காயப்படுத்தும் வார்த்தைகள், சுகமாக்கும் வார்த்தைகள்

பல வருடங்களுக்கு முன்பு யாரோ உங்களிடம் சொன்ன, இன்னும் வார்த்தைக்கு வார்த்தை நினைவிலிருக்கும் ஒரு வாக்கியத்தை நினைத்துப் பாருங்கள் — ஒருவேளை ஓர் ஆசிரியரின் கொடூரமான குறிப்பு, அல்லது கடினமான ஒரு நாளில் ஓர் அந்நியரின் கனிவான வார்த்தை. வார்த்தைகளுக்கு விசித்திரமான நீடித்த தன்மை உண்டு. நீதிமொழிகள் 12 இதைத் திரும்பத் திரும்பக் கவனிக்கிறது. சிலர் பதற்றமாகப் பேசுகிறார்கள், அவர்களுடைய வார்த்தைகள் பட்டயக் குத்துகளைப்போன்றவை என்று அது சொல்லுகிறது; ஆனால் ஞானிகளின் நாவு சுகத்தைக் கொண்டுவருகிறது. சத்தியமுள்ள உதடுகள் என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கும்; பொய் ஒரு கணம் மட்டுமே நிற்கும். இந்த இழையைச் சுற்றி அதிகாரம் மற்றவற்றையும் சேர்க்கிறது — வயல் வேலை, மிருகங்களைப் பராமரித்தல், கடிந்துகொள்ளுதலுக்கு ஒருவர் எப்படிப் பதிலளிக்கிறார் என்பது — ஆனால் வாய் திரும்பத் திரும்ப வருகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், இஸ்ரவேலின் கதையில், ஒன்பதாம் கட்டளை பொய்ச்சாட்சியைத் தடைசெய்தது; இஸ்ரவேலின் நீதிமன்றங்கள் உண்மையான சாட்சியத்தையே சார்ந்திருந்தன. நீதிமொழிகள் 12 அந்த அக்கறையைச் சாதாரண உரையாடலுக்குள் கொண்டுசெல்லுகிறது: வீட்டில், வேலையில், சந்தையில். புதிய ஏற்பாட்டு நிருபமாகிய யாக்கோபு அதே கருப்பொருளை — முழு வாழ்க்கையையும் திருப்பும் சிறிய நாவை — எடுத்து, அதை உண்மையான விசுவாசத்தின் ஒரு சோதனையாகக் கருதும்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: நாம் எப்படிப் பேசுகிறோம், கடிந்துகொள்ளுதலை எப்படி ஏற்கிறோம் என்பதில்தான் குணம் மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது என்றும், நேர்மையான, சாந்தமான வார்த்தைகள் வாழ்க்கையைக் கட்டுகின்றன, பொய்களும் பதற்றமான பேச்சும் அதை இடிக்கின்றன என்றும் போதிப்பது.

• 12:1–8 — சிட்சையை நேசிக்கிறவன் அறிவை நேசிக்கிறான்; கடிந்துகொள்ளுதலை வெறுக்கிறவன் மூடன். நல்லவன் கர்த்தருடைய தயவைப் பெறுகிறான். குணசாலியான மனைவி தன் கணவனுக்குக் கிரீடம்; வெட்கம் உண்டாக்குகிறவளோ அவனுடைய எலும்புகளில் உள்ள அழுகலைப்போன்றவள். துன்மார்க்கருடைய வார்த்தைகள் இரத்தத்துக்காகப் பதுங்கியிருக்கின்றன; செம்மையானவர்களின் பேச்சோ தப்புவிக்கிறது.
• 12:9–14 — தன்னை முக்கியமானவனாகக் காட்டிக்கொண்டு சாப்பிட ஒன்றுமில்லாதிருப்பதைவிட, முக்கியமில்லாதவனாக இருந்து ஒரு வேலைக்காரனை உடையவனாயிருப்பது நல்லது. நீதிமான் தன் மிருகங்களின் தேவைகளைப் பராமரிக்கிறான்; துன்மார்க்கருடைய இரக்கமோ கொடூரம். தன் நிலத்தைப் பயிரிடுகிறவன் திருப்தியடைவான்; வீண் கனவுகளைத் துரத்துவது புத்தியீனத்தைக் காட்டுகிறது. மனிதர் தங்கள் வார்த்தைகளின் கனியாலும் தங்கள் உழைப்பாலும் நன்மையால் நிரப்பப்படுகிறார்கள்.
• 12:15–23 — மூடர் தங்கள் வழியே சரி என்று நினைக்கிறார்கள்; ஞானிகள் ஆலோசனைக்குச் செவிகொடுக்கிறார்கள். மூடன் தன் எரிச்சலை உடனே காட்டுகிறான்; விவேகிகளோ அவமானத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் விடுகிறார்கள். பதற்றமான வார்த்தைகள் பட்டயங்களைப்போலக் குத்துகின்றன; ஞானமுள்ள வார்த்தைகள் சுகமாக்குகின்றன. சத்தியமுள்ள உதடுகள் என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கும்; பொய்யுள்ள நாவோ ஒரு கணம் மட்டுமே. பொய்யுள்ள உதடுகளைக் கர்த்தர் அருவருக்கிறார்; உண்மையாய் நடக்கிறவர்களிலோ பிரியமாயிருக்கிறார்.
• 12:24–28 — சுறுசுறுப்புள்ள கைகள் ஆளும்; சோம்பலோ கட்டாய வேலையில் முடியும். கவலை இருதயத்தை அழுத்துகிறது; ஒரு நல்ல வார்த்தையோ அதை மகிழ்விக்கிறது. சோம்பேறி தான் வேட்டையாடியதைக்கூட வாட்டுவதில்லை; சுறுசுறுப்போ அருமையானது. நீதியின் பாதையில் ஜீவன் உண்டு; அந்த வழியில் மரணம் இல்லை.

முக்கிய வசனம்: நீதிமொழிகள் 12:18  ·  அதனால் என்ன: அழுத்தம் நிறைந்த ஓர் உலகத்துக்கு இங்குள்ள ஒரு சிறிய பழமொழி தனித்து நிற்கிறது: கவலை ஒருவரை அழுத்துகிறது; ஒரு நல்ல வார்த்தை அவரைத் தூக்கி நிறுத்துகிறது. அதைச் சொல்ல எந்தச் செலவும் இல்லை; அதிகாரம் அதை உண்மையான உதவியாகக் கருதுகிறது. இன்னொன்று ஓர் அமைதியான சவால்: ஞானிகள் ஒவ்வொரு அவமானத்துக்கும் உடனே எதிர்வினை செய்வதில்லை. மிருகங்கள்மேல் அதன் அக்கறை, தங்களுக்காகப் பேச முடியாத ஜீவன்களை நாம் எப்படி நடத்துகிறோம் என்பது வரை நீதி எட்டுகிறது என்று வாசகருக்கு நினைவூட்டுகிறது.