எஜமானின் கையை நோக்கும் கண்கள்

அநேக இந்திய வீடுகளில், ஓர் உதவியாளர் மிகச் சிறிய சைகையையும் வாசிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறார்: சமையலறை வாசலிலிருந்து ஒரு தலையசைப்பு, இப்போது டீ கொண்டுவா என்று அர்த்தப்படும் உயர்த்தப்பட்ட ஒரு கை. யாரும் சத்தமிடவேண்டியதில்லை. கவனித்துக்கொண்டிருப்பதே அந்த உறவின் ஒரு பகுதி. சங்கீதம் 123 சரியாக அந்தச் சித்திரத்தைக் கடன்வாங்குகிறது. அது நான்கு வசனங்கள் மட்டுமே நீளமானது; களைத்துப்போன ஜனங்களிடமிருந்து வருகிறது — கடின உழைப்பால் அல்ல, இழிவாகப் பார்க்கப்படுவதால். தாங்கள் சேவிக்கிறவரின் கை இரக்கத்தோடு தங்களை நோக்கி அசையும்வரை அதைக் கவனித்துக்கொண்டிருப்பதே அவர்களுடைய ஜெபம்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஆரோகண சங்கீதங்களில், இது வீட்டுக்கு வந்துவிட்டும் இன்னும் தன் கண்ணியத்தை மீண்டும் பெறாத ஒரு சமூகத்தைப்போல ஒலிக்கிறது. எஸ்றாவும் நெகேமியாவும் விவரிப்பதுபோல, திரும்பிவந்த சிறைப்பட்டவர்கள் ஓர் அந்நியப் பேரரசின் கீழ் ஒரு சிறிய மாகாணமாக வாழ்ந்தார்கள்; வசதியான அண்டைவீட்டாரால் பரிகசிக்கப்பட்டார்கள். இஸ்ரவேலின் நீண்ட கதையில், இது மீட்பு உண்மையானதாயிருந்தும் முடிவுபெறாத, இன்னும் தேவனுடைய கைக்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு ஜனத்தின் குரல்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தாழ்த்தப்பட்ட ஒரு ஜனத்துக்கு, தங்களை இகழ்கிறவர்கள்மேல் அல்ல, தேவன்மேல் கவனத்தைப் பதித்து, கீழிருந்து ஜெபிக்கக் கற்றுக்கொடுப்பதற்கும், தேவன் நீக்கும்படி கேட்கக்கூடிய ஒன்றாக அவமதிப்பைப் பெயரிடுவதற்கும்.

• 123:1 — பாடகன் பரலோகத்தில் வீற்றிருக்கும் தேவனை நோக்கித் தன் கண்களை ஏறெடுக்கிறான். வேதனையை உண்டாக்கும் ஜனங்களிடமிருந்து விலகி, மேலே நோக்கிப் பார்ப்பதோடு ஜெபம் தொடங்குகிறது.
• 123:2 — சித்திரம்: வேலைக்காரருடைய கண்கள் தங்கள் எஜமானுடைய கையை நோக்குவதுபோலவும், வேலைக்காரியின் கண்கள் தன் எஜமாட்டியை நோக்குவதுபோலவும், கர்த்தர் இரக்கம் காட்டும்வரை எங்கள் கண்கள் அவரை நோக்கியிருக்கின்றன. இது பொறுமையான, சார்ந்திருக்கும் கவனம்.
• 123:3–4 — பின்பு மன்றாட்டு இருமுறை வருகிறது: எங்களுக்கு இரக்கம் செய்யும், ஏனெனில் போதுமானதற்கு மேலாக அவமதிப்பை — சுகமாய் வாழ்கிறவர்களின் இகழ்ச்சியையும் பெருமையுள்ளவர்களின் அலட்சியத்தையும் — அனுபவித்துவிட்டோம். இங்கே பெயரிடப்படும் காயம் அவமானம்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 123:2  ·  அதனால் என்ன: வறுமை மட்டுமே சில நேரங்களில் செய்யாத விதத்தில் அவமதிப்பு ஜனங்களைத் தேய்த்துவிடுகிறது; சுகமாய் வாழ்கிறவர்களால் ஏளனம் செய்யப்படுவது ஒரு தனிப் பாடு. இந்தச் சங்கீதம் அதைத் தேவனிடம் கொண்டுவரத் தகுந்ததாகக் கருதுகிறது; ஒரு விரைவான தீர்வை அல்ல, ஒரு நிலைப்பாட்டைக் கொடுக்கிறது: இரக்கத்துக்காகக் கவனித்துக்கொண்டிருங்கள், இகழ்கிறவர்கள் உங்கள் பார்வையைப் பிடித்துவைக்க விடாதீர்கள்.