இரவில் மின்வெட்டு ஏற்படும்போது, இருட்டறையில் இருக்கும் ஒரு குழந்தை சாதாரண உருவங்களைக் கண்டும் பயந்து நடுங்கலாம் — பெற்றோர் ஒரு விளக்கோடு உள்ளே வரும்வரை. அறையில் எதுவும் மாறவில்லை; வெளிச்சம் மாறியது. சங்கீதம் 27 அப்படிப்பட்ட வெளிச்சத்தோடு தொடங்குகிறது: 'கர்த்தர் என் வெளிச்சமும் என் இரட்சிப்புமானவர்; யாருக்குப் பயப்படுவேன்?' சேனைகளும் குற்றம் சாட்டுகிறவர்களும் உண்மையானவர்கள்; ஆனாலும் தேவ பிரசன்னத்தின் ஒளியில் அவர்கள் சுருங்கிப்போகிறார்கள். ஆனால் கவிதை பிரகாசமான நம்பிக்கையிலேயே தங்கிவிடுவதில்லை. பாதி வழியில், இருளில் விடப்படாதபடி குரல் மன்றாட்டாக மாறுகிறது; இரண்டையும்விட நேர்மையான ஓர் இடத்தில் அது முடிகிறது: காத்திருத்தல்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: தாவீது வேட்டையாடப்பட்டதையும், காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டதையும், சேனைகளால் அச்சுறுத்தப்பட்டதையும் மூன்றாம் பகுதி காட்டியிருக்கிறது; தேவ பிரசன்னம் அவருடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் இருப்பதையும் அது காட்டியிருக்கிறது. தாவீதின் வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்துக்கு அருகில் தாவீது தொகுப்பில் சேர்க்கப்பட்ட சங்கீதம் 27, இந்த இரண்டு இழைகளையும் சேர்த்துப் பிடிக்கிறது: சத்துருக்களைப் பற்றிய பயமும், தேவனுடைய ஆலயத்துக்கான வாஞ்சையும். ஆபத்து இல்லாமை அல்ல, தேவனுடைய அருகாமையே விசுவாசியின் பாதுகாப்பு என்பதைச் சங்கீதப் புத்தகத்தில் மிகத் தெளிவாகச் சொல்லும் பகுதிகளில் இது ஒன்று.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒரே மூச்சில் துணிவாகப் பாடவும், தவிப்போடு ஜெபிக்கவும் கூடிய ஒரு விசுவாசத்தைப் போதிப்பது; இரண்டையும் தேவனுக்குப் பொறுமையோடு காத்திருப்பதை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டுவது.
- 27:1–3 — கர்த்தர் வெளிச்சமும் இரட்சிப்பும் அரணுமாயிருக்க, தான் யாருக்குப் பயப்பட வேண்டும் என்று சங்கீதக்காரன் கேட்கிறான். அவனை விழுங்க வரும் பொல்லாதவர்கள் இடறுகிறார்கள்; ஒரு சேனையே அவனுக்கு விரோதமாகப் பாளயமிறங்கினாலும், அவன் இருதயம் நம்பிக்கையோடு இருக்கிறது.
- 27:4–6 — அவன் ஒன்றைக் கேட்கிறான்: தன் வாழ்நாளெல்லாம் தேவனுடைய ஆலயத்தில் வாசம்பண்ணி, கர்த்தருடைய மகிமையைக் கண்டு தியானிப்பது. தீங்குநாளில் தேவன் அங்கே அவனை மறைத்து, ஒரு கன்மலையின்மேல் உயர்த்துவார்; அவன் ஆனந்தசத்தத்தோடு பலிகளைச் செலுத்துவான்.
- 27:7–12 — மனநிலை அவசர ஜெபமாக மாறுகிறது: எனக்குச் செவிகொடும், உம்முடைய முகத்தை மறைக்காதேயும், என்னைத் தள்ளிவிடாதேயும். தகப்பனும் தாயும் அவனைக் கைவிட்டாலும், கர்த்தர் அவனைச் சேர்த்துக்கொள்வார். கொடுமையை மூச்சாக விடும் பொய்ச்சாட்சிகளிடமிருந்து பாதுகாப்பாக, தேவனுடைய வழியைத் தனக்குப் போதிக்கும்படி கேட்கிறான்.
- 27:13–14 — ஜீவனுள்ளோர் தேசத்தில் கர்த்தருடைய நன்மையைக் காண்பேன் என்று அவன் விசுவாசிக்கிறான். கடைசி வரி அவனை நோக்கியோ கேட்பவரை நோக்கியோ திரும்புகிறது: கர்த்தருக்குக் காத்திரு, திடமாயிரு, தைரியங்கொள், காத்திரு.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 27:1 · அதனால் என்ன: துணிவான விசுவாசத்துக்கும் நேர்மையான பயத்துக்கும் இடையே ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்ற அழுத்தத்தைப் பலர் உணருகிறார்கள். சங்கீதம் 27 எந்தத் தயக்கமுமின்றி இரண்டையும் உள்ளடக்குகிறது. அதன் நம்பிக்கை தேவ பிரசன்னத்தின்மேல் நிற்கிறது; அதன் மன்றாட்டு, அந்தப் பிரசன்னம் மறைந்திருப்பதுபோலத் தோன்றலாம் என்று ஒப்புக்கொள்கிறது. அதன் முடிவு ஆபத்து நீங்கிவிட்டதாகப் பாசாங்கு செய்வதில்லை; காத்திருத்தல் என்ற ஒழுக்கத்தைக் கொடுக்கிறது — பெரும்பாலும், செய்வதற்கு மீதியிருக்கும் ஒரே உண்மையுள்ள காரியம் அதுதான்.