ஐயோ யாருக்கு?

ஓர் இளம் அதிகாரி முதன்முறையாக மாவட்ட ஆட்சியரின் பங்களாவுக்கு இரவு விருந்துக்கு அழைக்கப்படுகிறார். உணவு ஏராளம், அவருக்குப் பசியும் இருக்கிறது; ஆனால் ஒரு மூத்த சகஊழியர் அவரை எச்சரித்திருக்கிறார்: என்ன பேசுகிறாய் என்று கவனி, அளவுக்கு மீறிச் சாப்பிடாதே, நீ ஏன் அழைக்கப்பட்டாய் என்பதை நினைவில் வை. நீதிமொழிகள் 23 சரியாக அந்தக் காட்சியோடு தொடங்குகிறது — ஆட்சியாளனோடு சாப்பிட உட்காரும்போது, நீ போஜனப்பிரியனானால் உன் தொண்டையில் கத்தியை வை. பின்பு கழுகைப் போலச் சிறகுகள் முளைத்துப் பறந்துபோகும் பணத்துக்குச் செல்கிறது; அடிமைத்தனத்தைப் பற்றிய வேதாகமத்தின் மிக உயிரோட்டமுள்ள சித்திரங்களில் ஒன்றோடு முடிகிறது: காயங்களோடு விழித்தெழுந்து இன்னொரு கிண்ணத்துக்குக் கைநீட்டும் குடிகாரன்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இன்னும் மூன்றாம் பகுதியில், இஸ்ரவேலின் கதையில், இதுவே 'ஞானிகளின் வார்த்தைகளின்' மையம். முதல் பாதி எகிப்திய அமெனெமோப்பின் போதனையோடு உள்ள நெருக்கமான ஒற்றுமைகளைத் தொடர்கிறது — ஆட்சியாளனுடைய பந்தி, பறந்துபோகும் செல்வம், எல்லைக்கல். இரண்டாம் பாதி அன்போடு தனிப்பட்டதாக மாறுகிறது — ஒரு மகனிடம் மன்றாடும் பெற்றோர். ஞானம் பொது வாழ்க்கைக்கும் உள்ளான வாழ்க்கைக்கும் ஒருசேரப் பயிற்சியாக இருப்பதை இது காட்டுகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: அதிகாரம், பணம், சுகபோகம் ஆகியவற்றின் அழுத்தங்களுக்கு ஓர் இளைஞனை ஆயத்தப்படுத்துவது; பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களைப் பாதுகாப்பது; எல்லாவற்றையும் கர்த்தருக்குப் பயப்படும் பயத்திலும், அற்றுப்போகாத நம்பிக்கையிலும் நிலைநிறுத்துவது.

• 23:1–11 — ஆட்சியாளனுடைய பந்தியில், உனக்கு முன்பாக வைக்கப்பட்டிருப்பதைக் கவனி; அவனுடைய ருசியான உணவுகள் ஏமாற்றக்கூடியவை. ஐசுவரியவானாகும்படி பிரயாசப்படாதே; செல்வம் சிறகுகள் முளைத்துக் கழுகைப் போல பறந்துபோகும். ஒவ்வொரு கவளத்தையும் எண்ணும் கஞ்சனான விருந்தாளியோடு சாப்பிடாதே. மூடனிடம் வார்த்தைகளை வீணாக்காதே. பூர்வ எல்லையை மாற்றாதே; திக்கற்ற பிள்ளைகளின் வயல்களுக்குள் நுழையாதே, அவர்களுடைய மீட்பர் வல்லவர்.
• 23:12–18 — உன் இருதயத்தைப் போதனைக்குச் சாய். பிள்ளையைச் சிட்சிக்காமல் விடாதே. பிள்ளையின் இருதயம் ஞானமாயிருந்து, அவன் உதடுகள் செம்மையானவைகளைப் பேசும்போது பெற்றோர் மகிழ்கிறார்கள். பாவிகள்மேல் பொறாமை கொள்ளாதே; கர்த்தருக்குப் பயப்படும் பயத்தில் நிலைத்திரு; நிச்சயமாக ஒரு முடிவு உண்டு, உன் நம்பிக்கை அற்றுப்போகாது.
• 23:19–28 — மிகுதியாய்க் குடிக்கிறவர்களோடும் பெருந்தீனிக்காரரோடும் சேராதே; அவர்கள் வறுமையிலும் கந்தைகளிலும் முடிவார்கள். உன்னைப் பெற்ற தகப்பனுக்குச் செவிகொடு; உன் தாய் முதிர்வயதானபோது அவளை அசட்டை பண்ணாதே. சத்தியத்தை வாங்கு, அதை விற்காதே. 'என் மகனே, உன் இருதயத்தை எனக்குத் தா.' வேசி ஆழமான படுகுழி; அவள் கொள்ளைக்காரனைப் போலப் பதுங்கியிருக்கிறாள்.
• 23:29–35 — யாருக்கு ஐயோ, யாருக்குத் துக்கம், யாருக்குச் சண்டைகள், யாருக்குச் சிவந்த கண்கள்? திராட்சரசத்தின்மேல் நெடுநேரம் தங்குகிறவர்களுக்கே. கிண்ணத்தில் அது பளபளக்கும்போது அதைப் பார்க்காதே; முடிவில் அது பாம்பைப் போலக் கடிக்கும். குடிகாரன் விநோதமானவற்றைக் காண்கிறான்; கடலில் அலைக்கழிக்கப்படுகிறவனைப் போலத் தள்ளாடுகிறான்; அடிபட்டுக் காயமடைந்தும் அவன் ஒன்றும் உணர்வதில்லை; விழித்தவுடன் அவனுடைய முதல் எண்ணம் இன்னொரு குடியைத் தேடுவதே.

முக்கிய வசனம்: நீதிமொழிகள் 23:26  ·  அதனால் என்ன: குடியைப் பற்றிய இறுதிச் சித்திரம் சங்கடப்படுத்தும் அளவுக்கு நவீனமானது: மறுப்பு, காயங்கள், அடுத்த கிளாஸுக்கான ஏக்கம். பல இந்தியக் குடும்பங்கள் அதை வாழ்ந்திருக்கின்றன. இந்த அதிகாரத்தின் பதில் ஓர் எச்சரிக்கை மட்டுமல்ல, ஓர் உறவும் கூட — 'உன் இருதயத்தை எனக்குத் தா' — எதிர்காலம் மூடப்படவில்லை என்ற ஒரு வாக்குறுதியும் கூட. எல்லைக்கற்களையும் திக்கற்ற பிள்ளைகளையும் பற்றிய அதன் வார்த்தைகள், வல்லமையுள்ளவர்கள் இன்றும் பலவீனரின் எல்லைக்குறிகளை நகர்த்துகிறார்கள் என்றும் நமக்கு நினைப்பூட்டுகின்றன.