிந்த ஒருவரால் சங்கீதம் 32 எழுதப்பட்டது. அது குற்றத்தோடு தொடங்குவதில்லை. தன் தவறு மன்னிக்கப்பட்ட ஒருவரின் மகிழ்ச்சியோடு தொடங்கி, அதன்பின்பே அதற்கு முன்பிருந்த நீண்ட, சோர்வூட்டும் மௌனத்தைத் திரும்பிப் பார்க்கிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில் — இஸ்ரவேலின் கதையில் — சங்கீதம் 51 பாவ அறிக்கையின் ஜெபம்; சங்கீதம் 32 அதற்குப் பிந்தைய சாட்சியைப்போல வாசிக்கப்படுகிறது. அதன் தலைப்பு தாவீதைப் பெயரிடுகிறது, ஆனால் எந்த நிகழ்வோடும் இணைக்கவில்லை; அதன் கருப்பொருள் அதற்கு முந்தைய ஜெபத்துக்கு அதை இயல்பான துணையாக்குகிறது. ஒருவரின் அனுபவத்தை அது முழுச் சமூகத்துக்குமான போதனையாக விரிவுபடுத்துகிறது; வெகு காலத்துக்குப் பின், தேவனுடைய மன்னிப்பு எப்போதும் சம்பாதிக்கப்பட்டதல்ல, நம்பிக்கையால் பெறப்பட்ட ஒரு வரம் என்று காட்டப் பவுல் அதன் தொடக்க வரிகளை (ரோமர் 4:7–8) மேற்கோள் காட்டுவார்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பாவத்தை மறைப்பதால் வரும் சேதத்தையும், அதை அறிக்கையிடுவதால் வரும் விடுதலையையும் அனுபவத்திலிருந்து விவரிப்பது; அந்த அனுபவத்தைப் போதனையாக மாற்றுவது: தேவன் பாதுகாப்பாக வரக்கூடிய இடம்; ஆகவே வருவதில் பிடிவாதமாயிருக்காதீர்கள்.
- 32:1–2 — சங்கீதம் ஓர் ஆசீர்வாதத்தோடு தொடங்குகிறது: எவனுடைய மீறுதல் மன்னிக்கப்பட்டு, எவனுடைய பாவம் மூடப்பட்டதோ, எவனுடைய ஆவியில் கபடம் இல்லையோ, அவன் பாக்கியவான். கடைசிச் சொற்றொடர் முக்கியமானது; மன்னிப்பும் நேர்மையும் சேர்ந்தே போகின்றன.
- 32:3–5 — சங்கீதக்காரன் திரும்பிப் பார்க்கிறான். அவன் மௌனமாயிருந்தபோது, அவன் உடல் உலர்ந்துபோனது, நாள் முழுவதும் அவன் கதறினான்; தேவனுடைய கை அவன்மேல் பாரமாயிருந்தது; அவன் பலம் கோடைகால வெப்பத்தைப்போல வறண்டுபோனது. பின்பு அவன் தன் பாவத்தை ஒப்புக்கொண்டு, அதை மூடுவதை நிறுத்தினான்; தேவன் மன்னித்தார்.
- 32:6–7 — ஆகவே தேவனைக் கண்டடையக்கூடிய காலத்தில் உண்மையுள்ள ஒவ்வொருவரும் ஜெபிக்கட்டும். வெள்ளம் பெருகும்போது அது அவனை எட்டாது. தேவன் ஒரு மறைவிடம்; அவர் இக்கட்டிலிருந்து காத்து, விடுதலையின் பாடல்களால் சூழ்ந்துகொள்கிறார்.
- 32:8–9 — குரல் மாறுகிறது — ஒருவேளை தேவன் பேசுகிறார்: நீ நடக்க வேண்டிய வழியை உனக்குப் போதித்து, என் கண்ணை உன்மேல் வைப்பேன். அருகில் வருவதற்கு முன் கடிவாளத்தாலும் வாயுறையாலும் அடக்கப்பட வேண்டிய குதிரையைப்போலவும் கோவேறுகழுதையைப்போலவும் இருக்காதே.
- 32:10–11 — துன்மார்க்கனுக்கு அநேக வேதனைகள் உண்டு; ஆனால் கர்த்தரை நம்புகிறவனை மாறாத கிருபை சூழ்ந்துகொள்கிறது. செம்மையானவர்களைக் களிகூர்ந்து மகிழ்ச்சியோடு ஆர்ப்பரிக்கும்படி அழைத்துச் சங்கீதம் முடிகிறது.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 32:5 · அதனால் என்ன: தாங்கள் ஒருபோதும் ஒப்புக்கொள்ளாத ஒன்றைச் சுமப்பதன் சோர்வைப் பலர் அறிவார்கள். பாவ அறிக்கை எளிது என்று சங்கீதம் பாசாங்கு செய்வதில்லை; ஆனால் மறைப்பதற்கே அதிக விலை என்று அது வெளிப்படையாகச் சொல்லுகிறது. தேவனை ஒப்புதலுக்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு பொறியாக அல்ல, ஒரு மறைவிடமாக அது சித்தரிக்கிறது; இழுத்துவரப்படுவதைவிட மனமுவந்து வரும்படி வாசகரைக் கேட்கிறது. தன்னோடு நேர்மையாக இருப்பதையும் மன்னிக்கப்படுவதன் ஒரு பகுதியாக அது கருதுகிறது.