రాత్రి కరెంటు పోయినప్పుడు, చీకటి గదిలో ఉన్న పిల్లవాడు మామూలు ఆకారాలను చూసి కూడా భయపడిపోవచ్చు — తల్లో తండ్రో దీపం పట్టుకుని లోపలికి వచ్చేవరకు. గదిలో ఏదీ మారలేదు; వెలుగు మారింది. కీర్తన 27 అలాంటి వెలుగుతో మొదలవుతుంది: 'యెహోవా నా వెలుగు, నా రక్షణ; నేను ఎవరికి భయపడాలి?' సైన్యాలు, నిందించేవారు నిజమైనవారే, అయినా దేవుని సన్నిధి కాంతిలో వారు కుంచించుకుపోతారు. కానీ కావ్యం ప్రకాశవంతమైన నమ్మకంలోనే ఉండిపోదు. సగంలో, స్వరం చీకటిలో విడిచిపెట్టబడకూడదనే విన్నపంగా మారుతుంది; చివరకు ఆ రెండిటి కంటే నిజాయితీగల చోట ముగుస్తుంది: కనిపెట్టుకోవడంలో.
కథలో ఇది ఎక్కడ ఉంది: మూడవ అంకం దావీదు వేటాడబడడం, మోసగించబడడం, సైన్యాలచే బెదిరించబడడం చూపించింది; దేవుని సన్నిధి ఆయన పరిశుద్ధ స్థలంలో నెలకొని ఉండడాన్నీ చూపించింది. దావీదు జీవిత చివరి భాగం దగ్గర దావీదు సంకలనంలో కూర్చబడిన కీర్తన 27 ఈ రెండు దారాలనూ కలిపి పట్టుకుంటుంది: శత్రువుల భయం, దేవుని మందిరం కోసమైన కోరిక. విశ్వాసికి భద్రత ప్రమాదం లేకపోవడం కాదు, దేవుని సమీపత అనే విషయాన్ని కీర్తనల గ్రంథంలో అత్యంత స్పష్టంగా చెప్పే కీర్తనల్లో ఇది ఒకటి.
ఈ అధ్యాయం ఏమి చేస్తోంది: ఒకే ఊపిరిలో ధైర్యంగా పాడగల, తీవ్రంగా ప్రార్థించగల విశ్వాసాన్ని నేర్పడం; ఆ రెండిటినీ దేవుని కోసం ఓపికగా కనిపెట్టుకోవడం వైపు మళ్లించడం.
- 27:1–3 — యెహోవాయే వెలుగు, రక్షణ, దుర్గం కాబట్టి తాను ఎవరికి భయపడాలని కీర్తనకారుడు అడుగుతాడు. తనను మింగివేయడానికి వచ్చే దుష్టులు తొట్రిల్లుతారు; ఒక సైన్యం తనకు విరోధంగా దిగినా, అతని హృదయం ధైర్యంగానే ఉంటుంది.
- 27:4–6 — అతను అడిగేది ఒక్కటే: తన జీవితకాలమంతా దేవుని మందిరంలో నివసిస్తూ, యెహోవా సౌందర్యాన్ని చూస్తూ ఉండడం. అక్కడ ఆపద దినాన దేవుడు అతణ్ణి దాచి, ఒక బండ మీద ఎత్తుగా ఉంచుతాడు; అతను ఆనంద ధ్వనులతో బలులు అర్పిస్తాడు.
- 27:7–12 — స్వరం అత్యవసర ప్రార్థనగా మారుతుంది: నా మొర విను, నీ ముఖాన్ని దాచకు, నన్ను త్రోసివేయకు. తల్లిదండ్రులు విడిచిపెట్టినా, యెహోవా అతణ్ణి చేర్చుకుంటాడు. హింసను శ్వాసించే అబద్ధసాక్షుల నుండి సురక్షితంగా ఉంటూ, దేవుని మార్గాన్ని నేర్చుకోవాలని అతను అడుగుతాడు.
- 27:13–14 — సజీవుల దేశంలో యెహోవా మంచితనాన్ని చూస్తానని అతను నమ్ముతాడు. చివరి పంక్తి తన వైపుకో, వినేవాని వైపుకో తిరుగుతుంది: యెహోవా కోసం కనిపెట్టుకో, బలంగా ఉండు, ధైర్యం తెచ్చుకో, కనిపెట్టుకో.
ముఖ్య వచనం: కీర్తనలు 27:1 · కాబట్టి ఏమిటి: ధైర్యమైన విశ్వాసం, నిజాయితీగల భయం — ఈ రెండిటిలో ఒకదాన్ని ఎంచుకోవాలనే ఒత్తిడిని చాలా మంది అనుభవిస్తారు. కీర్తన 27 సంకోచం లేకుండా రెండిటినీ చేర్చుకుంటుంది. దాని నమ్మకం దేవుని సన్నిధిపై ఆధారపడుతుంది; ఆ సన్నిధి దాగి ఉన్నట్లు అనిపించవచ్చని దాని విన్నపం ఒప్పుకుంటుంది. దాని ముగింపు ప్రమాదం పోయిందని నటించదు; కనిపెట్టుకునే క్రమశిక్షణను అందిస్తుంది — తరచుగా నమ్మకంగా చేయగలిగినది మిగిలేది అదొక్కటే.