அவருடைய கிருபை என்றென்றைக்கும் உள்ளது

இந்தியா முழுவதும் உள்ள பல சபைகளிலும் ஜெபக் கூட்டங்களிலும், ஒருவர் ஒரு பாடலை வரிக்கு வரி வழிநடத்துகிறார்; முழு அறையும் ஒவ்வொரு முறையும் அதே சிறிய பதிலைச் சொல்கிறது. தலைவரின் வரிகள் மாறுகின்றன: ஒரு புதிய வேண்டுதல், ஒரு புதிய நன்றி, ஒரு புதிய பெயர். பதில் மாறுவதில்லை. பத்தாவது முறைக்குள் பின்னால் இருக்கும் மிகக் கூச்சமுள்ளவரும் அதைப் பாடுகிறார்; முடிவில் அந்தப் பல்லவி நிரந்தரமாக நினைவில் பதிந்துவிடுகிறது. சங்கீதம் 136 சரியாக அப்படித்தான் செயல்படுகிறது. இருபத்தாறு முறை ஒரு தலைவர் தேவன் செய்த ஏதோ ஒன்றைப் பெயரிடுகிறார்; இருபத்தாறு முறை ஜனங்கள் அதே சிறிய எபிரெய வரியால் பதிலளிக்கிறார்கள்: அவருடைய மாறாத கிருபை என்றென்றைக்கும் உள்ளது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இந்தச் சங்கீதம் தேசம் என்ற கொடை வரையிலான முழுப் பழைய ஏற்பாட்டுக் கதையையும் — படைப்பு முதல் யாத்திரை வழியாக தேசத்தைக் கைப்பற்றியது வரை — மூச்சுவிடாத ஒரே பட்டியலில் மீண்டும் சொல்கிறது. அது திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும் பல்லவி ஏற்கனவே இஸ்ரவேலின் மாபெரும் ஆலயப் பதிலாக இருந்தது: சாலொமோனின் ஆலயத்தில் அது பாடப்பட்டதாக நாளாகமம் சொல்கிறது; புதிய ஆலயத்தின் அஸ்திபாரம் போடப்பட்டபோது திரும்பிவந்த சிறைப்பட்டவர்கள் அதைப் பாடியதாக எஸ்றா 3:11 சொல்கிறது. அவர்களுக்கு இந்தச் சங்கீதம் பண்டைய வரலாறு அல்ல, அவர்களுடைய சொந்த நிகழ்காலம்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: படைப்பு, மீட்பு, வனாந்தரம், வெற்றி, அன்றாட ஏற்பாடு என்று தன் கதையின் ஒவ்வொரு பகுதியையும், ஒவ்வொரு முறையும் அதே நன்றியுள்ள பதிலால் எதிர்கொள்ளப்படும், மாறாத ஒரே அன்பின் செயலாக வாசிக்க இஸ்ரவேலுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பது.

• 136:1–3 — கர்த்தரைத் துதியுங்கள், அவர் நல்லவர்; தேவாதி தேவனைத் துதியுங்கள்; கர்த்தாதி கர்த்தரைத் துதியுங்கள். ஒவ்வொரு வரிக்குப் பின்னும் பல்லவி வருகிறது: அவருடைய மாறாத கிருபை, அவருடைய விசுவாசமான உடன்படிக்கை அன்பு, என்றென்றைக்கும் உள்ளது.
• 136:4–9 — படைப்பு: அவர் ஒருவரே பெரிய அதிசயங்களைச் செய்கிறார்; வானங்களை ஞானமாய் உண்டாக்கி, பூமியைத் தண்ணீர்களின்மேல் பரப்பி, பெரிய சுடர்களை உண்டாக்கினார் — பகலை ஆளச் சூரியனையும், இரவை ஆளச் சந்திரனையும் நட்சத்திரங்களையும்.
• 136:10–16 — யாத்திரை: அவர் எகிப்தின் முதற்பேறுகளை அழித்து, பலத்த கையினால் இஸ்ரவேலை வெளியே கொண்டுவந்து, சிவந்த சமுத்திரத்தைப் பிளந்து, பார்வோனின் சேனையை அதில் அமிழ்த்தி, தம் ஜனத்தை வனாந்தரத்தில் வழிநடத்தினார்.
• 136:17–22 — தேசத்தைக் கைப்பற்றுதல்: அவர் பெரிய ராஜாக்களை — சீகோனையும் ஓகையும் பெயரிட்டு — அழித்து, அவர்களுடைய தேசத்தைத் தம் ஊழியக்காரனாகிய இஸ்ரவேலுக்குச் சுதந்தரமாகக் கொடுத்தார். அதே பட்டியல் சங்கீதம் 135இலும் வருகிறது.
• 136:23–26 — பின்பு கதை 'நம்மிடம்' வந்து சேருகிறது: நம்முடைய தாழ்வில் அவர் நம்மை நினைவுகூர்ந்து, நம்முடைய சத்துருக்களிடமிருந்து நம்மை விடுவித்து, எல்லா மாம்சத்துக்கும் ஆகாரம் கொடுக்கிறார். பரலோகத்தின் தேவனைத் துதியுங்கள் — பெர்சியக் காலப் புத்தகங்களாகிய எஸ்றாவிலும் நெகேமியாவிலும் பொதுவான ஒரு பட்டப்பெயர்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 136:1  ·  அதனால் என்ன: அது என்ன செய்கிறது என்பதைக் கவனிக்கும்வரை, திரும்பத் திரும்பச் சொல்லுதல் சலிப்பாகத் தோன்றலாம். வனாந்தர ஆண்டுகள் போன்ற கடினமானவை உட்பட ஒவ்வொரு நிகழ்வுக்குப் பின்னும் அதே வரியைச் சொல்வதன் மூலம், ஒருவர் தன் சொந்த வாழ்க்கையை வாசிக்கும் ஒரு வழியை இந்தச் சங்கீதம் கற்றுக்கொடுக்கிறது: தற்செயலான நல்ல, கெட்ட நாட்களாக அல்ல, உறுதியான ஒரே அன்புக்குள் பிடிக்கப்பட்ட தருணங்களாக. பல வாசகர்களுக்கு, இந்தப் பல்லவியே நினைவில் வைக்க மிக எளிதான ஜெபம்.